ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ αποτελέσματα που προκύπτουν από την συνδυαστική αναζήτηση celebrity και politician, μπορεί να πετύχει κανείς, αν έχει υπομονή και δεν του έχει καεί προηγουμένως ο εγκέφαλος, και ένα πρόσφατο άρθρο με τίτλο “Demetrius, The First Celebrity Politician”. Πρόκειται για κομμάτι της σειράς Ancient Lives (Αρχαίες ζωές) του Yale University Press και το υπογράφει ο συγγραφέας, τακτικός συνεργάτης της Wall Street Journal και των New York Times και καθηγητής κλασικών σπουδών στο Bard College, Τζέιμς Ρομ.
Οι πολύκροτες ερωτικές του περιπέτειες, ανάμεσά τους και κάποιες σκανδαλώδεις σεξουαλικές δραστηριότητες μέσα στον ίδιο τον Παρθενώνα, απογείωσαν την φήμη του.
Σύμφωνα μ’ αυτή την αποτίμηση λοιπόν, ο Δημήτριος Α' ο Πολιορκητής (337 π.Χ. - 283 π.Χ.), ένας από τους πιο διάσημους και πιο «φωτογενείς» διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήταν ο πρώτος celebrity πολιτικός στην ιστορία: «Εκμεταλλευόμενος την σωματική του ομορφιά, για χάρη της οποίας λεγόταν ότι στρέφονταν υπνωτικά όλα τα βλέμματα πάνω του όταν περπατούσε στο δρόμο, ο Δημήτριος επιχείρησε να ακολουθήσει τα βήματα του Αλέξανδρου και να διατηρήσει τη συνοχή μιας αυτοκρατορίας που κατέρρεε με ραγδαίους ρυθμούς. Η ιστορία του προσφέρει ένα μάθημα τόσο για την ισχύ όσο και για τους κινδύνους της λατρείας της προσωπικότητας ως πολιτική δύναμη».
«Παρότι δεν διέθετε τα πολιτικά και στρατιωτικά χαρίσματα του Αλέξανδρου, ο Δημήτριος χρησιμοποιούσε ιδανικά την προσωπική του ακτινοβολία. Τα πορτραίτα του στα νομίσματα και οι προτομές του εξέθεταν την ομορφιά του στον κοινό της εποχής. Οι πολύκροτες ερωτικές του περιπέτειες, ανάμεσά τους και κάποιες σκανδαλώδεις σεξουαλικές δραστηριότητες μέσα στον ίδιο τον Παρθενώνα, απογείωσαν την φήμη του. Η δημόσια εικόνα του ήταν για τον ίδιον εξίσου σημαντική με τα επιτεύγματά του και τον βοήθησε να θέσει υπό την επιρροή του την Αθήνα, η οποία έπεσε με τα μούτρα στην λατρεία αυτού του χαρισματικού τυχοδιώκτη».
Ο Πλούταρχος βέβαια τα λέει πολύ πιο χύμα και γλαφυρά στους «Παράλληλους Βίους» (όπου κολακευτικά πάντως ‘ζευγάρωσε’ τον Δημήτριο με τον Μάρκο Αντώνιο) καταγράφοντας με οίστρο κορυφαίου κοσμικογράφου τις εκκεντρικότητες, τις ακολασίες και τις επιπολαιότητες (και τα κραυγαλέα, ακόμα και για την εποχή, ‘MeToo’) του φιλόδοξου Μακεδόνα κατακτητή τον οποίον θα τιμούσε (αμφίσημα έστω) με ποίημα του ο Καβάφης πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα.
Ο βασιλεύς Δημήτριος
Ὥσπερ οὐ βασιλεύς, ἀλλ’ ὑποκριτής, μεταμφιέννυται χλαμύδα φαιὰν ἀντὶ τῆς τραγικῆς ἐκείνης, καὶ διαλαθὼν ὑπεχώρησεν (Πλούταρχος, Βίος Δημητρίου)
Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν —
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ’ έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματά του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ’ απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.
