ΣΤΙΣ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020, στην τελετή υπογραφής των Συμφωνιών του Αβραάμ ανάμεσα στο Ισραήλ, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο Τραμπ ανακοίνωσε «την αυγή μιας νέας Μέσης Ανατολής… αυτές οι συμφωνίες θα χρησιμεύσουν ως θεμέλιο για μια συνολική ειρήνη σε ολόκληρη την περιοχή – κάτι που κανείς δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό, σίγουρα όχι στην εποχή μας».
Δεν εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο «ειρηνοποιός» Τραμπ αυτοδιαψεύστηκε ξεκινώντας αδικαιολόγητα τον πόλεμο με το Ιράν, αφού φάσκει και αντιφάσκει ακόμη και αυθημερόν. Η απερίσκεπτη πολεμική επιχείρηση, όμως, εναντίον του Ιράν εδραιώνει πλέον την πεποίθηση πως εξελίσσεται σε μεγάλο φιάσκο, δυστυχώς με πολλά θύματα και ανυπολόγιστες καταστροφές.
Σε δύο πρόσφατα άρθρα της (στις 6 και 7 Μαΐου), η «Washington Post» διέλυσε την παραπλανητική εικόνα που πλάσαρε η Ουάσινγκτον σχετικά με το πόσο καταστροφικός υπήρξε ο πόλεμος.
Δυόμισι μήνες μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, η κατάσταση για τους Αμερικανούς περιπλέκεται δυσμενώς έτι περαιτέρω.
Πρώτον, από την ανάλυση των δημοσίως διαθέσιμων δορυφορικών εικόνων διαπίστωσε ότι το Ιράν «έχει καταστρέψει ή προκαλέσει ζημιές σε τουλάχιστον 228 κτίρια ή εξοπλισμό σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή από την έναρξη του πολέμου». Επιπλέον, οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί πως το κόστος του πολέμου για τις ΗΠΑ ανήλθε «μόνο» σε 25 δισεκατομμύρια δολάρια αντιμετωπίζονται ως χονδροειδής υποεκτίμηση.
Δεύτερον, επικαλούμενη πηγές στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, ισχυρίζεται ότι το Ιράν διατηρεί το 75% των προπολεμικών κινητών εκτοξευτών πυραύλων και το 70% των αποθεμάτων πυραύλων που διέθετε, και ότι μπορεί να επιβιώσει από τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ τουλάχιστον 3-4 μήνες προτού αντιμετωπίσει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες.
Τα ευρήματα, αν είναι ακριβή, αμφισβητούν τόσο το νόημα αυτού του πολέμου όσο και τους ισχυρισμούς περί επικείμενης κατάρρευσης του Ιράν. Το φιάσκο αυτό έμαθε στους Αμερικανούς ό,τι έμαθαν οι Ρώσοι στην Ουκρανία: δρόνοι μερικών δεκάδων έως λίγων εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων μπορούν να στείλουν στα παλιοσίδερα πανάκριβα συστήματα εκατομμυρίων δολαρίων.
Δυόμισι μήνες μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, είναι ευρέως αποδεκτό ότι το καθεστώς παραμένει αλώβητο, οι βαλλιστικοί πύραυλοι μειώθηκαν μεν, αλλά η καταστρεπτική ισχύς τους παραμένει υψηλή, η υποστήριξη στους συμμάχους του συνεχίζεται και κυρίως τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου είναι άθικτα. Κοντολογίς, οι εξαρχής δηλωθέντες τέσσερις στόχοι, ρητορικά τουλάχιστον, δεν έχουν επιτευχθεί ούτε πλήρως ούτε μερικώς, και αν προστεθεί το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, η κατάσταση για τους Αμερικανούς περιπλέκεται δυσμενώς έτι περαιτέρω.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν μπορεί να ξεκινήσει νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις αγνοώντας τις διαθέσεις των κρατών της περιοχής που θα υποστούν το μεγάλο κόστος. Σε αξιοσημείωτη παρέμβασή του («Arab News», 9/5/26), ο πρίγκιπας Τούρκι Αλ-Φαϊζάλ, γιος του βασιλιά Φαϊζάλ και επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της Σαουδικής Αραβίας για περισσότερο από δύο δεκαετίες, εκθείασε τη στρατηγική του Ριάντ να μην ανταποδώσει τα ιρανικά πλήγματα στη χώρα του: «Αν το ισραηλινό σχέδιο για την πρόκληση πολέμου μεταξύ ημών και του Ιράν είχε πετύχει, η περιοχή θα είχε βυθιστεί στην καταστροφή και την ερήμωση… Το Ισραήλ θα είχε καταφέρει να επιβάλει τη θέλησή του στην περιοχή και θα παρέμενε ο μοναδικός παράγοντας στο περιβάλλον μας» – γεωπολιτική άποψη με επιπτώσεις και μεταπολεμικά.
Ο Τραμπ αυτοεγκλωβίστηκε σε ένα αδιέξοδο. Είτε θα επαναλάβει τον πόλεμο που δεν μπορεί να κάμψει την αποδεδειγμένη ανθεκτικότητα και αντοχή των Ιρανών είτε θα υπογράψει μια κακή συμφωνία. Αυτό είναι το τίμημα της αλαζονείας και του τυχοδιωκτισμού του. Το μόνο που μπορεί να πουλήσει πειστικά είναι η υποχώρηση των Ιρανών σε σχέση με τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις του για το εμπλουτισμένο ουράνιο, ιδίως η παράδοσή του στις ΗΠΑ. Η επιθυμία του, όμως, για συμφωνία μηδενικού αθροίσματος υπέρ του είναι ανεδαφική. Δεν μπορεί να αποτρέψει τη σαχ ματ κίνηση του Ιράν να καταστρέψει υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου στον Κόλπο, βυθίζοντας τον πλανήτη σε μακροχρόνια οικονομική αναστάτωση. Τελικά, το μεγάλο αυτό φιάσκο ίσως πείσει τα γεράκια στην Ουάσινγκτον ότι η στρατηγική της ισχύος και της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας αφορά έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO
