Ο παράδεισος του ναρκεμπόρου και η τύφλωση

Ο παράδεισος του ναρκεμπόρου και η τύφλωση Facebook Twitter
Από μια άποψη, ο πικρός απολογισμός στο ραπ του Coolio ακούγεται πολύ πιο ειλικρινής και ηθικά εύστοχος από την ανόητη ωραιοποίηση των ποινικών και του λούμπεν στην αστική μας αριστερά. Φωτ.: Σπύρος Στάβερης
0

ΣΤΟ «GANGSTA'S PARADISE», το κομμάτι του 1995 με το οποίο ο Coolio έγινε γνωστός πολύ πέρα από το κοινό του είδους, ο στίχος βρίσκει τον αφηγητή να βαδίζει μέσα από την κοιλάδα του ίσκιου του θανάτου. Έχοντας σπαταλήσει τη ζωή του για χάρη του «gangsta παράδεισου», αυτός και οι άλλοι του σιναφιού του λάτρεψαν τις δυο θεότητες, το χρήμα και την εξουσία.

Το τραγούδι μιλάει για τη συμβίωση του εγκληματία/gangsta με την πιθανότητα του βίαιου θανάτου, με τη σπαραχτική απορία αν ο εικοσιτριάχρονος θα φτάσει στα είκοσι τέσσερα. Και είναι αυτή η ζοφερή παρουσία του θανάτου και της ματαίωσης που καταλήγει στο ερωτηματικό συμπέρασμα των ακροτελεύτιων στίχων:

Tell me why are we, so blind to see
That the ones we hurt, are you and me?

Ο αφηγητής αναρωτιέται γιατί αυτός και οι δικοί του στάθηκαν τόσο τυφλοί, πιστεύοντας πως πληγώνουν τρίτους, ενώ αυτό που έκαναν ήταν να πληγώνουν τον εαυτό τους. 

Ας συμφωνήσουμε πως η επέκταση των λούμπεν συμμοριτισμών είναι κάτι που υπάρχει στην κοινωνία και όχι «ειδικά στο πανεπιστήμιο». Κανείς όμως δεν είναι υποχρεωμένος να συμβιβαστεί με αυθαίρετες μικρές τυραννίες στο όνομα του γενικού αγώνα με απρόσωπες, μεγάλες τυραννίες.

Ο Coolio πέθανε προχτές στα πενήντα εννιά του κι εγώ ξαναθυμάμαι τους στίχους από το πιο γνωστό του τραγούδι (που είναι κυρίως στιχουργική μετατροπή του εξαιρετικού τραγουδιού του Στίβι Γουόντερ «Ρastime Ρaradise»), βλέποντας ένα βίντεο όπου κάποιοι από τους ναρκεμπόρους που βρέθηκαν στην εστία της Πολυτεχνικής Σχολής επιμελούνται σκηνικά το δικό τους gangsta παιχνίδι. Και παρά τις τεράστιες αποστάσεις που μας χωρίζουν από το Λος Άντζελες του ’90 και τις εκεί συμμορίες, που είναι μεγάλες φυλές και κανονικοί ιδιωτικοί στρατοί, η δική μας μικρογραφία αποπνέει μια άλλη θλίψη και αίσθηση παρακμής. Κι αυτή δεν είναι η θλίψη της φτώχειας και της αδυναμίας.

Ο μικρόκοσμος των ντίλερ-ληστών που μπήκαν κι αυτοί στο πολιτικό αλισβερίσι των ημερών μοιάζει εχθρικός προς τον κόσμο των κοινωνικών αναγκών. Εδώ έχουν τον πρώτο λόγο σχέσεις κυριαρχίας που διαμεσολαβούνται από το χρήμα.

Η αισθητική και η ηθική αυτών των συμμοριών είναι πολύ κοντά στους κώδικες των φασιστικών ομάδων. Και οι φασίστες ισχυρίζονται πως τους πολεμούν τα συστήματα και οι εξουσίες, το στυλιζάρισμα της αντισυστημικής παρανομίας είναι κομμάτι των πιο αντιδραστικών ταυτοτήτων που κυκλοφορούν στις μητροπόλεις τα τελευταία χρόνια. 

Γι’ αυτό προκαλεί κατάπληξη η διαθεσιμότητα πολλών αριστερών και ελευθεριακών φωνών να αποδεχτούν την παρουσία αυτών των ομάδων σαν έναν δυσάρεστο αλλά ανεκτό, σε τελευταία ανάλυση, εξωτισμό. Σαν να είναι τυφλοί κι αυτοί στο γεγονός πως τα δεκαπεντάχρονα αγόρια που βλέπουν στο ΤikTοk βίντεο σαν αυτά των ναρκεμπόρων πλησιάζουν ακόμα περισσότερο στην αλλοτριωμένη σκηνογραφία του πλούτου και της εξουσίας παρά σε οποιαδήποτε ιδέα κοινωνικής ευαισθησίας. Σαν να μη βλέπουν, για να παραφράσω τους στίχους του Coolio, πως η δράση και η κουλτούρα αυτών των ομάδων πληγώνει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Σαν να μην καταλαβαίνουν, τέλος, πως η εξουσιαστική λογική των λούμπεν «μικροεπιχειρηματιών» είναι πιο εχθρική προς τα συμφέροντα των φτωχών φοιτητών/-τριών από τις σπασμένες πόρτες που άφησαν οι εκαμίτες στην έφοδό τους.

Ας συμφωνήσουμε πως η επέκταση των λούμπεν συμμοριτισμών είναι κάτι που υπάρχει στην κοινωνία και όχι «ειδικά στο πανεπιστήμιο». Κανείς όμως δεν είναι υποχρεωμένος να συμβιβαστεί με αυθαίρετες μικρές τυραννίες στο όνομα του γενικού αγώνα με απρόσωπες, μεγάλες τυραννίες. Πόσο μάλλον να εξωραΐζει τους παράδεισους των μικρο-μαφιόζων στο όνομα της χαμένης δικαιοσύνης ή της αντίστασης στην καταστολή. 

Από μια άποψη, ο πικρός απολογισμός στο ραπ του Coolio ακούγεται πολύ πιο ειλικρινής και ηθικά εύστοχος από την ανόητη ωραιοποίηση των ποινικών και του λούμπεν στην αστική μας αριστερά. 


 

  

    

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Αθήνα / Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και Δήμου Αθηναίων βρίσκεται πλέον το θέμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, μετά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να προχωρήσει, κατά πλειοψηφία, στην επαναφορά της κυκλοφορίας οχημάτων και στη μετατροπή της σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ