Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, όπου είχα ωραία παιδικά χρόνια, με φίλους, παρέες, φουλ παιχνίδι στη γειτονιά – τα σχολικά μου χρόνια τα πέρασα έξω, στον δρόμο, όπως πολλά παιδιά της επαρχίας. Αυτά θυμάμαι, γιατί μου αρέσει να κρατάω τις φωτεινές στιγμές της ζωής μου, τα σκοτεινά να τα αφήνω λίγο πίσω. Από το δημοτικό είχα καταλάβει ότι μου αρέσει να χώνομαι σε θεατρικές παραστάσεις, να παίζω ρόλους και να «μπαίνω» σε άλλους χαρακτήρες. Πάντα συμμετείχα στις παραστάσεις του σχολείου. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν ο Αϊ-Βασίλης στη Β' Δημοτικού.
• Θυμάμαι τον παππού μου, τον Ακύλλα, να ξυπνάει το πρωί και να τραγουδάει στο σπίτι, αλλά οι γονείς μου δεν είχαν σχέση με τα καλλιτεχνικά. Στην αρχή δεν μπορούσαν να καταλάβουν κιόλας το ότι ήθελα τόσο πολύ να ασχοληθώ με το θέατρο που δεν έδωσα καν Πανελλήνιες. Ήξεραν επίσης ότι δεν μπορούσαν να με στηρίξουν οικονομικά, δεν μπορούσαν να πληρώνουν μια σχολή και παράλληλα ενοίκιο – είναι και το επάγγελμα του ηθοποιού από τα πιο ανασφαλή και ασταθή. Η μητέρα μου είναι αισθητικός, ο πατέρας μου, ως καρδιοπαθής –έπαθε το πρώτο έμφραγμα όταν ήμουν τριών χρονών–, ήταν καθηλωμένος και δεν μπορούσε να κάνει και πολλές δραστηριότητες. Ωστόσο, επειδή έβλεπαν ότι είχα έφεση, με παρότρυναν και μπήκα στο Μουσικό Γυμνάσιο.
«Ψάχναμε αρχικά μια λέξη επαναλαμβανόμενη, την οποία θα έλεγα ξανά και ξανά στο ρεφρέν και θα του έμενε του άλλου σαν τσίχλα. Είπαμε διάφορες λέξεις, κάποια στιγμή είπαμε και «φέρ’ το», το οποίο ακούγεται λίγο ιταλικό, λίγο ισπανικό».
• Τα όνειρά μου είχαν σχέση πάντα με κάτι καλλιτεχνικό. Στην Γ' Λυκείου είχα ζητήσει από τη μητέρα μου να με αφήνει να πηγαίνω σε ένα θεατρικό εργαστήρι στη Θεσσαλονίκη κάθε Δευτέρα, οπότε έπαιρνα το ΚΤΕΛ, πήγαινα μετά το σχολείο και γυρνούσα με το τελευταίο λεωφορείο. Διάβαζα και πολλά θεατρικά έργα και οι καθηγητές έλεγαν στη μητέρα μου «το παιδί πρέπει να ασχοληθεί με αυτό το πράγμα», έτσι στα 18 μου αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Έκανα προετοιμασία αλλά δεν πέρασα, κι αυτό ήταν σοκαριστικό για μένα, γιατί από μικρό παιδάκι είχα μάθει να ακούω σχόλια όπως «το ’χεις, κάνεις γι’ αυτό φουλ, θα κάνεις αυτό και θα περάσεις». Ήταν η πρώτη μεγάλη απόρριψη που με έβγαλε από το συννεφάκι που απλώς ονειρεύεσαι ότι όλα θα είναι εύκολα, θα γίνουν όπως το φαντάζεσαι. Ήταν λίγο μια σφαλιάρα ενηλικίωσης, ότι «αγάπη, δεν είναι όλα όπως τα φαντάζεσαι». Έτσι μπήκα σε μια σχολή μαγειρικής.
• Μου αρέσει πάρα πολύ η μαγειρική, μου αρέσει η κουζίνα, από μικρός γούσταρα φουλ να μαγειρεύω στο σπίτι, να τρώω, οπότε κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στις κουζίνες. Θυμάμαι, η πρώτη μου δουλειά –το καλοκαίρι μετά το πρώτο έτος, σε ένα ξενοδοχείο στη Χαλκιδική– ήταν η πιο σκληροπυρηνική που έχω κάνει στη ζωή μου. Ήταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες, γιατί στην κουζίνα είναι πολύ σκληρό το περιβάλλον, υπάρχει μια ιεραρχία και πρέπει να κάνεις ό,τι σου λένε. Δεν μπορούσα να φύγω, ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ να το κάνω, γιατί ήδη είχα αρχίσει να αισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν είχα δώσει Πανελλήνιες και δεν είχα καταφέρει να μπω στο Κρατικό. Δεν ήθελα να αποτύχω και σ’ αυτό, πείσμωσα και έμεινα να βγάλω τη σεζόν. Ήθελα να αποδείξω και στους γονείς μου ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, αλλά κυρίως σε μένα ότι μπορώ να το κάνω.
• Στο Μουσικό Σχολείο περνούσα πολύ ωραία, ήμουν σε μουσικά σύνολα, έκανα λίγο βιολί, λίγο ταμπουρά, λίγο πιάνο, αλλά κάπως δεν το ’χα βρει. Θυμάμαι ότι όταν έφυγα στο πρώτο έτος και πήγα Θεσσαλονίκη για τη σχολή, είπα στη μητέρα μου να βγάλει το αρμόνιο που είχαμε στο γκαράζ, να το ξεσκονίσει και να μου το στείλει, για να δω πού θα με πάει όλο αυτό. Στο σπίτι μου στις Σέρρες δεν ένιωθα τόσο άνετα να τραγουδάω στο δωμάτιό μου δυνατά, δεν ήθελα να με ακούν κι οι γείτονες. Ενώ ήμουν εκφραστικός και φαινόμουν αρκετά εξωστρεφής, είχα μια εσωστρέφεια, μια δεύτερη σκέψη, το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοαμφισβήτησης. Οπότε, όταν πήρα επιτέλους το αρμόνιο, ξεκίνησα να παίζω κομμάτια που πραγματικά γούσταρα, τραγούδια της Lady Gaga, του Κραουνάκη, της Βίσση, και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει να τραγουδάω. Μετά, μέσα στην καραντίνα, είχα λίγο χρόνο να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και με το τι μου αρέσει, γιατί ως τότε δούλευα ασταμάτητα μέσα στις κουζίνες, και έκανα προετοιμασία πάλι για Κρατικό και Εθνικό Θέατρο. Έδωσα πάλι εξετάσεις, πέρασα στη δεύτερη φάση και στα δύο κι αυτό ήταν μια επιβεβαίωση που μου έδωσε πολλή δύναμη να συνεχίσω να προσπαθώ. Τότε πήρα ένα γιουκαλίλι και έμαθα μέσω YouTube συγχορδίες, νότες. Περνούσα πολλές ώρες μόνος μου στο σπίτι, οπότε σκεφτόμουν πράγματα από τη ζωή μου, τα οποία έγιναν στίχοι, μελωδίες – δεν ήξερα ότι μπορούσα να το κάνω. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να φτιάξω ένα κομμάτι από το μηδέν, στίχους-μουσική, κι αυτό με έκανε πολύ χαρούμενο. Το πρώτο βράδυ που έγραψα το «Φθηνόκρασο», το πρώτο μου κομμάτι, είχα πάρει βιντεοκλήση όλους μου τους φίλους για να τους το τραγουδήσω και να τους πω «ρε συ, αυτό είναι καλό;». Ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένος. Το γιουκαλίλι ήταν πολύ σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή μου, γιατί με αυτό με έμαθε πολύς κόσμος.
• Μέσα στην καραντίνα αποφάσισα να κατέβω Αθήνα, γιατί έφαγα πάλι μια απόρριψη από το Κρατικό, δεν πέρασα τη δεύτερη φάση. Πίστευα ότι θα περνούσα γιατί ένιωθα πολλή αυτοπεποίθηση σε εκείνη την οντισιόν. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, το έπαιξα cool στην παρέα μου, έλεγα «δεν πειράζει, όλα καλά, μια χαρά είμαι, κομπλέ», αλλά θυμάμαι ότι πήγα στο πίσω μπαλκόνι, έβαλα το «The winner takes it all» με τη Μέριλ Στριπ και ξέσπασα για άλλη μια αποτυχία της ζωής μου, μία ακόμα πόρτα που έκλεισε. Τότε αποφάσισα να φύγω Αθήνα, να το πάω μέχρι τέρμα, να το κυνηγήσω κι αυτό, κι άμα δεν τα καταφέρω, να γίνω ο καλύτερος σεφ. Λεφτά δεν είχα, άρχισα έτσι να ανεβάζω στόρι στο Instagram: «Ψάχνει κάποιος συγκάτοικο;», «Μπορεί κάποιος να με φιλοξενήσει για λίγο στην αρχή;». Μου έστειλαν φίλοι και με φιλοξένησαν στα σπίτια τους μέχρι να βρω δουλειά. Ξεκίνησα να δουλεύω κατευθείαν σε κάποιο φαστφουντάδικο και να ανεβάζω βίντεο στο TikTok, διασκευές τραγουδιών, οι οποίες πήγαιναν πάρα πολύ καλά, τόσο που δεν το περίμενα. To 2021 έκανα μια μεγάλη επιτυχία με μια διασκευή σε ένα κομμάτι της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Αυτή ήταν η πρώτη στιγμή φήμης που έζησα, έμπαινα στον Ηλεκτρικό και μου έλεγαν, «α, εσύ είσαι αυτός που τραγουδάει Τζούλια Αλεξανδράτου;». Στο μεταξύ, εμφανίζομαι στο Pride Θεσσαλονίκης και στο «The Voice», το οποίο ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, γιατί εκεί ξεκίνησα να τραγουδάω σε έναν επαγγελματικό χώρο που μου έδωσε σίγουρα εφόδια και με έμαθε πώς είναι αυτή η δουλειά. Βέβαια, το ότι εκείνη τη χρονιά λόγω Covid δεν είχε κόσμο στα live δεν ήταν ωραίο, οπότε κάθε φορά που έβγαινα ένιωθα λες και έδινα εξετάσεις μπροστά σε τέσσερις κριτές, δεν ένιωθα ότι βγαίνω να τραγουδήσω, να περάσω ωραία. Έφτασα μέχρι τους ημιτελικούς, πήρα σίγουρα την εμπειρία, αλλά από κει και πέρα δεν ένιωσα ότι πήρα κάτι άλλο.
Ακύλας - «Φθηνόκρασο» (Official Music Video 4K)
• Συνέχισα να βγάζω βίντεο στο TikTok, έκανα κάποια live στο Faust όπου τραγουδούσα από Μπρίτνεϊ Σπίαρς μέχρι Καίτη Γαρμπή και Αρλέτα – μου αρέσει πολύ τα σόου μου να είναι θεατρικά σαν της Lady Gaga, και στις συναυλίες που πρόκειται να κάνω ανυπομονώ να βγαίνω σαν τον παλαβό με χορευτές και με φώτα και μετά να σταματάνε όλα και να βγαίνω με το γιουκαλίλι μου και να λέω την μπαλάντα μου. Παράλληλα δούλευα στην εστίαση και προσπαθούσα να πληρώσω κάθε επόμενη κυκλοφορία μου με δανεικά, από δω κι από κει. Τα streams μου άρχισαν να πέφτουν, τα κομμάτια που έβγαζα μετά το «Φθηνόκρασο» δεν πήγαιναν τόσο καλά. Άρχισα να απογοητεύομαι, δεν είχα πλέον την ίδια αυτοπεποίθηση και ανταπόκριση, δεν είχα και λεφτά, και κάπως είχα αρχίσει να κουράζομαι και να απελπίζομαι. Αρχικά είπα «δεν αντέχω να ζω σε αυτές τις συνθήκες και να αγχώνομαι για το πώς θα πληρώσω το ενοίκιό μου και πώς θα βγάλω λεφτά να πληρώσω και το άλμπουμ», οπότε σκεφτόμουν να φύγω εξωτερικό ή να μπω σε μια κουζίνα, να ζω τουλάχιστον μια πιο άνετη ζωή. Και τότε έρχονται δύο προτάσεις παράλληλα, η μία από ένα reality talent show και η άλλη από ένα κρουαζιερόπλοιο. Ρίχνω άκυρο στο κρουαζιερόπλοιο στην αρχή και «λέω πάμε να δούμε τι θα γίνει στο show». Εν τέλει δεν με παίρνουν εκεί, με απορρίπτουν. Παίρνω έτσι τον band leader του κρουαζιερόπλοιου και του λέω «έχω κάνει μαλακία, σε παρακαλώ, αν ακόμη το θέλεις, κάπως να τα βρούμε», γιατί ήταν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία το κρουαζιερόπλοιο. Μου έλεγε ο άνθρωπος να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, να τραγουδάω, να έχω τα σόου μου, να έχω τα ρούχα μου, να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο, να έχω τον μισθό μου, κι εγώ το απέρριψα για να μπω σε ένα τηλεπαιχνίδι, στο οποίο δεν με πήραν κιόλας.
• Το κρουαζιερόπλοιο ήταν από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μου. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος. Ταξίδεψα σε Ντουμπάι, Άμπου Ντάμπι, Μαγιόρκα, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία, Γερμανία, Γαλλία, Κέιπ Τάουν και Μαυρίκιο στην Αφρική, είδα μέρη του κόσμου που δεν μπορούσα να φανταστώ πιο πριν. Αυτό μού έδωσε πολλά εφόδια και νιώθω ότι με άλλαξε λίγο ως άνθρωπο. Είδα ότι δεν περιστρέφονται όλα γύρω από αυτήν τη γειτονιά, υπάρχει όλος αυτός ο κόσμος εκεί έξω, και πραγματικά ήταν μαγική εμπειρία, το ότι μπόρεσα να δω τόσες κουλτούρες, να γευτώ τόσες γεύσεις, να δω τόσο κόσμο και να μιλήσω με τόσο διαφορετικά άτομα.
• Δεν ήξερα καν ότι μπορούσα να αντεπεξέλθω σε αυτήν τη δουλειά, τα συμβόλαια ήταν δίμηνα και είχα σόου κάθε μέρα. Δεν ήξερα καν ότι μπορούσα να πιάσω αυτό το ρεπερτόριο αρχικά. Μου είχαν δώσει 70 κομμάτια, τα περισσότερα ήταν classic hits γνωστά, αλλά δεν ήξερα όλα αυτά τα κουπλέ. Μιλάμε για Billy Idol, «Smoke on the water», «Cheri Cheri Lady», «Spin me round», ροκιές που δεν είχα ιδέα ότι μπορούσα να πω. Πέρασα τέλεια γιατί κάπως κούμπωνε με το όνειρό μου για το θέατρο: το ένα βράδυ έμπαινα σε rock mode, φορούσα μια μαύρη φούστα, αρβύλες, γάντι, αλυσίδες, γυαλιά μαύρα· την επομένη είχε discο night, έβγαινα με τις πούλιες μου, με τα σακάκια μου, περνούσα υπέροχα πραγματικά· την επoμένη είχαμε country night. Μια βραδιά είχαν κάνει drag show και τότε έκανα το πρώτο μου drag show – είχα πει το «Malambo no.1» της Ίμα Σουμάκ. Αυτό το κρουαζιερόπλοιο ήταν πραγματικά μαγικό, δεν σκεφτόμουν πια το πώς θα πληρώσω το ενοίκιό μου, ξεχρέωσα από παντού, μπόρεσα να κάνω δώρα στους δικούς μου ανθρώπους, στους γονείς μου, στην αδελφή μου, να κάνω αυτά που ήθελα, γιατί είμαι δοτικός άνθρωπος, θέλω να κάνω δώρα, θέλω όσα βγάζω να τα τρώω με τους φίλους μου και την οικογένειά μου.
• Μετά από δύο χρόνια είπα «πόσο καιρό θα το κάνω ακόμα αυτό; Ως πότε θα φεύγω από την παρέα μου ανά δύο μήνες;». Είχα χωρίσει κιόλας γιατί έπρεπε να φεύγω, και δεν μπορούσε προφανώς να προχωρήσει όλο αυτό, οπότε μου δημιουργήθηκε ένα δίλημμα: οk, να φύγω, αλλά αν γυρίσω Αθήνα και δεν κλείσω δουλειές, θα βρεθώ πάλι στην ίδια κακή οικονομική κατάσταση, η οποία έρχεται μαζί με κατάθλιψη. Κι ενώ ψάχνω τρόπο να φύγω από το κρουαζιερόπλοιο, ξαφνικά γίνεται χιτ το «Ατελιέ» από το πουθενά.
• Κάποια στιγμή που είχα γυρίσει από το κρουαζιερόπλοιο, μου λέει ο Papazó «έχω γράψει κάποιους στίχους, θα ήθελα πολύ να τους τραγουδήσεις εσύ». Το κομμάτι ήταν υπέροχο, έλεγε «σε έχω δει σε ένα πάρτι να φωνάζεις δυνατά, να λες πως η αγάπη δεν κράτησε αρκετά», ήταν σαν ιστορία μέσα στο «Φθηνόκρασο». Το βγάζουμε, κι ενώ δεν έγινε χιτ κατευθείαν, όσο είμαι στο κρουαζιερόπλοιο μπαίνει στις τάσεις, το ανεβάζει φουλ κόσμος, και τότε δέχομαι την πρόταση από τη Μinos. Με παίρνει από το χεράκι και μου λέει «εμείς θέλουμε να σε βοηθήσουμε, μας αρέσεις». Θυμάμαι, είχα τραγουδήσει το «Σεξ» του Κραουνάκη και του Μαρίνου και μου είπαν «σε θέλουμε στην εταιρεία, είσαι σόουμαν». Το «Σεξ» είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια και το ερμήνευα παντού. Λατρεύω επίσης τον Γιώργο Μαρίνο, το θάρρος και το θράσος που ήθελε το να βγεις εκείνη την εποχή και να τραγουδήσεις ένα τέτοιο κομμάτι με μπρίο και ενέργεια. Θα ήθελα πολύ να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να βρεθώ σε ένα σόου του Μαρίνου.
Papazó - «Ατελιέ» ft. Akylas (Official Music Video)
• Θυμάμαι ότι σε ένα από τα πρώτα meetings με την εταιρεία τούς λέω «θέλω να καταλάβετε ότι εγώ είμαι ένας versatile artist, είμαι και του “Θεός αν είναι”, είμαι και του “Ζιγκολό” της Παπαρίζου», και μου είπαν «εμείς γι’ αυτό σε θέλουμε». Μόλις μου το είπαν αυτό, ένιωσα μεγάλη ασφάλεια, και είπα «οk, πάμε να το προχωρήσουμε». Δεν ήθελα να περιορίσω την τέχνη μου και το ποιος είμαι για να αρέσω στους άλλους, γιατί έτσι δεν θα ήταν τέχνη, δεν θα ήταν η ψυχή μου και αυτό που θέλω να πω, θα έκανα κάτι άλλο.
• Σταματάω έτσι το συμβόλαιο με το κρουαζιερόπλοιο κι αποφασίζω να γυρίσω Αθήνα. Γυρνάω έχοντας ακόμα κάποια λεφτά και μέσα στο καλοκαίρι η Minos μού κλείνει δύο μεγάλες εμφανίσεις, τη Μέρα Θετικής Ενέργειας και το Mad Walk, που ήταν κάτι πολύ μεγάλο για μένα. Είχα κι έναν booker που μου έκλεινε κάποιες δουλίτσες, κι ενώ πήγαινα κάπως να σταθώ λίγο στα πόδια μου και να κλείσω κάποια μαγαζιά, ξαφνικά τρώω άκυρο. Δεν ξέρω τι ενόχλησε, αλλά ακύρωσαν κάποιες δουλειές, και μετά, που έβαψα το μαλλί μου ξανθό, ακυρώθηκαν ακόμα περισσότερες. Είχα μιλήσει με έναν μαγαζάτορα ο οποίος με είχε κλείσει και εν τέλει μου ακύρωσε, λέγοντάς μου ότι φοβόταν μη δεν άρεσα στους πελάτες, μήπως δυσαρεστούνταν. Δεν καταλάβαινα τι σχέση έχει η σεξουαλικότητά μου, δεν είναι το μόνο personality trait μου και το ποιος είμαι, και πραγματικά με είχε στεναχωρήσει πάρα πολύ αυτό. Ήταν η πιο μεγάλη σφαλιάρα που είχα φάει, γιατί είχα περάσει απ’ τα σαλόνια στο κρουαζιερόπλοιο στην Αθήνα, σκεπτόμενος ότι έχω πλέον ένα χιτ, το «Ατελιέ», και τον Σεπτέμβρη βρέθηκα να στέλνω πάλι βιογραφικά για σέρβις σε κουζίνα. Ωστόσο μπήκα σε μια δουλειά, έμεινα μια εβδομάδα εκεί. Είπα της ιδιοκτήτριας «την επόμενη εβδομάδα έχω μια πρόβα κι ένα live εκεί» και μου έστειλε μήνυμα, απροειδοποίητη απόλυση, επειδή αγχωνόταν και δεν μπορούσε να με έχει έτσι. Δεν ήξερα τι να κάνω, γιατί ούτε από τη μουσική μπορούσα να βγάλω λεφτά ούτε από την κουζίνα.
• Έτσι, αποφασίζω να βγω στον δρόμο, να κάνω αυτό που αγαπώ και αυτό που γουστάρω, κι ας βγάλω 20 ευρώ. Ήταν πολύ δύσκολο, είχα να κουβαλήσω δέκα κιλά ηχείο, να ψάξω μέρος να πάω, με έδιωχναν από παντού οι μαγαζάτορες, παραπονιούνταν για τη φασαρία. Κάποια στιγμή βρήκα το μέρος μου στην Καπνικαρέα και ο κόσμος με αγκάλιασε. Περνούσαν και άτομα που με κοιτούσαν απαξιωτικά, γιατί ήμουν ο Αkylas του «Ατελιέ», παρ’ όλα αυτά ήμουν στην Καπνικαρέα με ένα καπελίνι, μπας και μου αφήσουν πενήντα λεπτά.
• Ήδη είχαμε ξεκινήσει με τον Ορφέα Νόνη να γράφουμε το άλμπουμ που ετοίμαζα με τη Minos, το πρώτο άλμπουμ μου, και με παίρνει τηλέφωνο ο Νεκτάριος Κόκκινος, Head of A&R της εταιρείας, και μου λέει «έχει ανοίξει κάτι με τη Eurovision, σκέψου μήπως θες να στείλεις». Κανένα κομμάτι όμως δεν ήταν κατάλληλο για Eurovision, έπρεπε να γράψουμε ΤΟ EUROVISION κομμάτι, και ψάχναμε αρχικά μια λέξη επαναλαμβανόμενη, την οποία θα τη λέω ξανά και ξανά στο ρεφρέν και θα του μείνει του άλλου σαν τσίχλα. Λέγαμε διάφορες λέξεις και κάποια στιγμή λέμε «φέρ’ το», το οποίο ακούγεται και λίγο ιταλικό, λίγο ισπανικό, και ξεκινάμε με το ρεφρέν. Γράφουμε πρώτα την «τσίχλα» και μετά ξεκινάμε και το πιάνουμε από την αρχή, ένα-ένα κουπλέ. Στην αρχή σκεφτήκαμε να είναι ένας character κακός, ένας villain της Ντίσνεϊ που τα θέλει όλα και ό,τι και να του δώσουν είναι τόσο άπληστος που δεν χορταίνει με τίποτα. Ξεκινάμε και λέμε θέλει χρόνο, θέλει στέμμα, έχει τόσες φιλοδοξίες που ξεπερνάνε όλα τα όρια, θέλει τον θρόνο. Συνειδητοποιούμε ότι μέσα από αυτόν τον άπληστο άνθρωπο που θέλει τα πάντα περνάμε κι ένα μήνυμα για τον υπερκαταναλωτισμό σήμερα, που τίποτα δεν είναι αρκετό, που παίρνουμε κι άλλα, κι άλλα, που η ντουλάπα μας έχει 1.500 ρούχα, αλλά εμείς θα κάνουμε κι άλλη παραγγελία. Κι εκεί αναρωτιόμαστε γιατί είναι έτσι αυτός ο άνθρωπος που τα θέλει όλα και είναι τόσο αλαζονικός και αδίστακτος. Τότε ένιωσα ότι είναι ένας χαρακτήρας ο οποίος έχει απωθημένα κι έχει στερηθεί πράγματα, είδα κάπως τη ζωή μου, πως κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που έχει στερηθεί πολλά, έχει περάσει τόσες δυσκολίες και τόσες αποτυχίες κι έχει φτάσει σε ένα σημείο που τα θέλει όλα. Λέω «φέρ’ τα μου, δεν αντέχω άλλο. Θέλω να κάνω τις εμφανίσεις μου, να έχω τα ρούχα μου, να κάνω τις φωτογραφίσεις μου, φέρ’ τα μου όλα αυτά», οπότε φώναζε στην ψυχούλα μου αυτό το «φέρ’ το».
• Εκεί γύρισα λίγο στα παιδικά μου χρόνια, στη μητέρα μου και σε όσα πράγματα έχουμε στερηθεί ως οικογένεια, γιατί θυμάμαι από μικρό παιδί τους γονείς μου να αγχώνονται για τα οικονομικά, για το πώς θα πληρώσουν τους λογαριασμούς – αυτές τις συζητήσεις τις θυμάμαι, όσο και να προσπαθούν να τα κρύψουν αυτά απ’ τα παιδιά οι γονείς δεν γίνεται, τα καταλαβαίνουν όλα. Ως παιδί είχα τα παράπονά μου, «γιατί εκείνο το παιδάκι έχει αυτό κι εγώ δεν το έχω;». Και μου έλεγαν οι γονείς μου «αυτού του παιδιού οι γονείς μπορούν να του το παρέχουν, εμείς δεν μπορούμε» κι εγώ ρώταγα «γιατί;». Δεν μπορούσα να το καταλάβω. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα τις δυσκολίες που πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι. Όταν ξεκίνησα κι εγώ να δουλεύω και είδα πώς βγαίνουν τα λεφτά, κατάλαβα ότι αν δεν έχεις κάποιον από πίσω να σε στηρίξει, είναι πολύ δύσκολα – τότε ήρθα και πιο κοντά τους.
• Ως παιδί ένιωθα διαφορετικός στο σχολείο, όχι τόσο συμβατικός, μου άρεσαν τα ρούχα με άλλα χρώματα, ήθελα αυτό το γυαλί και το παπούτσι που ήταν πιο φλοράλ, κι επειδή αυτό το έκρινε ο κόσμος έξω, είχα απομονωθεί λίγο. Είχα την παρέα μου αλλά ήμουν εξωστρεφής και εσωστρεφής ταυτόχρονα, τα σκοτάδια μου τα έκρυβα πάντα στο δωμάτιό μου. Γυρνούσα από το σχολείο και κλειδωνόμουν στο δωμάτιο, οπότε δεν έδινα το περιθώριο στους γονείς μου, τούς έκλεινα την πόρτα. Τα σκέφτηκα όλα αυτά κι άρχισα να τους δικαιολογώ όταν έφυγα από το πατρικό μου και έπιασα το πρώτο μου σπίτι στη Θεσσαλονίκη, ήμουν με την παρέα μου, κι έπιασα δουλειά. Άρχισα να αναθεωρώ, και να λέω ότι αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν σε μια ακόμα πιο σκληρή και συντηρητική κοινωνία, με συγκεκριμένες αρχές, οπότε όλα αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν μέσα σε ένα απόγευμα, θέλουν τον χρόνο τους. Και τους τον έδωσα αυτόν τον χρόνο. Κατάλαβα γιατί ένιωθαν κι αυτοί περίεργα, επειδή είχαν δεχτεί κριτική αντίστοιχα. Όταν στο TikTok άρχισα να ανεβάζω βίντεο με το φλοράλ μου το πουκαμισάκι, είχαν φάει πολλή κριτική οι γονείς μου από την οικογένεια, «γιατί τον αφήνετε;» και «τι κάνει;»· με είχε πληγώσει πολύ αυτό. Κάποια στιγμή μου λέει η αδελφή μου «να, είχε πάει επίσκεψη η μαμά, της είπαν κάτι και τους απάντησε “μη μου ξαναπείτε τίποτα για το παιδί μου γιατί δεν θα με ξαναδείτε ποτέ”». Και αυτό με έκανε να νιώσω ασφάλεια, γιατί όσα μπράβο και να ακούσεις από τον κόσμο, οι γονείς είναι τα πρώτα άτομα από τα οποία ζητάς επιβεβαίωση. Από παιδάκι, θυμάμαι, έπαιζα στη σχολική γιορτή και έψαχνα τη μαμά μου, αν έχει έρθει να με δει. Αυτό μου έδωσε πολλή δύναμη. Kι ο πατέρας μου μού είχε στείλει στα πρώτα μου live «είμαστε δίπλα σου», προτού παίξω στο Pride Θεσσαλονίκης. Όλα αυτά έφτιαξαν πολύ τη σχέση μας. Την ξαναχτίσαμε από την αρχή.
«Η Lady Gaga με ενέπνευσε να αποδεχτώ τη διαφορετικότητα, να μη φοβάμαι την υπερβολή, να μη "μικραίνω" για να χωράω. Μου έδειξε ότι μπορείς να είσαι ταυτόχρονα ευάλωτος και ατρόμητος. Ότι η σκηνή είναι χώρος ελευθερίας και όχι επιβεβαίωσης».
• Το να βγαίνει ένας καλλιτέχνης με τέτοια εμφάνιση, χωρίς να προσπαθεί να φανεί σημαντικός, και όντας ο εαυτός του να παίρνει δωδεκάρια από επιτροπές και από κοινό, να κερδίζει την αγάπη του κόσμου, είναι κάπως ένα cultural reset νομίζω. Δεν είχαμε ξαναδεί κάτι τέτοιο· μπορεί να ακούγεται κάπως arrogant όλο αυτό, και δεν θέλω να είμαι καθόλου αυτός ο άνθρωπος, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι θα ανοίξει ένας καινούργιος δρόμος, για τον οποίο σίγουρα έτρεξε η Μαρίνα Σάττι πρώτα, μουσικά τουλάχιστον.
• Η εμφάνισή μου σπάει ταμπού στ’ αλήθεια, έλαβα μηνύματα από παιδιά που ήταν πολύ συγκινητικά. Ένα έλεγε ότι «σε ξέρω από το “Εκδηλώσου”, που με είχε βοηθήσει πολύ να αποδεχτώ κάπως κάποια πράγματα του εαυτού μου, και το να σε βλέπω τώρα να είσαι πάνω σε αυτήν τη μεγάλη σκηνή με κάνει να νιώθω ότι μπορώ κι εγώ να τα καταφέρω όλα». Κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό, ότι παιδιά διαφορετικά που δεν είναι μέσα στις νόρμες, στα ταμπού, μπορούν να δουν πλέον έναν άνθρωπο να τους κάνει represent – αυτό δεν υπήρχε.
• Η Lady Gaga με ενέπνευσε να αποδεχτώ τη διαφορετικότητα, να μη φοβάμαι την υπερβολή, να μη «μικραίνω» για να χωράω. Μου έδειξε ότι μπορείς να είσαι ταυτόχρονα ευάλωτος και ατρόμητος. Ότι η σκηνή είναι χώρος ελευθερίας και όχι επιβεβαίωσης. Η επιρροή της δεν με έκανε να θέλω να της μοιάσω. Με έκανε να θέλω να ανακαλύψω ποιος είμαι πραγματικά και να το υποστηρίξω χωρίς να απολογούμαι.
• Η τέχνη δεν σε κάνει αυτόματα καλύτερο άνθρωπο, σε αναγκάζει όμως να κοιταχτείς. Αν είσαι ειλικρινής με αυτό που δημιουργείς, αρχίζεις να βλέπεις τις σκιές και τα φώτα σου. Κι αυτή η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα για να γίνεις καλύτερος.
• Συνήθως ένας καλλιτέχνης μιλά μέσα από την τέχνη του. Γι’ αυτό άλλωστε επέλεξε να κάνει τέχνη, επειδή αυτή είναι η μορφή έκφρασής του. Οπότε πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να μιλά μέσα από αυτήν.
• Ο πιο μεγάλος μου φόβος είναι η μοναξιά. Είμαι πολύ συντροφικός άνθρωπος, έχω ανάγκη την παρέα, το μοίρασμα, τον χρόνο με τους δικούς μου. Ελπίδα μού δίνει η στιγμή που ένα τραγούδι φεύγει από μένα και γίνεται κάποιου άλλου, όταν καταλαβαίνω ότι είχε κάτι να πει στ’ αλήθεια. Δύναμη μού δίνει η ειλικρίνεια, ειδικά όταν είναι δύσκολο να την πετύχω, όταν λέω κάτι που φοβάμαι να πω και δεν το παίρνω πίσω. Δεν πιστεύω στην τύχη, πιστεύω στη σκληρή δουλειά.
• Το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα που έχω κάνει είναι η απόφασή μου να συμμετάσχω στη Eurovision (γέλια). Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ότι η φετινή διοργάνωση της ΕΡΤ με το «Sing for Greece» ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό, δυνατό, και έδωσε την ευκαιρία σε όλους τους υποψήφιους να βιώσουν μια μοναδική εμπειρία.
• Ο έρωτας έχει υπάρξει και χάος και έμπνευση. Με έχει απογειώσει, με έχει προσγειώσει απότομα, αλλά πάντα με κάνει να νιώθω ζωντανός. Έχει αποτελέσει πολλές φορές πηγή έμπνευσης στη μουσική μου.
• Η ζωή με έχει μάθει να μην τα παρατάω. Ακόμα και τις στιγμές που σκεφτόμουν να παρατήσω τη μουσική και να πάω σε μια κουζίνα να γίνω σεφ, μέσα μου δεν το ήθελα πραγματικά, έλεγα «γιατί, ρε γαμώτο, όχι, θέλω να κάνω μουσική, θέλω να καινοτομώ όπως η Lady Gaga». Μου έμαθε να έχω γερό στομάχι, ότι σίγουρα δεν είναι όλα ρόδινα, δεν είναι όλα όπως τα περιμένεις. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί αυτόν τον έναν μήνα, ανοίγω την τηλεόραση και μιλάνε για μένα και νιώθω ότι βλέπω έναν άλλον άνθρωπο. Μπορεί να κλείνουν πολλές πόρτες, αλλά αν εσύ είσαι προσηλωμένος στον στόχο σου και κάνεις αυτό που αγαπάς, και φυσικά εξελίσσεσαι κιόλας και μαθαίνεις πώς θα γίνεις καλύτερος, πετυχαίνεις το όνειρό σου. Πιστεύω ότι όλα αυτά που συνέβησαν στη ζωή μου έγιναν για να φτάσω ως εδώ τώρα. Έπρεπε να περάσω από αυτή την κατάσταση στην Καπνικαρέα και να τραγουδήσω στον δρόμο, έπρεπε να περάσω από αυτές τις δυσκολίες στη ζωή μου για να μπορέσω να γράψω το «Ferto», έπρεπε να πάω στο κρουαζιερόπλοιο για να γίνω ο performer που είμαι τώρα και να τραγουδάω κάθε βράδυ εκεί πέρα για να καλυτερεύσει η φωνή μου, οπότε σίγουρα πρέπει να μάθεις να εξελίσσεσαι και να είσαι ο εαυτός σου. Λίγο προτού ανέβω στη σκηνή για τον πρώτο ημιτελικό, ο στυλίστας μου, ο Φίλιππος Μίσσας, στον οποίο χρωστάω πάρα πολλά για όλο αυτό το πρότζεκτ –γιατί η εικόνα είναι πολύ σημαντική, πέρα από τη μουσική και το περφόρμινγκ–, μου λέει «νομίζω ότι ξέρω τι θέλεις να ακούσεις», και μου βάζει να ακούσω τον brave speech της Lady Gaga που είπε «δεν έχει σημασία αν σου λένε ότι δεν είσαι αρκετά καλός, δεν είσαι αρκετά όμορφος, δεν μπορείς να τραγουδήσεις καλά, σημασία έχει να είσαι ο εαυτός σου» – πραγματικά η Lady Gaga είναι η νεραϊδονονά μου από μικρό παιδί. Με έχει βοηθήσει σε πάρα πολλές φάσεις της ζωής μου, και σε ένα τραγούδι που είπε στο live της που είδα πρόσφατα, το «Marry the night», λέει «θα παντρευτώ τη νύχτα για να καταφέρω να κυνηγήσω τα όνειρά μου». Tο βίωσα αυτό το κομμάτι, το ένιωσα βαθιά μέσα μου, ένιωσα ότι κάτι έρχεται μάλλον...
Akylas - Ferto | Sing for Greece 2026 - Α' Ημιτελικός
Το «Ferto» κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από τη Minos-EMI SA.
Styling & Creative Direction: @philippe_g_missas Grooming: @mariannayork
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
