Τι είναι το "φαινόμενο" Μπέπε Γκρίλο; Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών την περασμένη εβδομάδα, όταν ένα τέταρτο των Ιταλών ψήφισε το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, αυτή είναι μια ερώτηση που απασχολεί όλη την ευρωζώνη, αλλά και τους πολιτικούς αναλυτές της χώρας.
Σύμφωνα με τον Ντάριο Φο θεατρικό συγγραφέα και διακεκριμένο υποστηρικτή του Μπέπε Γκρίλο η απάντηση είναι απλή. "Ο Γκρίλο είναι σαν χαρακτήρας κάποιου έργου μου", λέει ο βραβευμένος με νόμπελ λογοτεχνίας Ντάριο Φο. "Ανήκει στη σχολή των περιπλανώμενων καλλιτεχνών του μεσαίωνα που έπαιζαν με το παράδοξο και το παράλογο", προσθέτει. Ο 86χρονος Φο, διάσημος για το έργο του "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", υποστήριξε δημόσια τον Γκρίλο αυτή τη χρονιά. Κι εκείνος σε αντάλλαγμα πρότεινε ο Φο να ανακηρυχτεί επόμενος πρόεδρος της Ιταλίας, πρόταση που ο σεναριογράφος απέρριψε. Για τον Φο το κλειδί για να καταλάβει κανείς τον Γκρίλο είναι να τον "τοποθετήσει" στον 13ο αιώνα, όταν οι παραμυθάδες περιόδευαν την Ιταλία και διασκέδαζαν τον κόσμο στις πλατείες, εμπλουτίζοντας αρχαίες ιστορίες με σατιρικές επιθέσεις στους τοπικούς άρχοντες.
"Η αντίστοιχη λέξη στα αγγλικά είναι "ταχυδακτυλουργός", αλλά στην Ιταλία "ταχυδακτυλουργούσαν" με τις λέξεις, την ειρωνεία και τον σαρκασμό", εξηγεί ο Φο. "Είναι ένας από τους σοφούς αφηγητές, που ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει την σουρεαλιστική φαντασία, που μπορεί να ανατρέψει καταστάσεις, που βρίσκει τη σωστή λέξη τη σωστή στιγμή, που καθηλώνει τους ανθρώπους όταν μιλάει, ακόμα κι όταν βρέχει ή χιονίζει" σημειώνει ο Φο. Κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης στο Βιτέρμπο, όπου έβρεχε καταρρακτωδώς, ο Γκρίλο φώναξε προς το πλήθος: "Αφήστε κάτω τις ομπρέλες σας, θέλω να δω τα πρόσωπά σας", και το κοινό ακολούθησε την προσταγή του κωμικού. "Η τελευταία φορά που είδα την πλατεία γεμάτη από τόσο χαρούμενο πλήθος, με κόσμο που άλλαξε τον τρόπο σκέψης του για την πολιτική, ήταν στο τέλος του πολέμου", πρόσθεσε.
Ο Φο συγκρίνει την επίδραση που έχει το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στο κραταιό πολιτικό σύστημα της Ιταλίας με τους ακτιβιστές με τους οποίους συνεργαζόταν στα τέλη της δεκαετίας του 60. "Τότε, οι άνθρωποι επίσης συνειδητοποιούσαν την αξία του πολιτισμού, της εκπαίδευσης και μία ολόκληρη γενιά Ιταλών τραγουδιστών και τραγουδοποιών εξέφραζε αυτές τις αξίες". Η διαφορά έγκειται στο ότι εκείνοι οι καλλιτέχνες δεν κρατούσαν στα χέρια τους το μέλλον της κυβέρνησης όπως την έχει τώρα ο Γκρίλο, ο οποίος αντιμετωπίζει την πρόκληση της πραγματικής πολιτικής.
Η πρώτη πρόκληση ήρθε όταν χιλιάδες υποστηρικτές του, τον παρότρυναν να συνεργαστεί με τον κεντροαριστερό Μπερσάνι. "Δεν είναι εύκολο. Το δημοκρατικό κόμμα αντιμετώπισε τον Γκρίλο με ασέβεια, τον αποκάλεσε φασίστα, κλόουν, αλλά τώρα του απλώνουν το χέρι", λέει ο Φο, ο οποίος ενθαρρύνει ανοικτά τον Γκρίλο να διαπραγματευτεί. "Έχω δει τις πιέσεις που ασκούνται στον Γκρίλο και θα πρέπει να είναι προσεκτικός να μην την πατήσει από κόλακες, είναι μία γλυκιά παγίδα", καταλήγει.
Πηγή: guardian
σχόλια