ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ την ατμόσφαιρα των ημερών όπως προκύπτει από τα κυρίαρχα θέματα συζήτησης στα social media αλλά και από τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, θα έλεγε κανείς ότι, πέρα από τη συνηθισμένη λιτανεία εκτόνωσης ‒εκρήξεις, διακηρύξεις, μισόλογα, ευχές, κατάρες, εκκλήσεις για πάσης φύσεως cancel‒, επικρατεί μια γενική δυσανεξία, ένα μούδιασμα πιο έντονο από τα συνηθισμένα, μια κυριολεκτική αίσθηση ναυτίας.
Δικαιολογημένο νομίζω, αν σκεφτεί κανείς την υφή αλλά και την ουσία και τις αβάσταχτες για το μυαλό και το στομάχι προεκτάσεις ζητημάτων όπως η αμύθητη για τα κοινά δεδομένα περιουσία που άφησε πίσω του μια λούμπεν, υποτίθεται, προσωπικότητα όπως ο Τράγκας, και ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το σύστημα αξιών μας και για τα γλιστερά επίπεδα διαπλοκής και διαφθοράς της εξουσίας.
Οι επίσημοι πανηγυρισμοί, τέλος, για την παραλαβή των ιπτάμενων «υπερόπλων» Rafale μπορεί να μη συνδέονται άμεσα με τα προηγούμενα, σαφώς όμως και επιτείνουν μια γενικευμένη αίσθηση απορίας, ματαιότητας και απόγνωσης.
Αντιστοίχως και η περίπτωση του βιασμού στη σουίτα με την αυτουργία νεαρών μελών πανίσχυρης οικογένειας με high end διασυνδέσεις. Οι επίσημοι πανηγυρισμοί, τέλος, για την παραλαβή των ιπτάμενων «υπερόπλων» Rafale μπορεί να μη συνδέονται άμεσα με τα προηγούμενα, σαφώς όμως και επιτείνουν μια γενικευμένη αίσθηση απορίας, ματαιότητας και απόγνωσης.
Κακά πράγματα η συνωμοσιολογία και ο λαϊκισμός, αλλά μόνο οι υποψιασμένοι και οι αναχωρητές δεν φαίνεται να πέφτουν πια από τα σύννεφα με όλον αυτόν τον ορυμαγδό αποκαλύψεων. Εμείς οι υπόλοιποι φαίνεται να ξυπνάμε κάθε τόσο απότομα από τον λήθαργο, κατά κανόνα όμως παραμένουμε μακριά νυχτωμένοι, ίσως επειδή στην πραγματικότητα απλώς δεν θέλουμε να ξέρουμε.
Δεν είναι πάντα κακό όμως να πέφτει κανείς από τα σύννεφα ή να παθαίνει πολιτισμικό σοκ όχι σε κάποιο μακρινό και ανοίκειο μέρος, αλλά στον τόπο του. Κάτι τέτοιο, δηλαδή τη διαμόρφωση της αντίληψης που έχουμε για την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από μια αλληλουχία πολιτισμικών σοκ, έμοιαζε να εννοεί η σπουδαία συγγραφέας Τζόαν Ντίντιον στην ομιλία της προς τους αποφοίτους του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ρίβερσαϊντ, σε ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ολόκληρο πριν από μερικές μέρες μόλις, λιγότερο από έναν μήνα μετά τον θάνατό της:
«Έπρεπε να αγωνιστώ όλη μου τη ζωή ενάντια στις δικές μου παρανοήσεις, στις δικές μου ψευδείς ιδέες, στις δικές μου στρεβλές αντιλήψεις. Έπρεπε να δουλέψω σκληρά, να με κάνω δυστυχισμένη, να εγκαταλείψω ιδέες που με έκαναν να νιώθω άνετα σε μια προσπάθεια να κατανοήσω την κοινωνική πραγματικότητα. Μου φαίνεται πως πέρασα ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου σε μια μόνιμη κατάσταση πολιτισμικού σοκ. Μακάρι να ήμουν η μόνη, αλλά δεν είμαι. Μπορεί εσάς να μη σας έχουν πλήξει οι δικές μου παρεξηγήσεις κι εμένα οι δικές σας, αυτά τα πράγματα όμως δεν συμβαίνουν “tabula rasa”. Όλοι διαστρεβλώνουμε αυτό που βλέπουμε. Όλοι πρέπει να πασχίσουμε για να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Αυτή είναι η ανθρώπινη συνθήκη, υπό την προϋπόθεση ότι ο άνθρωπος έχει τις αισθήσεις του και ζει μέσα στον κόσμο, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν λειτουργεί τόσο αυτοματικά όσο ίσως νομίζετε. Κάποιοι από εσάς θα περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας σε κατάσταση πολιτισμικού σοκ, αυτό όμως που θέλω να σας πω σήμερα είναι ότι πιστεύω ότι καλύτερα να συμβεί αυτό σε όλους σας».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
