1 Σύλβια Πλαθ, Ο γυάλινος κώδων
εκδ. Μελάνι
Μια κοπέλα μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για το «γυάλινο κώδωνα» που κρέμεται απειλητικά πάνω απ’ τα κεφάλια όλων μας. Βαθύ, χωρίς μεγάλα λόγια, αλλού τρυφερό κι αλλού ωμό, μ’ ένα υποδόριο σαρκασμό που κλονίζει τη σιγουριά μας, όπως μόνο η μεγάλη λογοτεχνία μπορεί. Μου θύμισε πολύ τη γραφή της Μαργαρίτας Καραπάνου, κυρίως το Ναι.
2 Γιέρζι Κοζίνσκι, Βήματα
εκδ. Κουλτούρα
Είναι τόσο ασύλληπτη η μαεστρία του Κοζίνσκι σ’ αυτό το βιβλίο, που ενώ παρακολουθείς αποσβολωμένος μια σειρά από εντελώς διαφορετικές ιστορίες, στο τέλος είσαι βέβαιος ότι διάβασες ένα μυθιστόρημα. Η γλώσσα του σου προκαλεί ίλιγγο με την ψυχρή τελειότητά της. Κι είναι τόσο προκλητικά ανησυχητικό που θα ζήλευε κι ο Κάφκα.
3 Γυόκο Ογκάουα, Ο παράμεσος
εκδ. Άγρα
Ο κύριος Ντεσιμάρου είναι ένας διαφορετικός «ταριχευτής»: οι πελάτες τού εμπιστεύονται τις αναμνήσεις τους κι αυτός κλείνει για πάντα τις πληγές τους. Ένα γοητευτικά νοσηρό ταξίδι στα όρια του φετιχισμού, από μια σπουδαία συγγραφέα που σε μυεί στον αλλόκοτο κόσμο της με την πειστικότητα ενός Μουρακάμι.
4 Μπάρυ Μάιλς, Ουίλιαμ Μπάροουζ. El hombre invisible
εκδ. Απόπειρα
Ένα γλαφυρό πορτρέτο της «γενιάς των Μπητ». Μπορεί ν’ αναρωτηθείς μήπως αυτή η βιογραφία φλερτάρει με την αγιοποίηση ενός πειραματικού συγγραφέα. Ίσως όμως και να ζηλέψεις έναν άνθρωπο που δεν έπαψε να κοροϊδεύει τα όριά του, κι αν μη τι άλλο, κατάφερε να γίνει καλτ εκφράζοντας (με παγερή αδιαφορία) την παράνοιά του.
σχόλια