Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΦΗΓΗΣΗ των ενημερωτικών μέσων (που το μεγάλο τους φόρτε είναι πάντα το αστυνομικό δελτίο) αυτό το σαββατοκύριακο έμοιαζε με πανηγυρική εγχώρια εκδοχή της κλασικής μαφιόζικης μυθοπλασίας. Σε συνδυασμό με το μακελειό (βεντέτα; διακοπή του «σασμού»; ξεκαθάρισμα λογαριασμών; πείτε το όπως νομίζετε) στην άγρια δύση της ορεινής Κρήτης, που προκάλεσε την κάθοδο του επονομαζόμενου «Ελληνικού FBI» στο νησί, συνέβη στην επίσης ορεινή αλλά exclusive Αράχωβα η εκτέλεση εξέχοντος μέλους της επονομαζόμενης «Greek Mafia», όρος που συχνά πλέον αναφέρεται χωρίς εισαγωγικά, ως brand και ως σήμα κατατεθέν της αφρόκρεμας του ελληνικού υπόκοσμου.
Αυτό όμως ήταν ένα αυτοτελές επεισόδιο στη σύγχρονη και εν πολλοίς μυστική saga του ντόπιου οργανωμένου εγκλήματος. Η περίπτωση της «άνομης» Κρήτης, που επανήλθε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο (και υπό τη σκιά του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, των «Φραπέδων» και των «Χασάπηδων») μετά την αιματηρή συμπλοκή στα Βορίζια, είναι ένα διαρκές επικό αφήγημα που βασίζεται σε σκληρές αλήθειες.
Πόσο «αυθεντική» την θέλουμε την Κρήτη; Πολύ, αν κρίνει κανείς από την επίμονη δημοτικότητα διάφορων τηλεοπτικών σειρών που έχουν ενδυθεί κατά καιρούς σαν αποκριάτικες φολκλόρ φορεσιές τα ήθη και τα έθιμα της λεβεντογέννας.
Η Κρήτη έχει τα θέματά της. Επίσης, η Κρήτη πουλάει. Συχνά, στην πιο fake, γραφική, «μάτσο» εκδοχή της, κι ας συνάδει αυτή πολλές φορές με κάποιες από τις πιο βαριές παθογένειες του τόπου (ειδικά όπως έχουν αφομοιωθεί από το σύγχρονο, νεοκρητικό lifestyle), όπως η εκτεταμένη οπλοκατοχή και οπλοχρησία. Πόσο «αυθεντική» την θέλουμε την Κρήτη; Πολύ, αν κρίνει κανείς από την επίμονη δημοτικότητα διάφορων τηλεοπτικών σειρών που έχουν ενδυθεί κατά καιρούς σαν αποκριάτικες φολκλόρ φορεσιές τα ήθη και τα έθιμα της λεβεντογέννας. Με βασικό μηχανισμό πλοκής την (εξαιρετικά τηλεοπτική και απείρως εξωτική) μυθολογία της αντεκδίκησης, κοινώς της «βεντέτας».
Φυσικά, καμιά σειρά δεν ασχολήθηκε ποτέ με το σκοτεινό, αλλά πολύπλοκο και ενδεχομένως αντι-τηλεοπτικό, υπόβαθρο του κρητικού εξαιρετισμού. Με την διαχρονική καλλιέργεια μιας νοσηρά σωβινιστικής αντίληψης, με την σκληροπυρηνική καγκουριά, με την γκλαμουριά της ναρκοκουλτούρας και του εύκολου πλουτισμού, με τον «λειτουργικό» αλκοολισμό, με την απουσία ή τη συνενοχή της εξουσίας, με την τυφλή επιθετικότητα που σκάει από το πουθενά (όλοι έχουν μια τέτοια εμπειρία από την Κρήτη), με τον γύρο του θανάτου όπως κάποιες φορές μοιάζει η οδήγηση στον ΒΟΑΚ.
Έχουν γραφτεί κατά καιρούς τα πάντα για το ζήτημα, τις ρίζες του, τις παραμέτρους, τις προεκτάσεις, τις διαπλοκές του. Και όλοι σχεδόν έχουν δίκιο. Δεν είναι μόνο «αυτό» η Κρήτη. Πολύ σωστό. «Αυτό» όμως διασύρει ολόκληρο το νησί. Σωστό επίσης. Ελπίζει κανείς τουλάχιστον να μην ανακοινώσει η κυβέρνηση την ίδρυση «αστυνομίας βεντέτας» προκειμένου να λύσει το πρόβλημα.
