Η ΙΤΑΛΙΚΗ RED Records (στην Ελλάδα από την AN Music) είναι μια τζαζ εταιρία με πολύ μεγάλη ιστορία. Το 2026 συμπληρώνει 50 χρόνια συνεχούς δράσης, έχοντας δημιουργήσει έναν ζηλευτό κατάλογο τον οποίον ελάχιστες, εν ζωή, τζαζ εταιρείες μπορούν να πλησιάσουν. Η RED εξακολουθεί να τυπώνει και στις μέρες μας βινύλια και CD όλων των ειδών, ηχογραφώντας καινούρια σέσιον, επανεκδίδοντας δίσκους της από τα σέβεντις ή τα έιτις, και βγάζοντας στην επιφάνεια ανέκδοτες ηχογραφήσεις απ’ όλες τις δεκαετίες. Με άλλα λόγια κυκλώνει το πράγμα από παντού.
Gerry Mulligan: Nocturne
RED Records, 2025
«Κομμένο» και σε διπλό βινύλιο με δώδεκα tracks, το παρόν 2CD (με τα δεκατρία tracks) απαθανατίζει τον μεγάλο βαρύτονο-σαξοφωνίστα της jazz Gerry Mulligan (1927-1996) σ’ ένα θαυμάσιο live, της τελευταίας δημιουργικής φάσης του (όπως θα αποδεικνυόταν), που συνέβη στην Μπολόνια τον Απρίλιο του 1992. Δίπλα στον Mulligan θα βρίσκονταν οι Harold Danko πιάνο, Dean Johnson μπάσο και Ron Vincent ντραμς, δημιουργώντας όλοι τους ένα κουαρτέτο, ίσως κάπως περιστασιακό, αλλά με μεγάλες δυνατότητες. Αυτό φαίνεται από τούτην εδώ την καταγραφή, που είναι αρκετά καλά επεξεργασμένη ώστε να μπορεί να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του Mulligan από τα 90s και μετά (και βασικά το άλμπουμ “Lonesome Boulevard” στην A&M από το 1990, όπως και τα υπόλοιπα στην Telarc Jazz).
Το ρεπερτόριο αποτελείται, βασικά, από συνθέσεις του ιδίου του Mulligan (ανάμεσα στα δεκατρία tracks υπάρχει το “My funny Valentine” και το “Take the ‘A’ train”), που πιάνουν όλη την διαδρομή του (από τα fifties έως τα nineties) και οι οποίες αποδίδονται με μεγάλο κέφι απ’ όλο το κουαρτέτο – και βεβαίως από τον Mulligan, που ξέρει πάντα να διαμορφώνει το γενικότερο περιβάλλον, προβάλλοντας αυτόν τον τόσο μοναδικό ήχο του στο βαρύτονο σαξόφωνο, μοιράζοντας, όμως, το «παιγνίδι» και προς τους συνοδοιπόρους του, οι οποίοι είναι το ίδιο εντυπωσιακοί μ’ εκείνον. Τούτο το διαπιστώνεις σε πλείστα όσα tracks, όπως στο “Line for Lyons” από το CD1 ή στο “Midas lives” από το CD2, με τον πιανίστα Danko και τον κοντραμπασίστα Johnson, να κλέβουν ανά στιγμές τις εντυπώσεις.
Μια αρκετά καλή, και από τεχνικής πλευράς, παραγωγή της RED, με μόνο τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα να σου υπενθυμίζουν, στο τέλος κάθε track, πως πρόκειται για live.
Gato Barbieri: Standards Lost and Found 2
RED Records, 2025
Πέρυσι (2024) είχε κυκλοφορήσει το “Standards Lost and Found 1” του μεγάλου Gato Barbieri (1932-2016) κι εφέτος είναι έτοιμο και το “Standards Lost and Found 2” («κομμένο» τόσο σε CD, όσο και σε 2LP). Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Μα για μια σειρά ηχογραφήσεων του θρύλου αργεντινού τενορίστα από την άνοιξη του 1968, στην Ρώμη – οπότε αντιλαμβάνεστε για τι περίπου συζητάμε.
Ο Barbieri ζούσε στην Ιταλία στο διάστημα 1962-1965, είχε κάνει πολλές ηχογραφήσεις εκεί (οι πρωτότυπες κυκλοφορίες είναι άπιαστα collector’s items), ενώ επέστρεφε, τακτικά, προκειμένου να δει τους παλιούς φίλους του και να ξανασυνεργαστεί μαζί τους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το παρόν “Standards Lost and Found 2”, στο οποίο τον συναντάμε να συνεργάζεται με τους Franco D’Andrea πιάνο, Giovanni Tomasso μπάσο και Pepito Pignatelli ντραμς (όλοι τους πολύ γνωστοί ιταλοί μουσικοί της τζαζ, με τους δύο πρώτους να συμμετείχαν στα 70s και στο γκρουπ Perigeo).
Σ’ αυτό το ρωμαϊκό σετ ο Barbieri διασκευάζει Ornette Coleman (“Jayne”, “When will the blues leave?”), Charlie Parker (“Anthropology”), Ahmad Jamal (“New rhumba”) και Thelonious Monk (“’round about midnight”, “Epistrophy”), αποδίδοντας και δύο δικά του κομμάτια, τα “Gato blues” και “In search of the mystery” (γνωστό αυτό από τον δίσκο του στην ESP-Disk’ το 1967), προβάλλοντας αυτόν τον τραχύ και θρασύ ήχο του στο τενόρο, που δεν τρυπάει μόνο τ’ αυτιά, αλλά και τις καρδιές μας.
Φοβερή εγγραφή (για τα δεδομένα της εποχής – και το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τότε) και βεβαίως έκδοση, απολύτως απαραίτητη για τους fans της πρώτης «άγριας» φάσης του μεγάλου Αργεντινού.
Nexus: Plays Dolphy
RED Records, 2024/25
Ιταλική μπάντα της avant-jazz, που υφίσταται από τα early 80s, έχοντας περάσει από διάφορα στάδια, οι Nexus εμφανίστηκαν ξανά εσχάτως μ’ ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ, το οποίον αποκαλείται “Plays Dolphy”. Ποιοι αποτελούν, σήμερα, τους Nexus; Σημειώστε ονόματα: Daniele Cavallanti τενόρο σαξόφωνο, Tiziano Tononi ντραμς, Achille Succi άλτο & μπάσο κλαρίνα, Emanuele Parrini βιολί, Alessandro Castelli τρομπόνι, Luca Gusella βιμπράφωνο και Andrea Grossi μπάσο. Λέμε λοιπόν για ένα σεπτέτο που επιχειρεί, εδώ, σ’ ένα διαφορετικό tribute στον Eric Dolphy (1928-1964) – διαφορετικό εξαιτίας, κυρίως, των ευφάνταστων ενορχηστρώσεων των Cavallanti και Tononi, δύο εκ των παλαιοτέρων μελών του γκρουπ.
Υπάρχουν έξι συνθέσεις του Dolphy, που διασκευάζονται εδώ (“Hat and beard”, “245”, “Lotsa potsa”, “Serene”, “Straight up & down”, “Out to lunch”), όπως και το “Jitterbug waltz” του Fats Waller (που είχε τιμήσει, φυσικά, ο Dolphy) και οι οποίες ακούγονται πολύ «γεμάτες», με εντυπωσιακά περάσματα, breaks και soli απ’ όλα σχεδόν τα όργανα (ακόμη και από τα ντραμς), με τα δύο γιγαντιαία tracks, το 13λεπτο “245” και το 11λεπτο “Jitterbug waltz”, απλώς, να ενθουσιάζουν. Αν και κατά βάση το ίδιο ισχύει για κάθε κομμάτι τούτου του άκρως εντυπωσιακού CD (άκου π.χ. το άφθαστο “Lotsa potsa”), που δείχνει και το εύρος της συνθετικής ποιότητας του Dolphy, αλλά και της ικανότητας των Ιταλών να επιτυγχάνουν τα μέγιστα και μάλιστα πάνω σ’ ένα άκρως απαιτητικό ρεπερτόριο. Έξοχο άλμπουμ, ασυζητητί ένα από τα καλύτερα τζαζ που έφθασαν στ’ αυτιά μου τον τελευταίο χρόνο.
Bobby Watson: Perpetual Groove
RED Records, 2025
Το “Perpetual Groove” του αμερικανού άλτο & σοπράνο σαξοφωνίστα Bobby Watson (γενν. 1953) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε LP το 1984 κάτω από τον τίτλο “Perpetual Groove / Bobby Watson Live in Europe”, για να επανεκδοθεί σαράντα ένα χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, σε CD, με το ίδιο ακριβώς track list και καλό ήχο. Λέμε για ένα live από το Scimmie του Μιλάνου (7 & 8 Δεκεμβρίου 1983), που είχε φέρει κοντά τους Bobby Watson άλτο, σοπράνο, Piero Bassini πιάνο, Attilio Zanchi μπάσο και Giampiero Prina ντραμς, μουσικούς με τη δική τους ιστορία ο καθένας, που θα βρίσκονταν εδώ σε φάση... υστερίας.
Το σετ, επειδή μάλλον η RED σκόπευε να το ηχογραφήσει, είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να αποπνέει πάθος, δύναμη και ατελείωτη ζωντάνια, με τους τέσσερις οργανοπαίκτες να παίζουν με τρομερή ένταση και, κυρίως, δίχως να κατεβάζουν ποτέ ταχύτητα. Όλα τα κομμάτια, που ακούγονται εδώ, είναι αποτυπωμένα στο κόκκινο, με τους μουσικούς να «πετάνε», προτείνοντας ένα... παραληρηματικό πρόγραμμα, βασισμένο σε κλασικά κομμάτια (το “Cherokee” του Ray Noble, το “Mr. P.C.” του John Coltrane, το “Oleo” του Sonny Rollins, το “Blue ’n’ boogie” των Dizzy Gillespie / Frank Paparelli – μαζί και το σόλο άλτο “Perpetual groove” του Watson), παρουσιασμένα, όμως, μέσω ασύλληπτων ταχυτήτων. Τι να πει κανείς; Ακούει απλώς αποσβολωμένος.
Kai Winding: Duo «Bones»
RED Records, 2025
Άλμπουμ ύμνος για το τρομπόνι είναι το “Duo “Bones””, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1979 και που τώρα επανεκδίδεται σε CD. Λέμε για μια κυκλοφορία την οποία υπογράφει ο τρομπονίστας Kai Winding (1922-1983) και στην οποία συμμετέχουν ακόμη ο valve τρομπονίστας Dino Piana (1930-2023), ο πιανίστας Enrico Pieranunzi, ο μπασίστας Giovanni Tommaso και ο ντράμερ Tullio De Piscopo. Πολλοί και καλοί μουσικοί, που ηχογραφήθηκαν σ’ ένα στούντιο της Ρώμης τον Νοέμβρη του ’79.
Μπορεί να έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε, αλλά το “Duo “Bones”” εξακολουθεί να ηχεί περίφημα (και όχι μόνο λόγω της αρχικής άψογης εγγραφής του), αλλά και λόγω της θερμής μουσικής που παρουσιάζεται εδώ – ένας συνδυασμός πρωτότυπων των Winding, Piana και Pieranunzi, μαζί με το “Get out of town” του Cole Porter, το “On green dolphin street” του Bronisław Kaper και το “This is all I ask” του Gordon Jenkins.
H τζαζ του Winding πέρασε από πολλά κύματα, καθώς από bop εξελίχθηκε σε hard bop και από κει σε pop jazz ή και σε easy listening ακόμη, και κάτι απ’ όλα αυτά συναντάμε και στο παρόν CD, που έχει μπροστά τις... μονομαχίες και τις συνομιλίες των Winding και Piana στα τρομπόνια, αλλά έχει σταθερά στο μπροστινό πλάνο και τον περίφημο Pieranunzi, που ξέρει να κρατάει κάθε ρόλο που εδώ του ανατίθεται.
Ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ για όλες τις στιγμές και για όλα τα γούστα είναι το “Duo “Bones””, και αυτό λέει τα πάντα.
