ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ σ’ εκείνο το νεκρό σημείο όπου πλέον έχουν γίνει εντελώς ρουτίνα τα «οπαδικά» μαχαιρώματα – ακόμα και τα θανάσιμα – ανάμεσα σε πιτσιρικάδες που μοιάζουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι μεταξύ τους (μαύρη αμφίεση, μαύρη κουκούλα, μπαλακλάβα, τσαντάκι χιαστί), που δεν φοράνε καν διακριτικά της ομάδας που εκπροσωπούν, που δεν διστάζουν να σημαδέψουν στην καρδιά.
Δεν έλειψαν φυσικά οι αναλύσεις, τα ευχολόγια και οι νουθεσίες μετά την δολοφονία του 20χρονου στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο άγριας «οπαδικής» συμπλοκής, αλλά, πέρα από μια αντανακλαστική και όψιμη αγανάκτηση, το κοινό μοιάζει να αντιμετωπίζει τέτοιες ειδήσεις με μια μουδιασμένη κατήφεια και μ’ ένα άβουλο ανασήκωμα των χεριών, πριν αποστρέψει εντελώς το βλέμμα.
Μια νέα γενιά Αμερικανών πιτσιρικάδων, γαλουχημένοι στους παράδρομους του διαδικτύου, σαγηνεύονται από την ιδέα της μαζικής δολοφονίας. Στην Ευρώπη δεν είναι τόσο εύκολο να εξασφαλίσει κανείς όπλο, μπορεί όμως να «κάνει τη δουλειά» του με ένα μαχαίρι οποιουδήποτε τύπου και στυλ.
Κι ας πρόκειται για κάτι εξαιρετικά ζοφερό και δυσοίωνο: για αγέλες με μαχαίρια και άλλα φονικά εργαλεία, για φαντάσματα της πόλης που λειτουργούν σαν μέλη συμμοριών, είναι όμως σα να ανήκουν στην ίδια συμμορία. Στην ίδια δολοφονική αίρεση. Κι ας έχει γίνει η χώρα πρωταθλήτρια στα μαχαιρώματα μεταξύ εγχώριων (και όχι μόνο) «ultras», γεγονός αξιοσημείωτο αν αναλογιστεί κανείς ότι τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις, συνήθως με θύτες και θύματα ανήλικους, βρίσκονται παντού σε έξαρση. Μια έξαρση που διαρκεί εδώ και χρόνια με την σκοτεινή, άψυχη και θανατερή μετάλλαξη του χουλιγκανισμού στον 21ο αιώνα, και κανένα μέτρο δεν φαίνεται να μπορεί να περιορίσει.
«Τα τελευταία χρόνια, κάτι έχει αλλάξει. Είμαστε μάρτυρες της εμφάνισης ενός διαφορετικού παραδείγματος: ενός δολοφόνου που τρέφει την ίδια απόγνωση, αλλά είναι νεότερος, απολύτως συνδεδεμένος με τα κοινωνικά δίκτυα και φαινομενικά πεπεισμένος ότι η δολοφονική δράση είναι η μόνη πράξη που έχει νόημα σε έναν κόσμο μοιάζει να στερείται κάθε νοήματος…». Το απόσπασμα είναι από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε χθες στους New York Times και φέρει την υπογραφή δύο επιφανών εγκληματολόγων. Το κείμενο αναφέρεται στην παθολογία μιας νέας γενιάς Αμερικανών πιτσιρικάδων, γαλουχημένων στους παράδρομους του διαδικτύου, που σαγηνεύονται από την ιδέα της μαζικής δολοφονίας. Στην Ευρώπη δεν είναι τόσο εύκολο να εξασφαλίσει κανείς όπλο, μπορεί όμως να «κάνει τη δουλειά» του με ένα μαχαίρι οποιουδήποτε τύπου και στυλ.
Πριν από σαράντα χρόνια η Βρετανίδα ποιήτρια Κάρολ Αν Ντάφι είχε γράψει ένα ποίημα με τίτλο “Education for Leisure” («Εκπαίδευση για αναψυχή»), στο οποίο αφηγητής ήταν ένας βαρεμένος έφηβος με δολοφονικές τάσεις, ο οποίος αφού σκοτώσει διάφορα ζωύφια και κατοικίδια στο σπίτι του, παίρνει ένα μαχαίρι και βγαίνει στον δρόμο. Το ποίημα βρέθηκε στις σχολικές ανθολογίες και στην ύλη για το απολυτήριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Βρετανία. Αποσύρθηκε όμως το 2008 από την σχολική ύλη (παρότι κάποια σχολεία εξακολουθούν μέχρι σήμερα να το διδάσκουν) επειδή ξαφνικά θεωρήθηκε εξαιρετικά «αμφιλεγόμενο» εν μέσω της έξαρσης των χτυπημάτων με μαχαίρι μεταξύ εφήβων (οπαδών και μη).
Αυτή είναι η πρώτη στροφή: Σήμερα θα σκοτώσω κάτι. Οτιδήποτε. / Δεν θα ανεχτώ πια να μ’ αγνοούν και σήμερα / θα παίξω τον Θεό. Είναι μια συνηθισμένη μέρα / γκρίζα κάπως και με την πλήξη να σιγοβράζει στους δρόμους. Και αυτή είναι η τελευταία: Δεν έχει μείνει τίποτα στο σπίτι να σκοτώσω. / Τηλεφωνώ στο ραδιόφωνο / Και τους λέω ότι μιλάνε μ’ έναν σούπερ σταρ. / Με κόβουν. Παίρνω το κουζινομάχαιρό μας και βγαίνω έξω. / Τα πεζοδρόμια αστράφτουν. Ακουμπάω το μπράτσο σου.
