Το προσωπικό «σφαγείο» του George Condo
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ο George Condo εμφανίστηκε στην ανήσυχη καλλιτεχνική σκηνή του East Village, αποφάσισε να τραβήξει έναν μοναχικό δρόμο, αυτόν της ζωγραφικής, και δεν είναι τυχαίο ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διεθνή αναβίωσή της από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Άρχισε να ασχολείται με τους Παλαιούς Δασκάλους, από τον Ρέμπραντ μέχρι το Πικάσο, εξετάζοντας και μελετώντας σχολαστικά τις μεθόδους τους.
Η μελέτη αυτή τον οδήγησε στον «τεχνητό ρεαλισμό», έναν όρο που επινόησε για να περιγράψει τη «ρεαλιστική αναπαράσταση αυτού που είναι τεχνητό», ένα υβρίδιο της παραδοσιακής ευρωπαϊκής ζωγραφικής των Παλαιών Δασκάλων σε διασταύρωση με την αμερικανική ποπ.
Η εγκατάσταση στα Σφαγεία της Ύδρας που παρουσιάζει αυτήν τη χρονιά το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ τιτλοφορείται «The Mad and the Lonely». Σε πολύχρωμα ζωηρόχρωμα κουτιά-πλαίσια βρίσκεται τοποθετημένη μια σειρά από μικρής κλίμακας πίνακες και γλυπτά επιλεγμένα από τη μακρόχρονη καριέρα του καλλιτέχνη. Ακολουθώντας την παράδοση της προσωπογραφίας, προσφέρουν στον θεατή απεικονίσεις ετερόκλητων προσώπων που σαν παρίες της κοινωνίας αιωρούνται σε μια κατάσταση τρέλας και μοναξιάς.
Οι χαρακτήρες του παραπέμπουν σε μεγάλα και αναγνωρίσιμα έργα τέχνης και στην τεχνική των μεγάλων δασκάλων της ζωγραφικής, ωστόσο αποδίδονται με τον αφηρημένο, συχνά απόκοσμο, αλλά ταυτόχρονα σπαρακτικό τρόπο που χαρακτηρίζει το ιδιότυπο ύφος του George Condo.
Βαθιά συναισθηματική και προσωπική, αυτή η έκθεση παρουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο ενός σταρ-ζωγράφου. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με αυτόν τον τρόπο, εστιάζοντας σε ανθρώπους που η κοινωνία έχει απορρίψει, λησμονήσει ή και διαγράψει, για να τους εξυμνήσει στο πλαίσιο της εμπειρίας της τέχνης.
Η τοποθέτησή τους με αυτόν τον τρόπο στον χώρο δημιουργεί μια σύγκρουση ή σύζευξη συνθηκών και γενεών. Ο Condo, καθώς εξερευνά την τέχνη του παρελθόντος, από την αναγέννηση και το μπαρόκ μέχρι τον κυβισμό, τον σουρεαλισμό και την ποπ αρτ, δημιουργεί τη δική του εικαστική γλώσσα, ξεφεύγοντας από την τυπικότητα της παραδοσιακής ζωγραφικής πορτρέτων και το λεξιλόγιο του μοντερνισμού και της αφαίρεσης.
Βαθιά συναισθηματική και προσωπική, αυτή η έκθεση παρουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο ενός σταρ-ζωγράφου. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύει με αυτόν τον τρόπο, εστιάζοντας σε ανθρώπους που η κοινωνία έχει απορρίψει, λησμονήσει ή και διαγράψει, για να τους εξυμνήσει στο πλαίσιο της εμπειρίας της τέχνης.
Η συνάντηση του μινιμαλισμού και της έκφρασης της παραστατικότητας δημιουργεί μια διαλεκτική εμπειρία, μια συνάντηση, με τις μικρές, παραμορφωμένες φιγούρες που αφυπνίζουν αντιφατικές συναισθηματικές καταστάσεις αδιεξόδων και οδύνης να μαλακώνουν όταν ακουμπούν στην έκρηξη των χρωμάτων που τις πλαισιώνει, δημιουργώντας μια ιδεατή διαφυγή και για τα πάσχοντα πρόσωπα. Η χαρά και η αγωνία αποκαλύπτονται ομοίως, ταυτόχρονα σε γλυπτά με εύστοχους τίτλους, Lunatic (2009) και Renegade (2009), καθώς και σε πορτρέτα όπως ο Don Rodrigo (2010) και ο Jester (2019), που θυμίζουν τα έργα των Βελάσκεθ και Ρέμπραντ. Ο Condo δημιουργεί μια πινακοθήκη φανταστικών χαρακτήρων, αποκυημάτων της δικής του φαντασίας, κάνοντάς την καθρέφτη της εποχής μας. Αναλογιζόμενος την αστάθεια των ανθρώπινων συναισθημάτων και την επισφαλή φύση των ψυχικών μας καταστάσεων, μας προσφέρει μια ψυχολογική διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης παράλληλα με μια κριτική της σύγχρονης, γεμάτη ενσυναίσθηση ζωής.
Σε αυτή την έκθεση ο Condo συνδύασε το αρχαίο στοιχείο της πολυχρωματικής ελληνικής ζωγραφικής και την ιδέα της μινιμαλιστικής γλυπτικής με την αδιανόητη παρουσία των στοιχειωμένων του πορτρέτων. Ως φόντο στην έκθεση «The Mad and the Lonely» η Ύδρα συμπληρώνει τα έργα του Condo με όλες τις αντιφάσεις της. Ένα μυθικό νησί που συνδυάζει στοιχεία τόσο της αρχαίας όσο και της σύγχρονης εποχής και απηχεί τα παράδοξα που αφθονούν στο έργο του Condo: ομορφιά και γκροτέσκο, χιούμορ και δράμα, κωμωδία και τραγωδία, απόλαυση και τρόμος, χαρά και απόγνωση. Στον στενό χώρο των Σφαγείων το έργο του μοιάζει με μια αλληγορία όχι μόνο της σύγχρονης πραγματικότητας αλλά και της δικής του διαδρομής, ένα σύγχρονο «σφαγείο» στον αχανή κόσμο της τέχνης. Ο Condo δίνει τελικά μια αισιόδοξη διέξοδο στον ψυχικό λαβύρινθο, με μια ζωηρή πινελιά φαντασίας, ενθαρρύνοντας τον θεατή στη δύσκολη και αγχωτική εποχή μας.
Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Σφαγείο, Ύδρα
George Condo
The Mad and the Lonely
Διάρκεια έκθεσης: 18/6-31/10
O Μαγικός Καθρέφτης και οι καλλιτεχνικές συγγένειες
Σε δύο χώρους, σε δύο ιστορικά κτίρια της Ύδρας που τα ενώνει η θάλασσα, και με μια βαρκάδα διάρκειας περίπου δέκα λεπτών, στο Hydrogoios / Keresbino και στη Wilhelmina's art gallery, που βρίσκεται στο Μανδράκι, παρουσιάζεται η έκθεση Magic Mirror σε επιμέλεια της Wilhelmina von Blumenthal και της εικαστικού Ειρήνης Καραγιαννοπούλου. Οι δύο χώροι, που θα μπορούσαν να είναι οι πλευρές του καθρέφτη, εστιάζουν στην ικανότητα των καλλιτεχνών να αντικατοπτρίζουν αλλά και να παραποιούν την πραγματικότητα, προτείνοντας νέες εκδοχές της με ένα σύνολο από αντανακλάσεις και αντιστίξεις που ξεφεύγουν από τα στενά όρια της λογικής. Τα έργα συνομιλούν μεταξύ τους με αναπάντεχους τρόπους, δημιουργώντας ένα ψυχεδελικό παζλ όπου η αλήθεια και η ψευδαίσθηση άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε συνταυτίζονται.
Θησαυροί, μεταξωτά φίδια, γυναικεία στήθη, φυλαχτά, τραγανά μήλα, φεγγάρια που συνοδεύονται από ηχητικές συνθέσεις, working class Madonnas, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Νάρκισσος, έργα που αναπαριστούν την ομορφιά και τη ματαιοδοξία, τον πλούτο και την αμαρτία, τον πειρασμό και την απόλαυση, πλάσματα της φύσης και της μυθολογίας, αντανακλάσεις του εαυτού και του υποσυνείδητου.
Περισσότεροι από 30 διεθνείς καλλιτέχνες παρουσιάζουν ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, χαρακτικά, εγκαταστάσεις και έργα σε χαρτί, παρατηρώντας τον κόσμο που τους περιβάλλει, χωρίς να διστάσουν να τον ξαναχτίσουν από την αρχή. Σαν ειδικοί απεσταλμένοι καταγράφουν αυτά που ανακαλύπτουν, διευκολύνοντας και το δικό μας πέρασμα στην άλλη διάσταση. Η γυναικεία φιγούρα αγωνιά, διεκδικεί, διαθέτει χιούμορ και μέσα από την ιδεατή αντανάκλασή της οι γυναίκες ζωγράφοι της έκθεσης μιλούν για την εμπειρία του να είσαι γυναίκα σε σχέση με τον αυστηρό κριτή που λέγεται καθρέφτης. Στον Μαγικό Καθρέφτη, κάθε έργο, μικρό ή μεγάλο, είναι πολύτιμο κομμάτι ενός παζλ που ανασυνθέτει το αφήγημα της αντανακλαστικής επιφάνειας. Η μία αλληγορία καθρεφτίζει την επόμενη και κάπως έτσι ο καλλιτέχνης, ως μάγος, μεταμορφώνει τις ιδέες σε εικόνες, τα αόρατα αντικείμενα σε ορατά και φέρνει τους φανταστικούς κόσμους λίγο πιο κοντά μας.
Συμμετέχουν οι: Emma Ainala, Χλόη και Αλέξης Ακριθάκης, Λουκία Αλαβάνου, Pilar Albarracín, Ανδρέας Βάης, Belkis Balpinar, Burçak Bingöl, Lindsey Calla, The Callas (Lakis & Aris Ionas), Saint Clair Cemin, Charlotte Colbert, Simon Demeuter, Lionel Estève, Helen Flockhart, Hilary Galbreaith, Hippolyte Hentgen, Μαρία Ιωάννου, Alison Jones, Ιάσονας Καμπάνης, Ειρήνη Καραγιαννοπούλου, Marin Kasimir, Peggy Kouroumalos, Jacqueline Lentzou, Ναταλία Μαντά, Didier Marcel, Theo Michael, Robert Montgomery, Mathieu Renard, Philip Tsiaras, Xenia Vitos, William Wegman, Janet Werner, Erwin Wurm, Μαριάννα Χατζηνικολάου.
Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι την 21η Ιουλίου. Στις 20 Ιουλίου θα γίνει συναυλία-περφόρμανς από τους The Callas & The Callasettes.
Wilhelmina's art gallery, παραλία Μανδράκι, Ύδρα
Hydrogoios / Keresbino, Ύδρα
Διάρκεια έκθεσης: 18 Ιουνίου-21 Ιουλίου
The Warp of Time με τα αποτυπώματα ενός εργαστηρίου χαλιών
Ένα ιστορικό υδραίικο αρχοντικό που μετατράπηκε σε εργαστήριο παραγωγής χαλιών της οικογένειας Σουτζόγλου στις αρχές του 20ού αιώνα αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον τίτλο της επετειακής έκθεσης «The warp of time» που σε επιμέλεια Ekaterina Juskowski, ιδρύτριας και διευθύντριας του Art Residency στο Old Carpet Factory, εξερευνά και αναδεικνύει τα αποτυπώματα μνήμης, κληρονομιάς και καλλιτεχνικής έκφρασης.
Για τον εορτασμό 100 χρόνων κοινής ιστορίας, το Old Carpet Factory και η Soutzoglou Carpets αποφάσισαν να παρουσιάσουν μια έκθεση που διερευνά τη σχέση μεταξύ τόπου και μνήμης. Σε αντίθεση με την ιστορία, η μνήμη στερείται αντικειμενικής καταγραφής των γεγονότων και προσλαμβάνει τη μορφή της λήθης και του συναισθήματος. Η έκθεση καλεί τον θεατή να περιηγηθεί στο παρελθόν που ξεχνά, θυμάται και φαντάζεται, δημιουργώντας μια υποκειμενική απεικόνιση της ιστοριογραφίας του τόπου.
Στην έκθεση παρουσιάζεται ένα χαλί-αντίκα το οποίο υφάνθηκε στο συγκεκριμένο οίκημα-εργαστήριο πριν από έναν αιώνα από την ταπητουργία Σουτζόγλου. Με αφορμή την έκθεση, η Αrt Rug Projects by Soutzoglou προσκαλεί τη διάσημη καλλιτέχνιδα Helen Marden να πειραματιστεί για πρώτη φορά με το χαλί ως ένα νέο μέσο έκφρασης. Οι ακουαρέλες της, εμπνευσμένες από τις αναμνήσεις του νησιού της Ύδρας, μεταμορφώνονται σε έντεχνα χειροποίητα χαλιά.
Οι πίνακές της διαθέτουν μια ζωηρή παλέτα, η οποία έχει επηρεαστεί από τα ταξίδια της στην Ελλάδα, στην Ινδία και στο Μαρόκο. Τόσο στην έμπνευση όσο και στα μέσα που επιλέγει οι πίνακές της έχουν τις ρίζες τους στον φυσικό κόσμο, ενώ παράλληλα προσφέρουν μια σύνδεση με το πνευματικό βασίλειο μέσω της πεποίθησης και της διαίσθησης. Αυτή η μοναδική συνεργασία γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, συνδυάζοντας την παραδοσιακή χειροτεχνία με το σύγχρονο καλλιτεχνικό όραμα. Στην έκθεση υπάρχουν ακόμα δύο έργα του εικαστικού Δημήτρη Αντωνίτση, τα οποία εξυφαίνουν τα όρια μεταξύ τέχνης και ταπισερί. Χαρακτηρισμένα από τον καλλιτέχνη ως «loom-abacuses», αυτά τα περίπλοκα έργα ταλαντεύονται ανάμεσα σε σχέδια, γλυπτά και αντικείμενα. Η παρουσία τους στην έκθεση εμπλουτίζει περαιτέρω τον διάλογο για τη διασταύρωση τέχνης, μνήμης και κληρονομιάς.
Το Old Carpet Factory Recording Studio and Art Residency βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2016 και ιδρύθηκε από τον παραγωγό Stephan Colloredo-Mansfeld. Το στούντιο έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση για το αντισυμβατικό του σκηνικό σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία με cult vintage και σπάνιο αναλογικό εξοπλισμό. Το Art Residency at the Old Carpet Factory ιδρύθηκε από την επιμελήτρια, ερευνήτρια και φωτογράφο Ekaterina Juskowski το 2019. Είναι ένα εξαιρετικά επιλεκτικό πρόγραμμα με σκοπό την καταγραφή και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ύδρας, την υποστήριξη νέων δημιουργικών ιδεών και τη διεύρυνση της πρόσβασης στο μοναδικό πολιτιστικό περιβάλλον του νησιού και της κοινότητάς του.
Old Carpet Factory, Ύδρα, έως τις 8/9
Η επίσκεψη στην έκθεση κατόπιν ραντεβού: [email protected]
Οκτώ γυναίκες σε απρόσμενες συνομιλίες
Στο Λύκειο της Ύδρας ο Δημήτρης Αντωνίτσης παρουσιάζει την 25η έκδοση του Hydra School Projects, ενώ ένα δεύτερο μέρος της παρουσιάζεται στην γκαλερί Eva Presenhuber στο Μέγαρο Τέχνης & Μουσικής Μελίνα Μερκούρη στο λιμάνι της Ύδρας.
Τα Hydra School Projects, μια διεθνής πλατφόρμα για τις εικαστικές τέχνες που διοργανώνονται κάθε χρόνο από το 2000, ονομάζονται έτσι επειδή οι εκθέσεις σύγχρονης τέχνης που παρουσιάζονται στο παλιό Γυμνάσιο της Ύδρας παρουσιάζουν το έργο ανερχόμενων, νέων Ελλήνων αλλά και διεθνών καλλιτεχνών παράλληλα με των ήδη καταξιωμένων. Η έκθεση τιτλοφορείται «8 Femmes» και οι καλλιτέχνιδες που συναντιούνται εδώ συνδέονται απρόσμενα.
H Avantika είναι μια παγκοσμίως υπολογίσιμη δύναμη στη μουσική, μια συγχώνευση κλασικής ινδικής εκπαίδευσης και ισχυρής ροκ φωνητικής που έχει εξελιχθεί σε δυναμική τραγουδίστρια/παραγωγό/DJ. Γνωστή για το σπάσιμο καλουπιών και την ανάμειξη ειδών, υφαίνει μια παγκόσμια ταπετσαρία χορού εμπλουτισμένη με στοιχεία από την αραβική, τη λάτιν, την άφρο και την ινδική μουσική.
Στο κέντρο της έκθεσης υπάρχουν τα μικρά γλυπτά-κοσμήματα της σπουδαίας σουρεαλίστριας Λεονόρα Κάρινγκτον. Μεταξύ 2010 και 2011, η Κάρινγκτον φτιάχνει μικρά γλυπτά από ασήμι, επενδυμένα με πολύτιμους λίθους, όπως ρουμπίνια, σμαράγδια και μπριγιάν, και θεματική βασισμένη σε χαρακτήρες από το ζωγραφικό της έργο: Syssigy, Cow, Bailarín (ο χορευτής), Cara Blanca (White Face), Face, Mandoline, Mother Monkey, Lizard, Scarecrow και Sol Nigger. Αυτήν τη σειρά έργων από πολύτιμα μέταλλα και πέτρες την ονόμασε «τα μικρά της γλυπτά» και τους απέδωσε προστατευτικές ιδιότητες, καθώς πίστευε ακράδαντα ότι λειτουργούσαν ως προστάτες του σπιτιού και των αγαπημένων της προσώπων. Κοσμήματα που φοριούνται ως μενταγιόν ή καρφίτσες, αντανακλώντας τη χαρά της ζωής.
Μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους με αξιοσημείωτες γυναίκες, από την Καρλίνα Χερέρα μέχρι τη Γιόκο Όνο και τη Φέιθ Ρίνγκολντ, παρουσιάζει η Chiara Clemente, σκηνοθέτις και παραγωγός ντοκιμαντέρ, απεικονίζοντας οικείες και αποκαλυπτικές στιγμές τους. Αυτές οι ταινίες συνομιλούν με τα κεραμικά γλυπτά της Μαίρης Χατζηνικολή-Σαραφιανού με τις περίτεχνες φόρμες και τις εγκαταστάσεις της Μάρως Μιχαλακάκου που αντιμετωπίζουν τον χώρο ως ένα φιλοσοφικό σύνολο αντί ένα ως απλό σκηνικό, ενώ η ίδια επιλέγει φιγούρες και θέματα που χαρακτηρίζονται πάντα από ένταση.
Η Valentina Palazzari παρουσιάζει το «Rust never sleeps», ένα σύνολο έργων στα οποία η αργή οξείδωση της σκουριάς σε πλαστικό ή καμβά ανοίγει διάλογο με τον αντίθετο λευκό αντισκωριακό πίνακα, για να αποκαλύψει μια παροδική και συνεχώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Η Priya Kishore στη ενότητα έργων «Vessels» συνδέει την ακουαρέλα με χαλκό και ατσάλι. Συνδυάζοντας υγρό και στερεό, χαρτί και μέταλλο, φύση και ανθρωπογενή παρέμβαση, εξερευνά τον συντονισμό ανάμεσα σε υποτιθέμενες διχοτομίες.
Στο Μέγαρο Μελίνα Μερκούρη η Tschabalala Self παρουσιάζει ένα τρικάναλο έργο, το «The bigger picture», μια εγγραφή σε βίντεο της πρώτης της ζωντανής παράστασης «Sounding Board» (2021). Σε σενάριο και σκηνοθεσία της ίδιας, το έργο εξερευνά θέματα οικιακής σχέσης, φυλής και φύλου. Ο διάλογος διανθίζεται με τη μουσική των Boney M και η ζωγραφισμένη στο χέρι γλυπτική σκηνή στο Jackie Robinson του Χάρλεμ χρησιμοποιεί τη χαρακτηριστική, έντονα χρωματική γεωμετρία και το μοτίβο που συναντάμε στα δισδιάστατα έργα της.
Λύκειο: 8 Femmes, έως 8/9
Μέγαρο Τέχνης & Μουσικής Μελίνα Μερκούρη, έως 2/7
