Απέλπιδες όμηροι των εταιρειών τηλεπικοινωνίας

Απέλπιδες όμηροι των εταιρειών τηλεπικοινωνίας Facebook Twitter
Δεν ήταν η απώλεια της συσκευής που μου προκάλεσε το αίσθημα της ανασφάλειας. Ήταν ότι μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει τον βαθμό εξάρτησής μου από την εταιρεία στην οποία είμαι συμβεβλημένη.
0

ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ Η ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ με τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών αρχίζει και τελειώνει στις συχνές κλήσεις σχετικά με το γιατί πάλι δεν έχω ίντερνετ. Το τέλος της αθωότητας συνέβη στη Χαριλάου Τρικούπη, όταν εκλάπη, ένα γλυκό σαββατιάτικο απόγευμα, το κινητό μου. 

Στην αρχή σκέφτηκα ότι, εφόσον έχω πράξει τα δέοντα, back up φωτογραφιών, συγχρονισμό σημειώσεων, φύλαξη του μοναδικού αριθμού IMEI για να κάνω καταγγελία, σύνδεση με την υπηρεσία «Βρες τη συσκευή μου», αποθήκευση επαφών χειρόγραφα και σε άλλη συσκευή, αρκεί να αγοράσω το επόμενο και δεν θα έχω πρόβλημα. 

Αμ δε. 

Για να ανακτήσω τον έλεγχο του αριθμού μου, χρειάζονταν θεωρητικά δύο βήματα: καταγγελία στην αστυνομία και επανέκδοση με προσκόμιση του πιστοποιητικού απώλειας. Ακούγεται απλό και εύκολο. Δεν ήταν καθόλου έτσι. Η κλοπή έγινε Παρασκευή απόγευμα. 

Απολύτως απαραίτητο για να υπάρξω, και απολύτως φορητό, το κινητό έγινε σε ένα βράδυ από απλό βοήθημα, εργοστασιακά κατασκευασμένη συνέχεια του σώματός μου. Και σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη, χάνεται, κλέβεται, σπάει.

Επιστρέφοντας σπίτι, πήγα να συνδεθώ από υπολογιστή στο ibanking για να πληρώσω έναν λογαριασμό που εκκρεμούσε μέχρι τη Δευτέρα. «Mήνυμα επιβεβαίωσης στο κινητό 69++++++++». Περίφημα. 

Μπαίνω στο email μου. H Google αποφασίζει να με αμφισβητήσει. «Για την ασφάλεια του λογαριασμού σας, έχει αποσταλεί μήνυμα επιβεβαίωσης στο 69++++++++». Περίφημα. 

Την Τρίτη είχα κανονίσει ένα ιατρικό ραντεβού. Μπαίνω στο gov.gr. Χρειάζεται ΑΜΚΑ, τέλεια. Βάζω τον ΑΜΚΑ περιμένοντας να έχω πρόσβαση στα στοιχεία του ραντεβού μου. «Μήνυμα επιβεβαίωσης στο 69++++++++». Δυσφορώ. Διαπιστώνω ότι βρίσκομαι σ’ ένα κελί και ο πραγματικός κλειδοκράτορας είναι ο πάροχός μου. 

Χρειαζόμουν μια βεβαίωση ΑΜΚΑ, ήξερα όμως ήδη ότι το gov.gr είναι αποκλεισμένο. Σκέφτηκα ότι, εντάξει, δεν πειράζει, οι μέρες θα περάσουν και τίποτα δεν είναι ανεπίλυτο. Ας πάω μια βόλτα. 

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, διαπιστώνω το εξής: η χάρτινη άδεια οδήγησής μου βρίσκεται σε άλλο όχημα και κυκλοφορώ με την ψηφιακή. Αυτή που βρίσκεται στο gov.gr. Στην εφαρμογή που είναι κατεβασμένη στο κινητό μου. 

Το ζήτημα δεν είναι το αν αυτή η μικρή οδύσσεια είχε ή δεν είχε λύσεις. Το ζήτημα είναι ότι από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, άλλαξε ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο: o αριθμός του κινητού έπαψε να είναι τα νούμερα που θα πληκτρολογήσει κάποιος που με ψάχνει και έγινε το αριθμητικό δακτυλικό μου αποτύπωμα, το δάχτυλο που φέρω σαν προέκταση, το μέλος που δεν μπορώ να προσαρτήσω στο σώμα μου. 

Απολύτως απαραίτητο για να υπάρξω, και απολύτως φορητό, το κινητό έγινε σε ένα βράδυ από απλό βοήθημα, εργοστασιακά κατασκευασμένη συνέχεια του σώματός μου. Και σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη, χάνεται, κλέβεται, σπάει. Μια συσκευή που ήρθε στη ζωή μου για διευκόλυνση και τώρα διεύρυνε την ευαλωτότητά μου απέναντι στον κόσμο. 

Δεν ήταν η απώλεια της συσκευής που μου προκάλεσε το αίσθημα της ανασφάλειας. Ήταν ότι μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει τον βαθμό εξάρτησής μου από την εταιρεία στην οποία είμαι συμβεβλημένη. Και λέω εξάρτηση γιατί: όταν πήγα να ενεργοποιήσω ξανά τον αριθμό μου και να αποκτήσω ξανά πρόσβαση στη ζωή μου, ενημερώθηκα για το γεγονός ότι αν παρέλθει ένα μικρό χρονικό διάστημα, ολίγων μηνών, και δεν υπάρξει ανανέωση υπολοίπου, ο αριθμός τίθεται σε φραγή. Αυτό το γνώριζα. Αυτό που δεν γνώριζα είναι ότι μετά από ένα ακόμα διάστημα, ο αριθμός σου διαγράφεται διά παντός, χωρίς δυνατότητα ανάκτησης. 

«Χωρίς δυνατότητα ανάκτησης;» ψέλλισα. 

«Χωρίς δυνατότητα ανάκτησης». Επισφράγιση. 

Σημείωσα νοερά ότι αρκεί μια μετακόμιση στο εξωτερικό και μερικοί μήνες μη ανανέωσης του υπολοίπου σου για να χάσεις πρόσβαση στον ψηφιακό εαυτό σου. Που σημαίνει ότι, είτε θες είτε όχι, η ύπαρξή σου εξαρτάται απ’ τη μηνιαία συνδρομή σου στον επικοινωνιακό σου πάροχο. Με την οποία συνδρομή δεν αγοράζεις μια υπηρεσία, όπως νόμιζα. Αγοράζεις, πρωτίστως, τον ψηφιακό εαυτό σου. 

Που σημαίνει, ενδεχομένως, ότι σε μια εποχή στην οποία το ψηφιακό και το σάρκινο αλληλοδιαπλέκονται σε τέτοιο βαθμό που τα ψηφία αυτά είναι απαραίτητα για την πρόσβαση σε emails, τραπεζικούς λογαριασμούς, επαγγελματικούς διαδικτυακούς τόπους, επίσημα κρατικά έγγραφα, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε την κουβέντα για το κατά πόσο η πρόσβαση στον αριθμό του τηλεφώνου σου είναι υπηρεσία ή κάποιο ολοκαίνουργιο πιθανό δικαίωμα.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κωνσταντίνος Δασκαλάκης: «Ο αλγόριθμος είναι ο νέος Μεγάλος Αδελφός»

Άκου την επιστήμη / Κωνσταντίνος Δασκαλάκης: «Ο αλγόριθμος είναι ο νέος Μεγάλος Αδελφός»

Ο Γιάννης Πανταζόπουλος συνομιλεί με τον παγκοσμίου φήμης Έλληνα καθηγητή του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και μέλος του Εργαστηρίου Πληροφορικής και Τεχνητής Νοημοσύνης του MIT, Κωνσταντίνο Δασκαλάκη. Μια συζήτηση για τον έναν χρόνο της πανδημίας, την τεχνητή νοημοσύνη, τους αλγόριθμους, το ψηφιακό αποτύπωμα αλλά και το μέλλον των κοινωνιών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιατί αυξάνονται τα κρούσματα της γρίπης και πόσο μας προστατεύει το εμβόλιο;

Οπτική Γωνία / Γιατί αυξάνονται τα κρούσματα της γρίπης και πόσο μας προστατεύει το εμβόλιο;

Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν στη φετινή έξαρση και ποια μέτρα προστασίας παραμένουν κρίσιμα για τον γενικό πληθυσμό και τις ευπαθείς ομάδες; Ο Δημήτρης Παρασκευής, καθηγητής Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, εξηγεί.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
CHECK Σπέτσες: το χρονικό ενός αμφιλεγόμενου έργου/ Σπέτσες: Οδική ασφάλεια ή αλλοίωση τοπίου;

Ρεπορτάζ / Σπέτσες: Ποιο έργο απειλεί να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του νησιού;

Το χρονικό του αμφιλεγόμενου έργου φωτισμού της περιμετρικής οδού του νησιού, που έχει προκαλέσει την αντίδραση μέρους των πολιτών και της Αναργύρειου Κοργιαλένειου Σχολής.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Τρεις αυτοκτονίες και μια κοινωνία που τις προσπερνά τόσο εύκολα

Οπτική Γωνία / Τρεις αυτοκτονίες και μια κοινωνία που τις προσπερνά τόσο εύκολα

Ένας κτηνοτρόφος που έχασε το βιος του, ένας πατέρας που έχασε το παιδί του και ένας έφηβος που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει. Άνθρωποι που δεν άντεξαν άλλο και δεν ζητούν τη λύπη μας αλλά την προσοχή μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ιράν: Μουλάδες τέλος;

Οπτική Γωνία / Εξέγερση στο Ιράν: Μουλάδες τέλος;

Θα γίνει ο μαζικός ξεσηκωμός που συνταράσσει για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα το Ιράν η ταφόπλακα της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Πολλοί το επιδιώκουν, προπαντός ένα ολοένα αυξανόμενο κομμάτι του ιρανικού λαού.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γκάζι: Από εργατική συνοικία, «λούνα παρκ» της νύχτας

Αθήνα / Γκάζι: Από εργατική συνοικία, «λούνα παρκ» της νύχτας

Πώς μια περιοχή με έντονα χαρακτηριστικά γειτονιάς, με μια κοινότητα μουσουλμάνων της Θράκης και εργαστήρια καλλιτεχνών στα τέλη του ’80 με αρχές του ’90, εξελίχθηκε σε τόπο μαζικής διασκέδασης.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Gen Z και εργασία στην Ελλάδα: «Δυστυχώς αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με άλλον υποψήφιο»

Οπτική Γωνία / «Δυστυχώς αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με άλλον υποψήφιο»

Πώς είναι να προσπαθείς να μπεις στην αγορά εργασίας σε μια περίοδο που η αβεβαιότητα έχει γίνει κανονικότητα; Ο Βασίλης Τσούτσης, φοιτητής Οικονομικών, περιγράφει την εμπειρία της πρώτης αναζήτησης εργασίας, ενώ ο Χρήστος Γούλας, γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, αναλύει το χάσμα που υπάρχει μεταξύ νέων και εργοδοτών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ