ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ήταν τόσο ουδέτερα, αληθοφανή και κομιλφό τα fake ονοματεπώνυμα, που θα έπρεπε κάτι να έχει υποψιαστεί κανείς. «Δημήτρης Ευθυμάκης», «Ανδρέας Στασινός», «Αλέκος Παπαναστασίου», «Πέτρος Καράς» και «Ματίνα Δελή» (Θα βγουν κι άλλα ή τέλος; Ο τρολισμός πάντως δεν έχει τέλος, ούτε όριο, μέχρι που μια μέρα κανείς μας δεν θα θυμάται πλέον το όνομά του, ούτε και θα έχει καμιά σημασία).
Τα fake ονόματα των αρθρογράφων έχουν κάτι από δεύτερο χαρακτήρα του Γιάννη Μαρή, οι fake φωτογραφίες όμως που τα συνοδεύουν προσδίδουν στους φανταστικούς αυτούς χαρακτήρες μια πιο γήινη διάσταση και συγχρόνως μια εσάνς σκεπτόμενου –και ενδεχομένως πρώην αριστερού– μεσήλικα.
Το ότι έχουμε περάσει «σε άλλη διάσταση» είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Εδώ γίνεται του Μποντριγιάρ το κάγκελο. Και μάλιστα από το 2016, όπως μας πληροφόρησε η ανακοίνωση που εξέδωσε η πλατφόρμα (σα να λέει «τώρα το πήρατε χαμπάρι, κορόιδα;»), η οποία δεν βλέπει πού είναι το πρόβλημα.
Προσωπικά, θα επέλεγα κάτι πιο φωσκολικό: «Ηρόδοτος Ρίχτερ» ή «Άγγελος Κρεούζης» από την άλλη πλευρά, ανάλογα με την οπτική και την ατζέντα που θα υιοθετούσα, μέρα παρά μέρα. «Ευλαμπία Κουμουνδουροπούλου» θα μου άρεσε επίσης, αλλά σε άλλο context, πιο «πολιτιστικό», πιο lifestyle.
Αυτά όμως θα ήταν προφανή ψευδώνυμα – το σωστό και το τίμιο ψευδώνυμο κραυγάζει τη φύση του, δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι είναι αληθινό. Εδώ όμως δεν πρόκειται για τη Σίβυλλα, τον Αποδυτηριάκια ή τον Καιρό (πού τον θυμήθηκα κι αυτόν…), αλλά για πρόσωπα με ονοματεπώνυμο, φωτογραφία και το θάρρος της γνώμης, τα οποία ο αναγνώστης υποθέτει καλόπιστα ότι είναι πραγματικά. Και γράφουν «βιωματικά» κείμενα, όπως το πιο πρόσφατο της «Ματίνας Δελή» (συμπαθέστατη φαίνεται στη φωτογραφία stock που της διάλεξαν) που είχε να κάνει με την υπόθεση των δηλώσεων Πνευματικού και ξεκινούσε ως εξής:
«Το έχω ζήσει πρόσφατα με τον πατέρα μου. Σε δημόσιο νοσοκομείο. Το ξέρω ότι δυστυχώς δεν είναι πρωτοτυπία αυτό που λέω. Ο καρκίνος είναι μια σκληρή πραγματικότητα για πολλές οικογένειες. Όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται και το παιδί φροντίζει τον γονιό για τις πρωταρχικές του ανάγκες, εσύ, το παιδί, νιώθεις να περνάς σε μια άλλη διάσταση…».
Το ότι έχουμε περάσει «σε άλλη διάσταση» είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Εδώ γίνεται του Μποντριγιάρ το κάγκελο. Και μάλιστα από το 2016, όπως μας πληροφόρησε η ανακοίνωση που εξέδωσε η πλατφόρμα (σα να λέει «τώρα το πήρατε χαμπάρι, κορόιδα;»), η οποία δεν βλέπει πού είναι το πρόβλημα. Η ανησυχία για την εικονική πραγματικότητα και την τεχνητή νοημοσύνη μας μάρανε, την ώρα που μια χαρά αποτελεσματικοί είναι και οι παραδοσιακοί τρόποι παραπλάνησης και εξαπάτησης.
