«ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΨΑΧΝΩ να μετακομίσω σε μια πόλη να είναι κοντά στη θάλασσα, αλλά περιτριγυρισμένη από βουνά και δίπλα στη θάλασσα. Θέλω να έχει υπέροχη νυχτερινή ζωή και να πίνουν όλοι τσάι matcha», έγραφε το βίντεο κάποιας περιχαρούς Αμερικάνας που στροβιλιζόταν ανέμελη με τη φουστίτσα της στον άνεμο του TikTok. Κάποιος της είχε απαντήσει στα σχόλια «Oh my God, girl, your city is Athens». Λίγο πιο κάτω κάποιος είχε απαντήσει στα ελληνικά «ΦΑΕ ΣΚΑΤΑ».
Όταν ζούσα στο Λονδίνο, απορούσα με τη σιωπηλή απέχθεια που είχαν οι Λονδρέζοι για τους τουρίστες. Όχι πως δεν την καταλάβαινα: καθυστερούσαν τις μπάρες του μετρό, πήγαιναν ανάποδα στις κυλιόμενες, συνωστίζονταν παντού, άλλαζαν ολόκληρες γειτονιές. Τώρα πια που η Αθήνα θυμίζει τουριστική Ντίσνεϊλαντ συμπονώ τους Λονδρέζους.
Οι απόλυτα αγαπημένοι μου τουρίστες ήταν πάντα αυτοί που γκρίνιαζαν πως η Αθήνα δεν είναι ασφαλής. Συνήθως ήταν άνθρωποι που πίστευαν ότι ζούμε σε χωριό με άσπρα σπιτάκια και μπλε τρούλους και όχι σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη με καλές και κακές γειτονιές.
Με εκνευρίζουν πλέον σχεδόν τα πάντα σε αυτήν τη νέα Αθήνα: από τη φασαρία και το μποτιλιάρισμα με τα τουριστικά λεωφορεία και τα μαύρα βανάκια ως τα χρυσά στεφανάκια που φοράνε τα κορίτσια στο κεφάλι τους και τη μανία των τουριστών να κάθονται αγκαλιά στο μετρό με τη βαλίτσα τους, έτσι ώστε οι κοινοί θνητοί να λιώνουμε όρθιοι από τη ζέστη την ώρα που οι αποσκευές τους ξεκουράζονται. Πρόσφατα σε μια ταβέρνα μπήκαν κάτι παιδιά με ντέφια που πήγαιναν από τραπέζι σε τραπέζι και τραγουδούσαν με ψεύτικη ευθυμία διάφορα παλιακά τραγούδια για τους τουρίστες που τους έδιναν λεφτά και έλεγαν πολύ ενθουσιασμένοι «όπα, όπα, όπα».
Πιθανώς να είμαι υποκρίτρια: έχω δουλέψει χρόνια σε θέσεις που είχαν άμεση ή όχι και τόσο άμεση σχέση με τον τουρισμό. Εννιά στους δέκα επισκέπτες ήταν εξαιρετικοί, αλλά μου είχαν τύχει σχεδόν τα πάντα: μια Καναδή food blogger λιποθύμησε στη Βαρβάκειο γιατί δεν άντεχε τη θέα από τα σφαχτάρια (προφανώς όταν έγραφε για φαγητό πίστευε πως η αγελάδα είναι κάτι σαν σαμουράι που αυτοτεμαχίζεται και θυσιάζεται ευγενικά). Κάτι παιδάκια που δεν είχαν ξαναδεί ψάρι ολόκληρο, με το κεφάλι, τα πέταγαν αηδιασμένα το ένα στο άλλο μέσα στο εστιατόριο.
Οι απόλυτα αγαπημένοι μου όμως ήταν πάντα αυτοί που γκρίνιαζαν πως η Αθήνα δεν είναι ασφαλής. Συνήθως ήταν άνθρωποι που πίστευαν ότι ζούμε σε χωριό με άσπρα σπιτάκια και μπλε τρούλους και όχι σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη με καλές και κακές γειτονιές. Αλλιώς ήταν απλώς άνθρωποι που δεν είχαν ψάξει ούτε μισό δευτερόλεπτο πού θα μείνουν και έκλεισαν π.χ. ένα Airbnb στην πλατεία Αττικής ή στην οδό Σατωβριάνδου με 25 ευρώ και μετά γκρίνιαζαν: «Αχ, νιώθω ανασφάλεια, πω πω, ήρθε μια γριά χωρίς δόντια και με κοίταξε».
Στο ίδιο στυλ είναι και αυτά τα καταπληκτικά βίντεο που κατακλύζουν το TikTok feed μου. Κάποιος τικτόκερ που ξεμύτισε πρώτη φορά από κάποιο χωριό της Αυστρίας μάς ανακοινώνει σοκαρισμένος πως «η Αθήνα είναι γκέτο, κοιτάξτε πόσα γκραφίτι έχει, ναρκομανείς στο κέντρο της πόλης. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο» με φόντο την 3ης Σεπτεμβρίου.
Από κάτω μπαρμπάδες από τη Μινεσότα γράφουν «ο γιος μου ήθελε να σπουδάσει για έναν χρόνο στην Αθήνα, αλλά φοβήθηκε ότι δεν θα έβρισκε ασφαλές κατάλυμα» και «νομίζαμε πως η Αθήνα είναι σαν τη Σαντορίνη, όλα άσπρα, μπλε και ο γύρος να κάνει 9 ευρώ. Αλλά βρεθήκαμε στη λάθος πλευρά της Ελλάδας και έχει δρόμους και γκραφίτι. Παναγίτσα μου, γιατί δεν έχει γαϊδουράκια και δεν κουνάτε τα μαντίλια σας ενώ σπάτε πιατάκια και δεν φωνάζετε ΟΠΑ, ΟΠΑ, ΟΠΑ;»
