ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Hilton (εγκαίνια στις 21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Το ότι ακούγονταν τέτοιες μουσικές στο Hilton το 1968 μπορεί σήμερα να σε βάζει σε διάφορες σκέψεις, αλλά σε ακόμη περισσότερες εμένα προσωπικά με βάζει το γεγονός πως στο μεγάλο ξενοδοχείο, την ίδια χρονιά, θα ακούγονταν και ρεμπέτικα!
Στο Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The Galaxy Violins) και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco, Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός, ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις, μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD), άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
![Η ετικέτα της πρώτης πλευράς του 4-tracks EP του Ricardo Credi: At the Athens Hilton [Philips, 1966]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20hilton%203.JPG)
Στο τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton, πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.
![Ricardo Credi: At the Athens Hilton [Philips, 1966]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20hilton%202.JPG)
Το «Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω, επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–, που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45 στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο Athens Hilton. Και ελπίζουμε, επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
Ricardo Credi - Pardonne-Moi - 1965
Στα χρόνια του ’50 και του ’60 μεγαλουργούσε μια τραγουδίστρια στην Αμερική, η Eleni Barteri ή και Bartseri – με συνεχείς εμφανίσεις σε κέντρα, ξενοδοχεία κ.λπ. και με μεγάλη (και ανεξερεύνητη στην ολότητά της) δισκογραφία. Η Μπαρτσέρη, που ήταν Αμερικάνα, είχε παντρευτεί Έλληνα, και τραγουδούσε στα ελληνικά...καλύτερα κι από μας – από πλευράς προφοράς εννοώ. Η Μπαρτσέρη είχε έρθει στην Αθήνα το 1965 κι είχε εμφανισθεί, για δύο μήνες, στο Hilton. Σε πρώτο χρόνο είχαν γραφτεί λίγα πράγματα και κάποια απ’ αυτά θα τα διατύπωνε η Μαρία Ρεζάν στην εφημερίδα «Ελευθερία» (Κυριακή 6 Ιουνίου 1965). Στην αρχή η Ρεζάν γράφει για τον Στηβ Μπαρτσέρη, που είχε γεννηθεί κάπου στη Λάρισα το 1910, για να μεταναστεύσει στην Αμερική μικρός, με την οικογένειά του προφανώς, πριν γίνει μεγάλος και τρανός, βγάζοντας λεφτά και στηρίζοντας την καριέρα της Ελένης. Για να συνεχίσει η Ρεζάν:
![Eleni Barteri: At the Athens Hilton [Lenco Records, 1967]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20hilton%206.jpg)
«Αν πάτε αυτές τις νύχτες στο Χίλτον θ’ ακούσετε μια χαριτωμένη ξανθομάλλα Αμερικανίδα να τραγουδάει ονειρωδώς ωραία. Λέγεται Έλλεν Μπαρτσέρη και είναι σύζυγος του Στηβ. Δεν την περνάς για Ελληνίδα, όταν τραγουδάει για τους ξένους, που πνίγουν την φωνή της μέσα στο χειροκρότημά τους. Μόνο που κάποτε ξαφνιάζει το ακροατήριό της λέγοντας απλά, τραγουδιστά σχεδόν: “Τώρα θα σας πω ελληνικά τραγούδια. Γιατί είμαι Ελληνίδα και περήφανη γι’ αυτό”. Όταν ακούσετε τη φράση της στο Χίλτον συγκινείστε. Κι εγώ συγκινήθηκα. Και την ώρα που την άκουγα σκεπτόμουνα τι θα πρέπει να είναι, να την ακούς σε ένα άλλο Χίλτον ή Ουάλντορφ Αστόρια μακριά από την Ελλάδα. Αυτή την ξανθομάλλα Αμερικανίδα με την φωνή του αηδονιού, που ξέρει και νοιώθει πώς να πει, στους ξένους, ότι “είναι υπερήφανη γιατί είναι Ελληνίδα”. Τον Στηβ και την Έλεν πρέπει να τους ζεστάνουμε εμείς οι ντόπιοι. Για να μπορεί η Έλεν, όταν γυρίσει στην Αμερική, να λέει –διπλά θερμά απ’ όσο το λέει εδώ– το “Στρώσε το στρώμα σου για δυο”. Και ο Στηβ να μην ξεχνάει ποτέ, όχι πια τον αυγερινό των παιδικών του χρόνων (σ.σ. αναφορά στο γνωστό τραγούδι “Στη Λάρισα βγαίνει ο αυγερινός”), αλλά την εντύπωση ενός ωρίμου ανθρώπου, που είναι τόσο ευτυχής, όπως λέει... “γιατί στο δρόμο, οι ταξιτζήδες, παντού και γύρω, όλοι μιλούν ωραία τα ελληνικά σ’ αυτόν τον τόπο... Και είναι τόσο ουάντερφουλ ν’ ακούς ελληνικά γύρω σου!...».
Ο δίσκος της Eleni Barteri “At the Athens Hilton” κυκλοφόρησε το 1967 στην Αμερική από κάποια Lenco Records. Περιλάβανε, δε, ελληνικά τραγούδια, που κάποια εξ αυτών θα τα έλεγε, σίγουρα, η Barteri, στο Hilton το ’65, όπως ήταν το «Δεν πουλάω την καρδιά μου» και το «Πού να γυρνάς» από το ρεπερτόριο του Πάνου Γαβαλά – με τις κάπως exotica ενορχηστρώσεις να τις επιμελούνται οι Cy Levitan και Nick Zaharopoulos. Στο οπισθόφυλλο του δίσκου υπήρχε κι ένα σημείωμα στα αγγλικά, στο οποίο διάβαζες:
«Αν θέλετε ελληνική μουσική, τότε, αναμφίβολα, θα την θέλετε ερμηνευμένη από τη βασίλισσα του ελληνικού τραγουδιού, την Ελένη Μπαρτέρη! Η Ελένη Μπαρτέρη ή Μπαρτσέρη, όπως την αποκαλούν οι Έλληνες θαυμαστές της, έχει γίνει κάτι σαν θρύλος στην Αμερική, στις διάφορες χώρες όπου εμφανίζεται, καθώς και στην Ελλάδα! Ακούγοντας τη “χρυσή φωνή” της, το μεγαλείο της γκάμας και την τεράστια ευελιξία της, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει, γιατί την αποκαλούν “η πρώτη κυρία του τραγουδιού” (σ.σ. δεν είναι υπερβολή, καθώς είχε πολύ μεγάλη επιτυχία στην Αμερική). Αυτή η τραγουδίστρια με το απεριόριστο ταλέντο έχει επίσης ανακηρυχθεί μεγάλη διεθνής σταρ, έχοντας εμφανιστεί σε μερικά από τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία και κλαμπ του κόσμου. Η Ελένη έχει γοητεύσει το “διεθνές σετ” με τα τραγούδια της από εννέα ξένες χώρες! Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η Ελλάδα τής απέτισε έναν μεγάλο φόρο τιμής. Η Ελένη Μπαρτέρη είναι η μόνη Ελληνίδα τραγουδίστρια, τόσο από την Αμερική όσο και από την Ελλάδα, που έχει ποτέ προσκληθεί να πρωταγωνιστήσει στο υπέροχο και παγκοσμίως γνωστό Athens Hilton στην Αθήνα. Τα τραγούδια που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια της θριαμβευτικής δίμηνης παρουσίας της στο Athens Hilton είναι αυτά που σας μεταφέρει σ’ αυτό το άλμπουμ».
Ελένη Μπαρτέρη - Δεν πουλάω την καρδιά μου
Έγινε πιο πριν λόγος για το Trio Greco, που εμφανιζόταν και αυτό στο Galaxy, προς το τέλος των σίξτις. Το τρίο αυτό είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ το 1968, που είχε τίτλο «Τραγουδώντας την Καινούργια Αθήνα» [Odeon], έχοντας στο εξώφυλλο μια δική του πόζα με φόντο το Hilton. Το Trio Greco δεν ήταν ένα όποιο-κι-όποιο τρίο, καθώς στο οπισθόφυλλο του δίσκου του διάβαζες:
![Trio Greco: Τραγουδώντας την Καινούργια Αθήνα [Odeon, 1968]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20hilton%208.jpg)
«Κώστας Ξενάκης, Τώνης Άγας, Φώτης Βαλσαμίδης. Οι τρείς λαμπροί τραγουδισταί, που απαρτίζουν το Trio Greco. Οι γνωστοί καλλιτέχναι που μπόρεσαν να ξεχωρίσουν από ένα σωρό άλλα τρίο, χάρις στην πρωτότυπη και επιμελημένη παρουσίαση ενός πλουσίου προγράμματος με τις μεγαλύτερες σύγχρονες ελληνικές επιτυχίες. Στην σημερινή εποχή, που το ελληνικό τραγούδι έχει κατακτήσει τους ξένους, οι καλλιτέχναι του Trio Greco κατόρθωσαν να γίνουν από τους πιο εκλεκτούς πρεσβευτές του σ’ όλον τον κόσμο. Τους ξέρει όλη σχεδόν η Ευρώπη. Τους έχουν σφίξει θερμά το χέρι εκλεκτοί θαμώνες των μεγαλύτερων νυκτερινών παρισινών κέντρων και του φημισμένου music hall Olympia (σ.σ. στο Παρίσι). Κέρδισαν την αγάπη των γλεντζέδων της Μέσης Ανατολής. Προκάλεσαν τον θαυμασμό και την υπερηφάνεια των χιλιάδων ομογενών, που μεγαλούργησαν στον Νέο Κόσμο. Και σήμερα; Εκτός των άλλων είναι από τα πιο λαμπρά κοσμήματα του ξενοδοχείου Χίλτον Αθηνών, στο νάιτ-κλαμπ Γαλαξίας και στην ταβέρνα Τα Νησιά. Ξενάκης, Άγας, Βαλσαμίδης. Παίζουν και τραγουδούν. Δημιουργούν και γοητεύουν. Εκτελούν και αποσπούν αυθόρμητα θερμά χειροκροτήματα των ακροατών τους. Οι εταιρείες Odeon-Parlophone σας παρουσιάζουν τον πρώτο μεγάλο δίσκο τους στην Ελλάδα με απόλυτη βεβαιότητα ότι προσφέρουν στους χιλιάδες των φίλων τους μια ραφιναρισμένη, αριστουργηματική εκτέλεση αγαπημένων τραγουδιών».
Μέλος του Τρίο Γκρέκο στην αρχή –πριν μπει στο σχήμα ο Βαλσαμίδης– ήταν ο Χάρης Δημόπουλος και με αυτή την πρώτη σύνθεσή του το τρίο είχε συνοδεύσει πάμπολλους τραγουδιστές, από τον Στέλιο Καζαντζίδη και την Καίτη Μπελίντα, μέχρι την Γιοβάννα και τον Φώτη Δήμα. Το τρίο διαλύεται προς το 1972, με τον Τώνη Άγα να γίνεται μουσικός των στούντιο, εμφανιζόμενος σε πάμπολλους δίσκους και με τον Κώστα Ξενάκη να εξελίσσεται σ’ ένα συνθέτη της ποπ και του λαϊκού, κάνοντας μεγάλες επιτυχίες (το θρυλικό τραγούδι της Γωγώς Θεοδώρου «Έψαξα να βρω μια ευκαιρία» είναι δική του σύνθεση).
Στο back cover του δίσκου τού Trio Greco υπάρχουν φωτογραφίες του, στο Hilton, με την αμερικανίδα ηθοποιό Jean Seberg και με τον γαλλοαρμένιο τραγουδιστή Charles Aznavour. H Seberg ήταν στη χώρα μας στο διάστημα Μάιος-Ιούλιος 1967, όταν γυριζόταν η ταινία του Claude Chabrol “La Route de Corinthe” (Ο Δρόμος της Κορίνθου), για την οποία έχω γράψει αναλυτικά εδώ, ενώ υπάρχει και φωτογραφία από το Hilton (όχι στο back cover), στην οποία φαίνονται μαζί της οι συνάδελφοί της ηθοποιοί (συμπρωταγωνιστές στην ίδια ταινία) Maurice Ronet και Christian Marquand, όπως και ο σκηνοθέτης Chabrol. Και βεβαίως και ο Aznavour είχε βρεθεί στην Αθήνα για να τραγουδήσει στη Νεράιδα, καταλύοντας στο Hilton.
Το «Τραγουδώντας την Καινούργια Αθήνα» περιέχει όχι μόνο διασκευές («Μάτια βουρκωμένα» των Ξαρχάκου-Γκάτσου, «Βρέχει ο Θεός» των Μούτση-Γκάτσου κ.λπ.), αλλά και πρωτότυπα, συνθέσεις του Ξενάκη βασικά, ανάμεσα στις οποίες φέγγει μια μεγάλη επιτυχία της εποχής, το τραγούδι «Στου Φιλοπάππου» (Κώστα Ξενάκη-Βασίλη Φωτεινάκη), το οποίο είχε πρωτοπεί η Πόπη Αστεριάδη το 1967, με τους Trio Greco να το λένε ακόμη καλύτερα...
Στου Φιλοπάππου
Το Hilton είναι, επίσης, συνδεμένο με τις πρωτοποριακές «Ελληνικές Εβδομάδες Σύγχρονης Μουσικής». Βασικά εκεί οργανώθηκαν η 2η Εβδομάδα (29 Μαρτίου-5 Απριλίου 1967) και η 3η Εβδομάδα (15-22 Δεκεμβρίου 1968), από τις πέντε συνολικά που συνέβησαν στο διάστημα 1966-1976.
Για τη 2η Εβδομάδα είχαν συνεργαστεί πολλοί φορείς, ο ΕΟΤ, ο Ελληνικός Σύνδεσμος Σύγχρονης Μουσικής, το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Εταιρίας Σύγχρονης Μουσικής, το Εργαστήρι Σύγχρονης Μουσικής, το Ινστιτούτο Γκαίτε, το Ιταλικό Ινστιτούτο και το Μορφωτικό Τμήμα της Αμερικανικής Πρεσβείας, με πληθώρα εκδηλώσεων (συναυλίες και ομιλίες) και με πολλές πρώτες παρουσιάσεις έργων της μουσικής πρωτοπορίας – ανάμεσά τους συνθέσεις των Γιώργου Σισιλιάνου, Γιάννη Χρήστου, Μιχάλη Αδάμη, Νίκου Μαμαγκάκη, Θόδωρου Αντωνίου, Γιώργου Απέργη, Δημήτρη Δραγατάκη, Robert Ashley, Giacinto Scelsi κ.ά. Μνημειώδης, από εδώ, υπήρξε η παρουσίαση του έργου του Γιάννη Χρήστου «Η Κυρία με τη Στρυχνίνη» (για μία σολίστ βιόλας, πέντε ηθοποιούς, οργανικό σύνολο, μαγνητοταινία, ηχητικά παιγνίδια κι ένα κόκκινο ύφασμα), με διεύθυνση από τον Δημήτρη Αγραφιώτη, στην αίθουσα Τερψιχόρη (του Hilton), στις 3 Απριλίου 1967.
Πάνω-κάτω οι ίδιοι φορείς θα οργάνωναν και την 3η Εβδομάδα, τον Δεκέμβριο του ’68, με την οικονομική χορηγία τούτη τη φορά του Ιδρύματος Φορντ. Μπορεί, από τη μια μεριά, οι Εβδομάδες, σαν θεσμός, να μην στερούνταν πολιτικών νοηματοδοτήσεων, ενταγμένων στο πλαίσιο του «ψυχρού πολέμου» –σε σχέση με τη στήριξη της πρωτοπορίας από δυτικοευρωπαϊκούς και υπερ-ατλαντικούς φορείς, στην προσπάθειά τους να καταδείξουν έργο, που να εμφανίζεται ως επίτευγμα του «ελεύθερου κόσμου»–, αλλά, από την άλλη, δεν σημαίνει πως αυτό ακριβώς το έργο δεν ήταν αληθινά σπουδαίο, κινούμενο, πάντα, σ’ αυτό το περιβάλλον της «σκληρής» αβάντ-γκαρντ.
Έτσι, στην αίθουσα Εσπερίδες του Hilton, οι φιλόμουσοι θα είχαν την ευκαιρία να ακούσουν έργα των John Cage, Karlheinz Stockhausen, Morton Feldman, Mauricio Kagel, Ανέστη Λογοθέτη, Γιάννη Χρήστου, Μιχάλη Αδάμη, Luciano Berio, Krzysztof Penderecki, Pauline Oliveros, Iannis Xenakis, Νίκου Μαμαγκάκη κ.ά. από σπουδαίους σολίστες (Γιάννης Ζουγανέλης, Νέλλη Σεμιτέκολο, Σπύρος Σακκάς, Μαρίκα Παπαϊωάννου, Aloys Kontarsky, Νίκος & Γιώργος Λαβράνοι, Στέλλα Γαδέδη, Cathy Berberian, Stuart Dempster κ.ά.). Και πάλι τα έργα του Γιάννη Χρήστου «Αναπαράστασις: αστρωνκατοιδανυκτερωνομηγυριν», για βαρύτονο, βιόλα, οργανικό συγκρότημα και «Επίκυκλος», δρώμενο για μεταβλητό φωνητικό και ενόργανο σύνολο, ηθοποιούς, μαγνητοταινίες, προβολές και ελεύθερη συμμετοχή του κοινού (που είχε και καθαρά τζαζ μέρη), ήταν από εκείνα που θα εντυπωσίαζαν.
Γιάννης Χρήστου - Επίκυκλος
Το ότι ακούγονταν τέτοιες μουσικές στο Hilton το 1968 μπορεί σήμερα να σε βάζει σε διάφορες σκέψεις, αλλά σε ακόμη περισσότερες εμένα προσωπικά με βάζει το γεγονός πως στο μεγάλο ξενοδοχείο, την ίδια χρονιά, θα ακούγονταν και ρεμπέτικα!
Δεν μπορώ να φανταστώ με ποιο τρόπο ο Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003), που δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμη το βιβλίο του «Ρεμπέτικα Τραγούδια», θα έπειθε τους διευθύνοντες να συνδράμουν στα σχέδιά του –το λέω, γιατί αν είχε βγει το βιβλίο, τότε δεν υπήρχε περίπτωση να διάβαινε την πόρτα του Hilton–, είναι όμως γεγονός πως το Hilton θα φιλοξενούσε στην Γκαλερί του, στο διάστημα 29 Απριλίου έως 10 Μαΐου 1968, το event «Ρεμπέτικα Τραγούδια Τεκμήρια», το οποίο περιλάμβανε όχι μόνο έκθεση αντικειμένων και τεκμηρίων, αλλά και συναυλίες από σημαντικούς ρεμπέτες – ανάμεσά τους ο Μάρκος Βαμβακάρης, μαζί με τους γιους του Στέλιο και Δομένικο, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης με την Χαρούλα Λαμπράκη, τον Αντώνη Ρεπάνη, τον μπουζουξή Ιωσήφ (Σήφη) Κέρπελη και τον κιθαρίστα Γιάννη Δέδε, ο Γιώργος Μουφλουζέλης κ.ά.
Θα ήταν συγκινητικό, οπωσδήποτε, να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους να γυροφέρνουν και να παρουσιάζουν τα τραγούδια τους στις πολυτελείς αίθουσες του Hilton, σ’ ένα διαφορετικό κοινό οπωσδήποτε – και όχι σ’ εκείνο, το λαϊκό, των ταβερνών και των μπουζουξίδικων. Μάλιστα, για τον αξιαγάπητο Μουφλουζέλη, η πιο προσωπική δισκογραφική καριέρα του, που θα έπιανε κορυφή στη δεκαετία του ’70 με τα άλμπουμ του στην Zodiac, θα ξεκινούσε ουσιαστικά από ’κει.
Δεν ξέρω τι τραγούδια είχε παίξει ο Μάρκος στο Hilton, θέλω όμως να κλείσω με τούτο ’δω το αριστούργημα...
Μάρκος Βαμβακάρης - Τα Μπλέ Παράθυρα
