ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ για να αντιληφθεί τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα που μοιάζουν να έχουν λάβει τα αλκοτέστ στην Αθήνα, ακόμα και τις καθημερινές. Ένα τέτοιο, έρημο, κρύο και βροχερό βράδυ πριν από μερικές μέρες, πέτυχα επιτέλους ένα ταξί στη θεοσκότεινη και άδεια Σόλωνος, ο οδηγός του οποίου με ρώτησε από πού προτιμούσα να πάμε στην πλατεία Μαβίλη; από Β. Σοφίας ή από Αλεξάνδρας; Τέτοια ώρα δεν έχει κίνηση, απ’ όπου και να πάμε το ίδιο είναι, απάντησα (αφελώς όπως αποδείχθηκε). Τελικά, προκρίθηκε η δεύτερη διαδρομή και θα πρέπει να είχα αφαιρεθεί εντελώς στο πίσω κάθισμα πριν συνειδητοποιήσω ότι ξαφνικά είχαμε κολλήσει πίσω από έναν ωκεανό αυτοκινήτων, ουραγοί μιας ουράς που έμοιαζε να καλύπτει ολόκληρη την άνοδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στη μία τη νύχτα μιας χειμωνιάτικης καθημερινής.
Νομίζω ότι έχει γίνει συνείδηση σε πολύ κόσμο ότι αυτός ο κύκλος της εγκληματικής αμέλειας στους νυχτερινούς δρόμους πρέπει να σπάσει.
Πέρασαν μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσω ότι δεν επρόκειτο για έναν συνηθισμένο δειγματοληπτικό έλεγχο αλλά για το απόλυτο αλκοτέστ σε όλα τα μήκη, τα πλάτη και τις λωρίδες της λεωφόρου: κανείς οδηγός δεν θα περνούσε χωρίς να φυσήξει και όλοι ανεξαιρέτως θα έπρεπε να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους. Ευτυχώς που το έχω εγκαταλείψει γενικά το αυτοκίνητο, σκέφτηκα μέσα μου. Αμέσως όμως, μια πιο νηφάλια σκέψη μου υπενθύμισε ότι την ταλαιπωρία δεν τη γλίτωσα τελικά, απλά ήπια ένα ποτήρι παραπάνω. Η ώρα περνούσε οπότε σκέφτηκα επίσης (είχα πολύ χρόνο για διάφορες σκέψεις) την προοπτική να το κόψω με τα πόδια. Δεν το έκανα όμως, επειδή, πρώτον, βαριόμουν, δεύτερον, είχα μια νοσηρή περιέργεια σχετικά με την απόδοση του ταξιτζή μου στο αλκοτέστ (μηδέν τελικά), και τρίτον, θυμήθηκα το publicity stunt του πρωθυπουργού, ο οποίος στα μέσα του Δεκέμβρη εμφανίστηκε να προσέρχεται πεζός («αυτοβούλως» που λένε) σε ένα μπλόκο στο κέντρο της πόλης για να κάνει αλκοτέστ, προσδίδοντας στη διαδικασία μια επίφαση εθνικού καθήκοντος. Κι αν πάνω στον χαμό, με τα όργανα να τρέχουν πέρα δώθε με τα αλκοολόμετρα, ζητούσαν κι από μένα να φυσήξω, παρότι πεζός;
Προφανώς και τα αλκοτέστ (και η επέκτασή τους) είναι μια εξαιρετική και δυνάμει σωτήρια ιδέα και ένα ισχυρό αποτρεπτικό μέτρο που σώζει ζωές και αποθαρρύνει την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, η οποία έχω την αίσθηση ότι έτσι κι αλλιώς έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με παλιότερα, παρά την έντονη δημοσιότητα που παίρνουν οι ακραίες περιπτώσεις με την τραγική κατάληξη. Νομίζω ότι έχει γίνει συνείδηση σε πολύ κόσμο ότι αυτός ο κύκλος της εγκληματικής αμέλειας στους νυχτερινούς δρόμους πρέπει να σπάσει. Αυτό αποδεικνύεται νομίζω και από τα πρόσφατα στοιχεία της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής, η οποία στο πλαίσιο των «σαρωτικών ελέγχων», όπως διαβάζουμε, που έκανε στο λεκανοπέδιο από τις 5 ως τις 8 Φεβρουαρίου, διενέργησε και 33.500 αλκοτέστ, εκ των οποίων βρέθηκαν θετικά τα 212, ενώ πολύ υψηλά σκορ «χτύπησαν» έξι από τους μεθυσμένους οδηγούς, οι οποίοι συνελήφθησαν. Δεν θέλω να μπω στη λογική των «εισπρακτικών» μέτρων που κάποιοι επικαλούνται, ειδικά όταν πρόκειται για ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου εν τέλει, έχει όμως κανείς την αίσθηση ότι θα μπορούσε να γίνει η δουλειά χωρίς να πέφτει κάποιος που βγαίνει για ένα (και με το ζόρι) ποτό τη νύχτα, πάνω στο ίδιο (και χειρότερο) μποτιλιάρισμα που του τρώει τη μέρα.
