Ο Ανδρέας Βοτίκας είναι εικαστικός και tattoo artist, γνωρίζω την δουλειά του ήδη από το 2019 όταν ακόμη έκανε εικονογραφήσεις για τα κείμενα του (κάποτε πολύ κουλ) diy ιντερνετικού περιοδικού «Περιπλόκ». Από εκεί μεταπήδησε στον κόσμο των τατουάζ και τώρα ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις σε δραματική σχολή. Είναι 25 χρονών και ζει στο Μετς –αν και θα πρέπει σύντομα να μετακομίσει γιατί το σπίτι του θα το κάνουν οι νέοι ιδιοκτήτες Airbnb– ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες και New Media στην ΑΚΤΟ και η περίπτωσή του περιγράφει τέλεια την αντιφατική και «μπερδευτική» φάση τού να ψάχνεις ποιος και τι είσαι στην Αθήνα του σήμερα.
«Όταν άρχισε στην πρώτη λυκείου να χτυπά το ρολόι και να μου λένε όλοι "Τι θα κάνεις στη ζωή σου;", δυο ήταν τα πράγματα που ήθελα να κάνω, είτε θέατρο ή ζωγραφική. Διάλεξα την ζωγραφική γιατί είμαι πολύ δειλός και το θέατρο το φοβόμουν πολύ, δεν ήταν πως αγάπαγα τότε καθόλου την ζωγραφική, ή ότι έτρεχα σε μουσεία ή σε γκαλερί».
Τα tattoo μπήκαν πολύ τυχαία στην ζωή του, τα ξεκίνησε όπως όλα χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και προετοιμασία, αναζητώντας μια επαγγελματική διέξοδο οικονομικά βιώσιμη που να διατηρεί όμως και κάποια σχέση με την ζωγραφική και την δημιουργικότητα. «Όταν μου χτύπησαν το πρώτο μου τατού, βρήκα πολύ κουλ την όλη διαδικασία οπότε είπα ας εξερευνήσω και αυτόν τον κόσμο. Από τα τατού επίσης μπορείς να ζήσεις και μπορείς να ζήσεις μάλιστα πολύ πιο άνετα από όσο νόμιζα.
Δεν μπορώ μωρέ να μου το παίζουν όλοι τόσο βαρύγδουποι. Αν είσαι όντως ψαγμένος, μπράβο σου, κι εγώ θα ήθελα να είμαι, αλλά κάπου τσίλαρε και λίγο. Δεν υπάρχει καμία μεγάλη σκέψη πίσω από τα έργα μου.
«Έχω ένα τεράστιο κόμπλεξ που με σταματά από το να είμαι έστω κι ελάχιστα δημιουργικός, με τσακίζει το ότι δεν θα κάνω καμία πρωτοπορία, το ότι δεν θα κάνω τίποτα πρώτος. Δεν μπαίνω σε προφίλ ανθρώπων που γουστάρω τίγκα τα έργα τους γιατί φοβάμαι μην με επηρεάσουν έστω και υποσυνείδητα. Στο τατόυ δεν είσαι ακριβώς καλλιτέχνης, είσαι και λίγο τεχνίτης, μπορείς να κάνεις και μόνο "flashes", αλλά αναγκάζεσαι να κάνεις και πολλά σχέδια που φέρνουν οι άλλοι, αστεράκια, καρδούλες και τέτοια. Που είναι κουλ, αλλά με σκοτώνει λίγο καλλιτεχνικά, γιατί δεν είναι η δική μου τέχνη αυτή».
«Συζητούσαμε χθες με την κοπέλα μου ότι οι καλλιτέχνες λένε συνέχεια θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο και θα το κάνουμε όλο αυτό μέσα από τα έργα μας, αλλά δεν σκεφτήκαμε να πάμε μέχρι τις φωτιές για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους εκεί. Παπάρια θα αλλάξω με μια ζωγραφιά. Ότι τι; Θα γίνει ο δεξιός λιγότερο δεξιός από την τέχνη μου; Ίσως το σινεμά να έχει την δύναμη για κάτι τέτοιο αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος». Όταν τον ρωτάω αφού δεν θεωρεί πως η τέχνη του μπορεί να αλλάξει πολλά, γιατί επιμένει με κάθε τρόπο να ασχολείται μαζί της, μου λέει: «Απλά μου αρέσει. Ίσως τελικά να μην εξυπηρετώ εγώ την τέχνη, αλλά να με εξυπηρετεί αυτή».
«Ζωγραφίζω απλά πράγματα που μου αρέσουν. Δηλαδή και με τα γυμνά αράζαμε μέσα στο σπίτι με την κοπέλα μου και σκεφτόμασταν "ποια θα ήταν μια κουλ πόζα". Με ενδιαφέρει η τέχνη που είναι μόνο αυτό, ότι βλέπεις, ένα μπουκάλι. Έχω φτιάξει πάνω από 500 έργα τα οποία μετά καίγονται, καταστρέφονται, (Ναι, οκέι, δεν τα καίω actually, απλώς τα πετάω). Με πειράζει πολύ να υπάρχουν δουλειές μου που θεωρώ κακές. Κολλάω».
Ο ίδιος ανήκει σε μια γενιά νεότερων καλλιτεχνών που πριν καλά-καλά ανακαλύψουν την καλλιτεχνική τους ταυτότητα και προλάβουν να πειραματιστούν είχαν ήδη αποκτήσει ένα hype μέσα από το Instagram. «Σίγουρα στα σόσιαλ χρωστάω μεγάλο μέρος της πελατείας μου στο τατού, αλλά γενικά δεν τα κοιτάω και τόσο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να αρέσουν τα έργα μου. Ό,τι έχω ανεβάσει ως τώρα στα σόσιαλ αρέσει σε εμένα κι είμαι περήφανος για αυτό, δεν με νοιάζει καθόλου αν δεν πάρει πολλά λάικ κάτι στο Instagram. Θα εκνευριστώ απλά αν ανεβάσω κάτι και δεν πάει καλά, γιατί θα πω κρίμα που δεν πήγε αφού είναι πολύ καλό έργο και μάλλον οι άλλοι δεν μπορούν να το δουν.
Υπάρχουν παιδιά που μου στέλνουν για να αγοράσουν κάποιους από τους πίνακες μου, και ζητάω ένα ποσό το οποίο εγώ να θεωρώ λογικό, αλλά προφανώς καταλαβαίνω πως παιδιά της ηλικίας μου δεν μπορούν να δώσουν αυτά τα λεφτά, όμως ποιο είναι το κοινό το δικό μου, ποιόν να περιμένω να τα αγοράσει; Γιατί είναι και ένα προνόμιο το να αγοράζεις τέχνη. Αλλά δίνεις τόσο χρόνο από την ζωή σου, κοστίζει πολύ το να φτιάξεις το κάθε έργο σου και υλικά και ψυχικά που δεν μπορείς να τα δίνεις τζάμπα.
Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μπορούμε να ονομάσουμε τους εαυτούς μας καλλιτέχνες και να λέμε ότι μπορούμε να κάνουμε 300 πράγματα. Άσε και προς τα που πηγαίνει η τέχνη σήμερα, εγώ προσωπικά σιχαίνομαι τα installations και τα performances. Πλέον ο καθένας μπορεί να διακηρύττει ότι κάνει τέχνη, οπότε για αυτό δυσκολεύομαι και εγώ να βρω που ανήκω, κι αν ανήκω κάπου γιατί δεν είναι καθόλου δεδομένο. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να χωθώ στην τέχνη με το ζόρι, από έναν εσωτερικό ναρκισσισμό, αλλά είναι δύσκολο να το δεις αυτό. Με φοβίζει και να μην χάσω την ζωή μου στο netflix. Αλλά στο τέλος εμένα μου αρέσει αυτό που κάνω και αυτό αρκεί για όσο πάει, μετά πάμε αλλού!».
