Σαμάνθα: Απαγορεύεται το κάπνισμα στα μπαρ; Και μετά από αυτό τι; Θα απαγορεύεται να πηδιόμαστε στα μπαρ;
Μιράντα: Λοιπόν, πρώτα θα έπρεπε να υπάρχει ένα τμήμα «Μην κάνετε σεξ».
Sex and the city, Νέα Υόρκη, 1998
ΑΘΗΝΑ, 2024
Κάθε Σάββατο βράδυ που αποφεύγω να βγω, θα το βρω μπροστά μου το μοναδικό Σάββατο βράδυ που θα αποφασίσω να βγω. Και κάθε επόμενο Σάββατο δεν θα βγαίνω γιατί θα θυμάμαι το τελευταίο Σάββατο που βγήκα.
Τα λάθη του Σαββάτου τα βρίσκω μπροστά μου, δίπλα μου, ακόμα και μέσα μου, την Κυριακή το πρωί.
Ο πονοκέφαλος, η αφυδάτωση, η εξάντληση, η αποπροσωποποίηση. Κι επειδή τα λάθη θέλουν καλή παρέα, μαζί τους έρχεται και ο Ξηαλέ, το Γοριλάκι, ο Χαρχαρίας.
Στα Σαββατόβραδα της τουριστικής υπερδύναμης της Αθήνας τα λάθη έρχονται και με βρίσκουν πριν προλάβω να πιω την πρώτη βότκα. Έρχονται οι «Κάρεν»! Αυτά τα άτομα τα είχα συναντήσει μόνο στα social media, είχα παρακολουθήσει τις καταγγελίες τους σχετικά με το πόσο άργησε το σουβλάκι τους, πόσο λάθος ήταν η παραγγελία τους και πόσο έξαλλα είναι με τη μη κανονικότητα του κόσμου, σύμφωνα με τον νόμο ή σύμφωνα με τους άγραφους νόμους τους. Μετά την πανδημία τα συναντώ στους δρόμους και στα στέκια της Αθήνας, κάθονται δίπλα μου στο μετρό και γνωριζόμαστε από κοινές παρέες.
Μέχρι τότε, λοιπόν, εγώ δεν θα καπνίζω μέσα στο μπαρ, μην τυχόν και τους μολύνω με την κακή μου συνήθεια, ας μην παραβώ το νόμο, εφόσον πια όλος ο κόσμος της νύχτας έχει λευκό ποινικό μητρώο.
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μου, σύμφωνα με τις «Κάρεν» της Αθήνας, είναι το κάπνισμα στο λάθος σημείο. Στη στάση Μοναστηράκι του 035 έκανα το λάθος να ανάψω τσιγάρο και λίγο μετά βρέθηκε δίπλα μου μια οικογένεια Ισπανών τουριστών με ένα μωρό στην αγκαλιά· στάθηκαν ακριβώς δίπλα μου και σε κάθε τζούρα με κοιτούσαν σαστισμένοι με το θράσος μου, που τόλμησα να καπνίσω μπροστά τους.
Ενώ μπορούσαν πολύ απλά να μην μπαστακωθούν δίπλα μου. Στο υπόγειο μπαρ των Εξαρχείων, που κάθε Σάββατο βράδυ δεν μπορούσες να πλησιάσεις την ουρά για την τουαλέτα και κάτω από κάθε πόρτα έβλεπες πάντα τέσσερα ή έξι πόδια, τώρα ο κόσμος καπνίζει έξω από την πόρτα με το ποτό στο χέρι. Και δεν νοιάζεται κανείς τόσο για τις μπόμπες που μας ποτίζουν όσο για το να μην καπνίζουμε μέσα στο μπαρ.
Δεν φταίνε οι Κάρεν, επικαλούνται μια ολόκληρη υπουργική απόφαση που με περιγράφει ως υγειονομική βόμβα στην υγιεινή ζωή τους, και κυκλοφορούν και ελεγκτές που απειλούν με πρόστιμα.
Και επειδή Κάρεν δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, και όλο και πολλαπλασιάζονται, και έχουν καταφέρει να παρεισφρήσουν στους πιο απρόβλεπτους χώρους, όλο αυτό μου θυμίζει την περίοδο που στα γκέι μπαρ του Γκαζιού οι μετανάστες και οι τρανς έτρωγαν πόρτα, προφανώς για άλλους «υγειονομικούς λόγους». Ω, ναι! Υπάρχουν και καλιαρντές Κάρεν, και είναι αήττητες! Μου θυμίζει, όμως, και τη φάση που στα Εξάρχεια οι Κάρεν των συνελεύσεων, όταν έμαθαν πως υπάρχει ομάδα Queer Trans, φοβήθηκαν ότι θα επηρεάσουμε αρνητικά την επανάσταση του κινήματος, επειδή φοράμε κόκκινο κραγιόν και τακούνια.
Μέχρι τότε, λοιπόν, εγώ δεν θα καπνίζω μέσα στο μπαρ, μην τυχόν και τους μολύνω με την κακή μου συνήθεια, ας μην παραβώ το νόμο, εφόσον πια όλος ο κόσμος της νύχτας έχει λευκό ποινικό μητρώο. Θα μάθω να το απολαμβάνω που πληρώνω ΦΠΑ 24% για να πίνω βότκα-μεθανόλη και θα περνάω καλά όσο με φωτογραφίζουν, χωρίς τη θέλησή μου, στα Ιnstagram stories, για να πείσουν το κοινό τους πόσο ξέφρενη είναι η νυχτερινή ζωή στην Αθήνα.
Μπορώ να καθίσω έξω από το μπαρ ακόμα και τον χειμώνα, θα ρίξω ένα γουναρικό στους ώμους μου, θα απλώσω τα σέα μου στο τραπεζάκι, θα το στρίψω με την ησυχία μου και στην τελική, αν δω ότι ενοχλώ τόσο, θα πάρω το ποτό μου και θα φύγω.
Μια φιλενάδα με είδε κάποτε να κυκλοφορώ με ένα γυάλινο ποτήρι στο χέρι στα Εξάρχεια και με παρεξήγησε.
«Μωρή, το τζούρνεψες το ποτήρι;» μου λέει
«Όχι, μωρή, πλήρωσα το ποτήρι, το ποτό μου, μισό μπουκάλι τιμή κάβας, κι εφόσον δεν περνάω καλά, παίρνω τη βότκα μου και φεύγω».
Έτσι κι αλλιώς, κάθε φορά που επιστρέφω στο σπίτι μου από μια σαββατιάτικη νυχτερινή έξοδο, τα μαλλιά μου είναι κόκκινα και μυρίζουν κάνναβη, το μαύρο μου φόρεμα έχει κολλημένες γατότριχες και κάθε Κυριακή ξυπνάω και το «λάθος» κοιμάται δίπλα μου, τεντώνεται με κλειστά τα μάτια και όταν πάω να σηκωθώ με τραβάει κάτω από το πάπλωμα.
Ευτυχώς, εμείς έχουμε τους δικούς μας «νόμους».
