ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ –και όταν δεν προκύπτει, επινοείται– ένα σοβαρό «σκάνδαλο» που οδηγεί σε ένα πανελλαδικής και πανευρωπαϊκής εμβέλειας μαναφούκι σχετικά με την εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον, διατρέχοντας όλες τις δεκαετίες, από το τιρκουάζ φόρεμα της Κ. Γαρμπή (1993) μέχρι τον αποκλεισμό της Π. Ζήνα (2002) και την απροσδόκητη 6η θέση Koza Mostra-Αγάθωνα (2013).
Όλες οι ελληνικές συμμετοχές, από τις πιο αουτσάιντερ (Antique, 2001) μέχρι τις «απόλυτα» αποδεκτές (Άννα Βίσση, 2006), είναι καταδικασμένες να περάσουν από την ίδια μιντιακή υπερανάλυση. Οι εκπρόσωποι ελέγχονται για τις φωνητικές τους επιδόσεις, τις χορευτικές τους ικανότητες, την αυθεντικότητα ή την ελληνικότητα του στίχου και της μελωδίας και αν τίποτε από όλα αυτά δεν αποφέρει το πολύτιμο «σκάνδαλο», τότε μπαίνουν τα μεγάλα μέσα: το ριάλιτι των συμμετεχόντων/συμμετεχουσών στη Γιουροβίζιον.
Προσωπικά δεν με συγκίνησε ποτέ ως γεγονός, ίσως μόνο στιγμιαία κάποια hits που τα άκουγα στα κλαμπ. Θυμάμαι ακόμα κάποια από αυτά να παίζουν και να «γκρεμίζεται» το Sodade, όπως θυμάμαι και την πρόσφατη συμμετοχή της Μ. Σάττι (2024) που ανανέωσε τη μουσική, τον στίχο και την αναπαράσταση της ελληνικής κουλτούρας στην Ευρώπη.
Μέσα από την ατακαδόρικη τεχνική τους, οι πολύγλωσσοι στίχοι του Ακύλα μαρτυρούν μια αλήθεια που δεν αφορά μόνο την Gen Z. Είναι μια διαγενεακή αλήθεια επιβίωσης και ευγνωμοσύνης όλων των underdogs.
Φέτος, τη βραδιά του μεγάλου τελικού, έξω από τον πολυχώρο της οδού Πειραιώς, εκτός από την ουρά του κοινού και των επισήμων –πιο επίσημη από όλες και πάλι η Κίμπερλι–, υπήρξε και μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας με σύνθημα «Ξεπλένουν τα εγκλήματα και την κατοχή, σ’ αυτή τη Γιουροβίζιον καμιά συμμετοχή», από το BDS Greece, το Global March to Gaza και τη Συνέλευση 8 Μάρτη.
Καθόλου τυχαία, η Ισλανδία, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία και η Σλοβενία απέχουν από τον διαγωνισμό με αίτημα την αποπομπή του Ισραήλ, αντιδρώντας στο πολιτιστικό ξέπλυμα που συντελείται με την EBU (European Broadcasting Union).
Θα περίμενε κανείς ότι η Ελλάδα θα ήταν μία από τις χώρες που θα απείχε, με δεδομένη τη μαζική παρουσία χιλιάδων ανθρώπων σε πορείες για τη γενοκτονία της Γάζας, αλλά και τη δυναμική των σόσιαλ μίντια τους μήνες που οι βομβαρδισμοί στην Παλαιστίνη απασχόλησαν και τα πιο απολιτίκ προφίλ. Αντιθέτως, διοργανώθηκαν δύο ημιτελικοί με 28 υποψηφιότητες και η ΕΡΤ «χτύπησε» υψηλότατα νούμερα τηλεθέασης, δικαιολογώντας έστω και ελάχιστα την υποχρεωτική οικονομική συνεισφορά όλων μας για τον μήνα Φεβρουάριο μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Κοινώς, γέμισαν τα ταμεία.
Στον εθνικό τελικό το κοινό και οι επιτροπές ψήφισαν και ο νικητής είναι ο Αkylas, aka το παιδί από τις Σέρρες που με το τραγούδι «Ferto» προκάλεσε φρενίτιδα και δίχασε κοινό, eurofans και γιουροβιζιονολόγους, φέροντας ένα μήνυμα πολιτικό και ταξικό, ασυνήθιστο για τη Γιουροβίζιον που ξέραμε ως τώρα.
Μέσα από την ατακαδόρικη τεχνική τους, οι πολύγλωσσοι στίχοι του Ακύλας και του Ορφέα Νόνη μαρτυρούν μια αλήθεια, που δεν αφορά μόνο την Gen Z. Είναι μια διαγενεακή αλήθεια επιβίωσης και ευγνωμοσύνης όλων των underdogs, είτε είναι «ΛΟΑΤΚΙ», είτε «φτωχ@», είτε «μετανάστ@», είτε «μιλένιαλ», στους οποίους άλλωστε μέσω της μαμάς επιστρέφει και μοιράζεται το τρόπαιο. «Δες με, μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά, θα σου πάρω κι εσένα πολλά».
Είναι η συνειδητή διεκδίκηση μιας παγκόσμιας τσαλαπατημένης εργατικής τάξης που καταδικάστηκε να τρέχει σαν χάμστερ πάνω στη ρόδα του καπιταλισμού με εργαλεία επιβίωσης μια κάμερα, ένα dating app, μια νιότη και μια καύλα, με προορισμό την επιτυχία και την αποδοχή σε αριθμούς.
Αυτό το αρκουδένιο κουίρ πλάσμα χορεύει και γράφει τέκνο μαζί με τον TEO.x3 και τον Papatanice, κουνάει τα αυτιά, κλοτσάει ψηλά με γούνινες μπότες και βγαίνει στο φως μέσα από την ντουλάπα ενός παιδικού δωματίου, από αυτά στα οποία όλα τα παιδιά της εργατικής τάξης στριμώξαμε τα σώματα και τα όνειρά μας περιμένοντας να μεγαλώσουμε, με ένα χειριστήριο Nintendo στα χέρια.
Ένα όνειρο «ακριβό», που στην Ελλάδα σπάνια δικαιούνται οι μη προνομιούχοι καλλιτέχνες και ακόμα πιο σπάνια οι καλλιτέχνες που τόλμησαν να βγουν από την «ντουλάπα» μαζί με το ταλέντο τους.
Ο Ακύλας, σύμφωνα με τις στοιχηματικές, τα views και τη στήριξη του κοινού, ήταν φαβορί προτού καν κερδίσει τον εθνικό τελικό, υπέγραψε το μεγαλύτερο σουξέ του 2026 και κατάφερε το μεγαλύτερο cross over: να γίνει mainstream με τους δικούς του όρους, όπως παρουσιάζει τις τέκνο διασκευές του σε λαϊκά σουξέ τύπου «Κάτι ξέρεις» στα σόσιαλ μίντια του.
Ο Ακύλας το πήρε με τον κόπο του, θα το φέρει με τον τρόπο του και θα το παραδώσει στους επόμενους με χαρά και τσαχπινιά. Let’s-a-go Akylas!
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
