Ποια είναι η Candy Chang που θέλει να συγκεντρώσει τις "Εξομολογήσεις" των Αθηναίων σε έναν τοίχο

Μια ματιά στις τρεις site-specific εγκαταστάσεις της που θα δούμε στην Αθήνα

LIFOTEAM 9.2.2016 | 13:40

Ποια είναι η Candy Chang που θέλει να συγκεντρώσει τις "Εξομολογήσεις" των Αθηναίων σε έναν τοίχο — Η τελευταία της εγκατάσταση που θα φιλοξενηθεί στην Αθήνα είναι το «Confessions» με ανώνυμες, μυστικές εξομολογήσεις που θα δημιουργήσουν κάτι σαν τοίχο προσευχής. Φωτό: Kristina Kassem

9.2.2016 | 13:40

Η Candy Chang είναι γνωστή για τις εικαστικές της παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο. Εντυπωσιακά δείγματα τις δουλειάς της κοσμούν τοίχους σε όλο τον κόσμο από το Χονγκ Κονγκ μέχρι το Λας Βέγκας ενώ εγκαταστάσεις τις βρίσκονται σε χώρους όπως η Tate Modern, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο και άλλα πολιτιστικά ιδρύματα στην Ευρώπη και την Αμερική. Με αφορμή την επίσκεψή της στην Αθήνα, κάνουμε μια επισκόπηση στην δουλειά της και τις τρεις site-specific εγκαταστάσεις που θα δούμε εντός και εκτός της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

Η καλλιτέχνις με καταγωγή από την Ταϊβάν και βάση της τη Νέα Ορλεάνη έχει έναν ξεχωριστό τρόπο να προσεγγίζει τον δημόσιο χώρο και να εμπλέκει το κοινό μέσα από διαδραστικές εγκαταστάσεις. Εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια πειραματίζεται σε κέντρα μεγάλων και μικρότερων πόλεων εξετάζοντας τη σχέση και τα όρια ιδιωτικού και δημοσίου και πως αυτά επηρεάζουν την ψυχολογία των πολιτών. Συνεργάζεται με κοινότητες στη Νέα Υόρκη, το Ελσίνκι, τη Νέα Ορλεάνη, το Βανκούβερ, και το Γιοχάνεσμπουργκ και παρατηρεί τις αλλαγές που συντελούνται σε αυτές, πραγματοποιώντας μια εναλλακτική μορφή διαλόγου. Προετοιμάζει ιδιαίτερες εγκαταστάσεις με τη βοήθεια του κοινού, ενθαρρύνει τους περαστικούς να συμμετέχουν, να δημιουργήσουν μαζί, να προβληματιστούν και τελικά να επανακτήσουν τον χώρο γύρω τους.

Ένα από τα πιο δημοφιλή πρότζεκτ που έχει συνδημιουργήσει με το κοινό είναι το «Before I Die». Ξεκίνησε το 2011 στην Νέα Ορλεάνη με αφορμή το χαμό ενός πολύ κοντινού προσώπου της καλλιτέχνιδος, γεγονός το οποίο την έκανε να αναθεωρήσει και σκεφτεί πως πραγματικά θα ήθελε να περάσει τη ζωή της. Εξέτασε πως αντιμετωπίζουν άλλοι άνθρωποι παρόμοια γεγονότα, πως διαχειρίζονται τη θλίψη και τι είναι σημαντικό για εκείνους και στη συνέχεια αποφάσισε να τους προσκαλέσει να μοιραστούν τις σκέψεις τους. Αφού γέμισε τον τοίχο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού με τη φράση «Πριν πεθάνω, θέλω να... » ,γραμμένο με λευκά stencil γράμματα, τους προσκάλεσε να συμπληρώσουν την φράση με μια κιμωλία. Το πείραμα της κατέληξε να γίνει ένα διεθνές πρότζεκτ, με τοίχους γεμάτους μελλοντικές επιθυμίες σε περισσότερες από 1.000 πόλεις σε 70 χώρες μεταξύ των οποίων βρίσκονται το Ιράκ, η Κίνα, η Αϊτή, το Καζακστάν και η Νότια Αφρική ενώ μέσα στο Μάιο θα πραγματοποιηθεί και στην Αθήνα.

Στον εκθεσιακό χώρο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, ήδη από τις 8 Φεβρουαρίου τρέχει μια εξίσου θεαματική εγκατάσταση, με τίτλο «School of the Future». Το κοινό επισκέπτεται μια αίθουσα γεμάτη κόκκινα μπαλόνια στο βάθος της οποίας υπάρχει μια σχολική έδρα και ένα σημειωματάριο.Εκεί μπορούν να γράφουν προσωπικές εμπειρίες και μέσα από αυτές να αλληλεπιδράσουν, να διδάξουν και να διδαχτούν. Μέσα από μια καθηλωτική εμπειρία επιχειρεί να διερευνήσει το ρόλο του σχολείου στη διαμόρφωση των αξιών μας και να ξεκινήσει μια δημόσια συζήτηση γύρω από θέματα όπως: πως να είναι ο εαυτός τους, πως να διασκεδάσεις χωρίς τη χρήση των νέων τεχνολογιών, πως να διαχειριστείς το στρες και τις υπαρξιακές σου κρίσεις.

Η τελευταία της εγκατάσταση που θα φιλοξενηθεί στην Αθήνα είναι το «Confessions» με ανώνυμες, μυστικές εξομολογήσεις που θα δημιουργήσουν κάτι σαν τοίχο προσευχής. Κατά τη διάρκεια του πρότζεκτ σε άλλες χώρες, το κοινό, χωρίς να φοβάται την έκθεση, έχει εκμυστηρευτεί πολύ προσωπικές σκέψεις πάνω σε μικρά ξύλινα πλακίδια: «Φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνος, τρώω πάρα πολύ τυρί, ήρθα εδώ παντρεμένος με ένα κορίτσι και έφυγα με δύο, πούλησα ηρωίνη στο φίλο μου και του κατέστρεψα τη ζωή , έκλεψα πάνω από 15.000 δολάρια από την εταιρεία που δουλεύω, μου αρέσει το πορνό περισσότερο από ότι αρέσει στον σύζυγό μου, δεν έχω τόση αυτοπεποίθηση όσο πιστεύει ο κόσμος, είμαι στο στρατό και φοβάμαι να πεθάνω, δεν ξέρω τι κάνω και ο χρόνος τελειώνει». Σύμφωνα με την καλλιτέχνη οι παραπάνω εξομολογήσεις είναι βασικό στοιχείο μιας πιο ανεκτικής κοινωνίας που δείχνει κατανόηση, συμπόνια στον συνάνθρωπο δίνοντάς του τη δυνατότητα να γίνει καλύτερος.