Η ταινία «The Electrical Life of Louis Wain», που βασίζεται στη βιογραφία του Λούις Γουέιν, του εκκεντρικού και αγαπημένου στο κοινό καλλιτέχνη του 19ου αιώνα που λάτρευε τις γάτες, φέρνει στο προσκήνιο τον εικονογράφο που από τα τέλη του 19ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα έγινε διάσημος για τα πλούσια σχέδιά του με ανθρωπόμορφες γάτες.
Η έκθεση στο Bethlem Museum of the Mind, που στεγάζεται στο νοσοκομείο Bethlem, αποκαλύπτει τη ζωηρή φαντασία και το πνεύμα ενός ανθρώπου που πέρασε πολύ χρόνο στα ψυχιατρεία ως ασθενής μεταξύ του 1924 και του 1930 και φιλοξενεί δεκάδες έργα ενός καλλιτέχνη και εικονογράφου που κάποτε θεωρούνταν εθνικός θησαυρός.
Ο διευθυντής του μουσείου, Κόλιν Γκέιλ, θέλει να διαδώσει τις ικανότητες του Γουέιν ως καλλιτέχνη, σε αντίθεση με την ψυχιατρική του ιστορία. Ο Γουέιν ήταν ένας πολύ επιτυχημένος καλλιτέχνης πριν γίνει δεκτός σε ίδρυμα στα 60 του. «Όσο ήταν στο Bethlem, συνέχισε να ζωγραφίζει και ήταν πολύ παραγωγικός, αποφορτισμένος από τις εμπορικές πιέσεις και οι εικόνες του έχουν όλες τις χαρές και τις κωμικές ιδιότητες που συνδέουμε μαζί του».
Πριν ο Γουέιν αρχίσει να ζωγραφίζει τα γατάκια, στην Αγγλία τα περιφρονούσαν, αλλά με τον εξανθρωπισμό τους στο έργο του απέκτησαν απίστευτη δημοσιότητα και πολλά σπίτια απέκτησαν γάτα.
Το πρώτο σχέδιο με γάτες που δημοσιεύτηκε από τον Γουέιν ήταν το 1886, ένα μεγάλο, χαριτωμένο έργο στο «Illustrated London News» που ονομάζεται «A Kitten's Christmas Party». Απεικονίζονται 150 γάτες, που παίζουν μουσικά όργανα, σερβίρουν τσάι, παίζουν χαρτιά, ψαρεύουν, καπνίζουν και απολαμβάνουν μια βραδιά στην όπερα, παρωδώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τέτοιες ανθρωπόμορφες απεικονίσεις ζώων ήταν δημοφιλείς στη Βικτωριανή Αγγλία και κυκλοφορούσαν συχνά σε εκτυπώσεις, σε ευχετήριες κάρτες και σε σατιρικές απεικονίσεις, όπως στο έργο του Τζον Τένιελ.
Όμως, αυτό που έχει παγιώσει τη θέση του Γουέιν στα χρονικά της ψυχιατρικής είναι μια σειρά από οκτώ σχέδια με γάτες: από τον σχετικό ρεαλισμό έως την εντυπωσιακή ψυχεδέλεια, έχουν χρησιμοποιηθεί επί δεκαετίες για να απεικονίσουν την προοδευτική σχιζοφρένεια. Το πρόβλημα είναι ότι καμία από τις εικόνες δεν έχει ημερομηνία, λέει ο Γκέιλ. «Βρέθηκαν από έναν ψυχίατρο σε ένα κατάστημα του Κάμντεν τη δεκαετία του 1930 και η σειρά κατασκευάστηκε ουσιαστικά από τους γιατρούς που είχαν τη θεωρία εξαρχής».
Αν και τα θέματα του Γουέιν φαίνονται χαρούμενα, έχουν και κάτι ανησυχητικό. Πολλοί έχουν αναρωτηθεί, γνωρίζοντας την ψυχική ασθένεια του Γουέιν, για τον τρόπο και την αφορμή με την οποία δημιουργήθηκαν αυτές οι εικόνες, αλλά η απάντηση φαίνεται να είναι κρυμμένη στο μυαλό του Γουέιν. Σημασία έχει ότι οι εικόνες αυτές έφεραν μεγάλη ευτυχία και διασκέδαση σε αναγνώστες και όσους αγόραζαν τις δημοφιλείς κάρτες με τα έργα του.
Ο Γουέιν παρήγαγε εκατοντάδες σχέδια ετησίως. Εικονογράφησε περίπου εκατό παιδικά βιβλία και το 1898 και το 1911 ήταν πρόεδρος του National Cat Club.
Πριν αρχίσει να ζωγραφίζει τα γατάκια, στην Αγγλία τα περιφρονούσαν, αλλά με τον εξανθρωπισμό τους στο έργο του απέκτησαν απίστευτη δημοσιότητα και πολλά σπίτια απέκτησαν γάτα, ενώ πολλά ετήσια ημερολόγια των έργων του με γάτες ήταν κρεμασμένα σε τοίχους σπιτιών.
Σήμερα το έργο του συνεχίζει να προσελκύει ενδιαφέρον, αλλά η κληρονομιά του βασίζεται περισσότερο στους αγώνες του με την ψυχική υγεία και όχι στο έργο που δημιούργησε. Αν και ποτέ δεν διαγνώστηκε επίσημα με σχιζοφρένεια, πολλοί πιστεύουν ότι υπέφερε από αυτή την πάθηση και μερικοί ισχυρίστηκαν ότι τα μετέπειτα σχέδιά του δείχνουν την επιδείνωσή του.
Αν και αυτό είναι σίγουρα μια συναρπαστική πτυχή του, είναι μόνο ένα μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας που δεν πρέπει να επισκιάσει το συναρπαστικό έργο που δημιούργησε κατά τη διάρκεια της ζωής του.
