ΤΟ ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. Όχι μόνο σε φάρσες και πειράγματα στο περιθώριο του διαδικτύου, αλλά σε απαντήσεις, DMs, σχόλια και εισερχόμενα email. Τα τρολ ακονίζουν διαρκώς τα μαχαίρια τους για εξευτελισμό, τρολάροντας εκείνους με τους οποίους διαφωνούν και θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ αστείου και απειλής.
Το τρολάρισμα [trolling] είναι ένας όρος που υπάρχει εδώ και αιώνες και αναφερόταν σε μια κοινή τεχνική ψαρέματος που περιλαμβάνει το αργό σύρσιμο μιας πετονιάς μέσα στο νερό για να δελεάσει τα ψάρια να αρπάξουν το δόλωμα. Η λέξη αυτή είναι ο πιο πιθανός ετυμολογικός πρόγονος του trolling στη σύγχρονη ορολογία.
Σε ένα άρθρο του 2006 σχετικά με την εξέλιξη της Wikipedia, ο συγγραφέας και ιστορικός Marshall Poe αφηγήθηκε την τακτική ενός διαπρεπούς αρχικού χρήστη της πλατφόρμας γνωστού ως «The Cunctator» (στα λατινικά σημαίνει «αναβλητικός»), ο οποίος πίεζε για μια εκδοχή του ιστότοπου χωρίς ιεραρχία και περιορισμούς. Ο «Cunc», όπως ήταν γνωστός, «σπάμαρε» σελίδες, άφηνε εμπρηστικά σχόλια και, κυρίως, παρέσυρε τον συνιδρυτή της Wikipedia Λάρι Σάνγκερ σε έναν παρατεταμένο πόλεμο γύρω από την διαδικασία editing των λημμάτων. (Ο Σάνγκερ εγκατέλειψε τη Βικιπαίδεια το 2002, επικαλούμενος αργότερα την κατάληψή της από τα «τρολ»).
Το τρολάρισμα αποτελεί επίσης μια ρητορική στρατηγική, και υπό αυτή την έννοια, ως πρακτική προϋπήρχε του διαδικτύου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα από τα πρώτα τρολ ήταν ο συγγραφέας Τόμας Ντε Κουίνσι, πιο γνωστός για το αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Εξομολογήσεις ενός Άγγλου οπιομανούς» που κυκλοφόρησε το 1821. Στις αρχές της καριέρας του, ο Ντε Κουίνσι επαινούσε αφειδώς τα λογοτεχνικά του ινδάλματα Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, αργότερα όμως στράφηκε εναντίον τους, εκτοξεύοντας προσβολές για την εμφάνιση του πρώτου και τις εξαρτήσεις του δεύτερου, υποδαυλίζοντας τις βεντέτες μαζί τους που κράτησαν μέχρι το τέλος της ταραγμένης ζωής του. «Ποτέ μην περιγράψετε τον Γουόρντσγουορθ ως ίσο σε έπαρση με τον Εωσφόρο», έγραφε. «Αλλά, αν σας δοθεί η ευκαιρία να γράψετε μια βιογραφία του Εωσφόρου, θα μπορούσατε απλά να χρησιμοποιήσετε ως υπόδειγμα έναν τύπο σαν τον Γουόρντσγουορθ».
Ο Μασκ, ένα αδυσώπητο, αναμφισβήτητο τρολ, και ο Ραμασουάμι (ένα άλλο δημόσιο πρόσωπο με έντονη ροπή προς το προκλητικό τρολάρισμα) θα μπορούσαν να επηρεάσουν το εργασιακό καθεστώς εκατοντάδων χιλιάδων κυβερνητικών υπαλλήλων. Το ακρωνύμιο του προτεινόμενου υπουργείου κλείνει ακόμη και το μάτι σ’ ένα αγαπημένο κρυπτονόμισμα του Μασκ, το DogeCoin.
Τα σημερινά τρολ του διαδικτύου κάνουν τον Ντε Κουίνσι και τον «Cunc» της Wikipedia να μοιάζουν με σατιρικούς ποιητές που υπηρετούν μια ευγενή αποστολή. Έναν χρόνο προτού οι αμερικανικές εκλογές του 2016 εισαγάγουν την έννοια των «ρωσικών τρολ» στη συνείδηση του κοινού, ο Peter Pomerantsev, δημοσιογράφος και συνεργάτης του Ινστιτούτου SNF Agora, προειδοποιούσε για έναν νέο πόλεμο πληροφοριών, ο οποίος διεξάγεται όχι από «απλούς φαρσέρ» αλλά από οργανωμένες, πληρωμένες, κρατικοδίαιτες φάρμες τρολ. Τα τρολ έχουν προσφέρει την υποστήριξή τους σε κάθε είδους πολιτικές και ιδεολογίες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις έχουν ανέλθει ακόμη και στην εξουσία.
«Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι ο μεγάλος Ίλον Μασκ, σε συνεργασία με τον Αμερικανό πατριώτη Βίβεκ Ραμασουάμι, θα ηγηθεί ενός υπουργείου το οποίο θα είναι αρμόδιο να ελέγχει την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης (Department of Government Efficiency ή «DOGE»)», δήλωνε γραπτώς την περασμένη Τρίτη ο Πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί και ο ίδιος ως «αρχηγικό τρολ» (troll in chief). Ο Μασκ, ένα αδυσώπητο, αναμφισβήτητο τρολ, και ο Ραμασουάμι (ένα άλλο δημόσιο πρόσωπο με έντονη ροπή προς το προκλητικό τρολάρισμα) θα μπορούσαν να επηρεάσουν το εργασιακό καθεστώς εκατοντάδων χιλιάδων κυβερνητικών υπαλλήλων. Το ακρωνύμιο του προτεινόμενου υπουργείου κλείνει ακόμη και το μάτι σ’ ένα αγαπημένο κρυπτονόμισμα του Μασκ, το DogeCoin.
Ο κορυφαίος σύμβουλος του Τραμπ για θέματα μετανάστευσης, ο Στίβεν Μίλερ, ο οποίος αναμένεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο ως αναπληρωτής προσωπάρχης για θέματα πολιτικής, είναι ένα άλλο έμπειρο τρολ. Σε ένα προφίλ του 2018, ο αρθρογράφος McKay Coppins παρατηρούσε τον τρόπο με τον οποίο ο Μίλερ «γλιστράει από την αυθεντική διορατικότητα στην εμπαθή επίθεση και πάλι πίσω. Είναι μια συναρπαστική παράσταση για να την παρακολουθήσει κανείς – αλλά μετά από μιάμιση ώρα στο γραφείο του, συνειδητοποιώ ότι ακόμα προσπαθώ να εντοπίσω πού τελειώνει το τρολάρισμα και πού αρχίζει η αλήθεια». Όταν τον πίεσε ο αρθρογράφος, ο Μίλερ ισχυρίστηκε ότι δεν είναι οπαδός της «πρόκλησης για την πρόκληση» δηλώνοντας ότι πιστεύει στην «εποικοδομητική αντιπαράθεση – με σκοπό τη διαφώτιση».
Όταν χαρακτηρίζουμε πολλούς από τους ισχυρούς ανθρώπους στην τροχιά του Τραμπ ως τρολ, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ούτε να υποτιμούμε τους πραγματικούς κινδύνους της συμπεριφοράς τους. Πρόκειται για μια «τρολιγαρχία», η καθεστωτική ισχύς της οποίας μοιάζει πλέον αναπόφευκτη. Και η ζωή υπό την τρολιγαρχία απαιτεί συνεχώς απόπειρες ερμηνείας και μετάφρασης: «Το εννοούσε πραγματικά ή αστειευόταν; Έλεγε αλήθεια ή ψέματα;».
Καθώς το τρολάρισμα αποτελεί πλέον τόσο έναν δρόμο προς την εξουσία όσο και μέρος της καθημερινής ζωής, μπορεί να επέλθει εξάντληση στον κόσμο. Η κόπωση προκαλεί μούδιασμα και αποσύνδεση από τα κοινά. Και όταν συμβεί αυτό, τότε τα τρολ θα έχουν πραγματικά κερδίσει.
Με στοιχεία από The Atlantic
