Μετά τους Keep Shelly in Athens και τους Acid Baby Jesus, φέτος ήταν η χρονιά των Plastic Flowers να διασχίσουν τα σύνορα της Ελλάδας και να φτάσουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, το ποπ ντουέτο από τη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε στη σκηνή του SΧSW, ενός από τα πιο γνωστά indie φεστιβάλ που γίνεται στο Τέξας. Ακολούθησε μια μικρή περιοδεία στην Αμερική και την Ευρώπη.
Ο Γιώργος και ο Άγγελος, που είναι ακόμη φοιτητές, έφτιαξαν τους Plastic Flowers το 2011. Στα live τους συμμετέχει στα ντραμς o φίλος τους ο Βαγγέλης. Χαρακτηρίζουν τη μουσική τους «ισοπεδωτική wannabe ποπ» και αντιμετωπίζουν το μέλλον με «αισιοδοξία και αγάπη». Το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο «Evergreen» θα κυκλοφορήσει μέσω της αγγλικής Crash Symbols και Tip Top Recordings στις 18 Νοεμβρίου. Στην Αθήνα θα εμφανιστούν ζωντανά στις 29 Οκτωβρίου στο Vinyl Microstore για ένα ακουστικό σετ και την επόμενη μέρα, στις 30 Οκτωβρίου, θα ανοίξουν τη συναυλία του Emancipator στο Κ44.
Mac DeMarco – 2
Τον είδαμε live στο SXSW 2013 και είχαμε τη τύχη να γνωριστούμε. Ξυπνάει πολύ '60s ροκ με μπόλικη δόση χιούμορ και ερωτισμού. Highlight του δίσκου είναι το «Still Together» που αναφέρεται στη κοπέλα του και σε κάθε σόου της το αφιερώνει.
King Krule – 6 Feet Beneath The Moon
Περιμέναμε καιρό το ντεμπούτο του King Krule και ήδη ανήκει σε μια ξεχωριστή κατηγορία μουσικών. Η τζαζ ατμόσφαιρα που κυριαρχεί τον κάνει πάρα πολύ ιδιαίτερο και σε βάζει σ' ένα «νουάρ» κλίμα κατά τη διάρκεια της ακρόασης.
Starry Cat – Starry Cat
Τα παιδιά ηχογράφησαν ένα EP μόνο με κασετόφωνα. Το αποτέλεσμα είναι τόσο γλυκό και ζεστό που σε απορροφά πολύ εύκολα. Full παιχνιδιάρικες μελωδίες και ατμόσφαιρα ηρεμίας που σου μένει.
Boards of Canada – Tomorrow's Harvest
Περίμενα αιώνες να κυκλοφορήσει και δεν με απογοήτευσαν. Όλο το hype πριν από το release ήταν πανέξυπνο και οι προσδοκίες χτύπησαν κόκκινο. Το «Reach for the dead» είναι πλέον στο top 5 αγαπημένων μου BoC κομματιών. Τον άκουσα και τον ξανάκουσα μέσα στο καλοκαίρι – μαγεία!
Bill Callahan – Dream River
Το άκουσα σε πολύ περίεργες στιγμές και είναι απ' τις λίγες φορές που ένας δίσκος μου αρέσει τόσο πολύ ολόκληρος. Κάθε κομμάτι είναι ξεχωριστό και λέει τη δική του ιστορία. Σου απαντάει λες και συζητάς μαζί του χωρίς να γνωρίζεστε, κι όμως όλα είναι τόσο οικεία.
Coma Cinema – Posthumous Release
Το «Posthumous Release» αποτελεί για μένα την εξομολόγηση ενός κατεστραμμένου ανθρώπου που έχει ζήσει πάρα πολύ δύσκολες στιγμές και μέσα από τη μουσική του εκφράζει αληθινά συναισθήματα. Δεν μου είναι εύκολο να ξεχωρίσω το νόημα σε πολλούς στίχους, αλλά πρόκειται για ποίηση.
Kanye West – Yeezus
Τα beats μαζί με τις μπασογραμμές το καθιστούν την απόλυτη δισκάρα. Η παραγωγή του Yeezus είναι μοναδική, ενώ τα collaborations με Charlie Wilson και Frank Ocean το πάνε ακόμα παραπέρα. Γενικά, ο Kanye West δείχνει να είναι στα καλύτερά του.
Flying Lotus – Until The Quiet Comes
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω φοβερές διαφορές μεταξύ αυτού και του «Cosmogramma», αλλά όλη η τζαζ διάθεση μαζί με τα beats του FlyLo σε περνάνε σε άλλη διάσταση, λες και θες να πετάξεις σε κάποιες φάσεις. Γεμάτος δίσκος!
Indian Wells – Night Drops
Late night σάουντρακ που δημιουργεί σουρεάλ σκηνικό, ειδικά αν ακούσεις κομμάτια του δίσκου χωρίς να είσαι προετοιμασμένος. Φτιάχνει ένα πολύ αιθέριο ambient τοπίο που σε πλακώνει αρκετά, αν δεν είσαι στο κατάλληλο mood.
NZCA/LINES – Selftitled
Dance R&B δισκάρα που θα μπορούσε σίγουρα να κάνει πιο γνωστό τον NZCA/LINES, και πάλι όμως στα δικά μου μάτια είναι ένα από τα καλύτερα dance LPs που άκουσα μέσα στο 2013.
