Στο τέλος του Avengers: Endgame η απορία που είχα είναι πώς, μετά τον «πόλεμο τον κόσμων», η Marvel θα μπορέσει να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού με τις μεμονωμένες περιπέτειες των ηρώων, όπου τα στοιχήματα είναι εκ των πραγμάτων μικρότερα. μια επανεκκίνηση αυτού του ιδιότυπου franchise εύλογα θα κουράσει κάποιους θεατές που θα θεωρήσουν ότι διένυσαν τόσο φιλμικό χρόνο πλάι στους αγαπημένους τους ήρωες, για να βρεθούν και πάλι στο σημείο μηδέν. Την απορία μου ενίσχυε και η προσθήκη των πολυάριθμων σειρών που ετοιμάζει η εταιρεία για το Disney Plus, εκ των οποίων όλες τους όχι μόνο συνδέονται με το διευρυμένο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, μα όπως φαίνεται, χρειάζονται και για να παρακολουθήσεις την ενιαία ιστορία που αυτό αφηγείται.
Ήδη με το Wandavision, την πρώτη από αυτές τις νέες σειρές, πήρα την απάντηση μου. Η Marvel φαίνεται πιο πρόθυμη πια αφήσει τους δημιουργούς να δοκιμάσουν πράγματα, να πειράξουν λίγο τη συνταγή. Έτσι το Wandavision θα επικαλεστεί την αισθητική των sitcom και θα στήσει κάποια επεισόδια με αναφορές σε διαφορετικές περιόδους της αμερικανικής τηλεόρασης. Φυσικά προς το τέλος μπορεί να καταλήγει σε μια τυπική (και ολίγον άσχημη αισθητικά) μαρβελική μονομαχία, το πρώτο βήμα όμως έχει γίνει. Για το Falcon and the Winter Soldier δηλώνω αναρμόδιος, καθώς εγκατέλειψα μετά το πρώτο επεισόδιο, αν και διαβάζω πως παραμένει έτσι συμβατικό και στη συνέχεια. Το Loki, όμως, είναι εκείνο που με αποστόμωσε.
Στην καρδιά της σειράς βρίσκεται ένας (αντι)ήρωας σε υπαρξιακή κρίση, από την οποία θα βγει μόνο αν αγαπήσει τον εαυτό του ουσιαστικά, για αυτό που είναι, όχι για εκείνο που επιτάσσει ο ναρκισσισμός του.
Σίγουρα ο Λόκι είναι ο πιο ενδιαφέρων κακός(;) που είδαμε μέχρι τώρα στις ταινίες της Marvel, σιγουρότερα ο Τομ Χίντλστοουν ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που μετέχουν σε αυτές, έστω κι αν μετά τους ελάσσονες σαιξπηρισμούς του πρώτου Thor του Μπράνα, ουδέποτε κλήθηκε να ανταποκριθεί σε ανάλογες δραματικές απαιτήσεις. Ουδέποτε μέχρι το Loki, την σειρά που τον βρίσκει αιχμάλωτο μιας εταιρείας σαν την αντίστοιχη στο Adjustment Bureau του Φιλιπ Κ. Ντικ, δηλαδή μιας ντετερμινιστικής αστυνομίας που φροντίζει ώστε να τηρείται το Σχέδιο δίχως αποκλίσεις, να μην διαταράσσεται το timeline και να μην δημιουργούνται νέες παράλληλες πραγματικότητες. Μπερδευτήκατε λίγο;
Που να δείτε και τη συνέχεια. Γιατί στο Loki γίνεται της τρελής. Ίσως ένας από τους τελευταίους κινηματογραφιστές που θα περίμενα να επικαλεστεί ποτέ μια παραγωγή της Marvel να είναι ο Τέρι Γκίλιαμ. Γιατί στις ταινίες της Marvel τα πάντα είναι υπολογισμένα, μετρημένα και μαζεμένα, δεν επιτρέπονται οι εξάρσεις, δεν υπάρχουν οξυκόρυφα, κινούνται όλα σε μια ευθεία γραμμή. Στις ταινίες του Γκίλιαμ θριαμβεύει η γοητεία του χάους, του τυχαίου, της παλαβομάρας, της ανισορροπίας. Κι αν στο πρώτο, αναγνωριστικό επεισόδιο του Loki οι αναφορές στον Γκίλιαμ εξαντλούνται σε επίπεδο σκηνογραφίας, με το γραφειοκρατικό περιβάλλον της υπηρεσίας να παραπέμπει ευθέως στο Μπραζίλ, στη συνέχεια η σειρά αγκαλιάζει και το πνεύμα του Γκίλιαμ. Σημείο εκκίνησης για το τι θα δούμε είναι μια σπαρταριστή επίσκεψη στην Πομπηία κι από εκεί και έπειτα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο παράξενα. Η συνέχεια με την ετερόκλητη (;) παρέα, τις επισκέψεις στον χρόνο, τα οδοιπορικά σε μαγικούς τόπους και τα αλλόκοτα πλάσματα μοιάζει όλο και περισσότερο στο Time Bandits του αμερικανού σκηνοθέτη.
Kαι στην καρδιά της σειράς βρίσκεται ένας (αντι)ήρωας σε υπαρξιακή κρίση, από την οποία θα βγει μόνο αν αγαπήσει τον εαυτό του ουσιαστικά, για αυτό που είναι, όχι για εκείνο που επιτάσσει ο ναρκισσισμός του. Αλλά θα το κάνει με έναν απίθανο τρόπο, που μόνο κάποιος σαν τον Γκίλιαμ θα μπορούσε να σκαρφιστεί και ταιριάζει πλήρως στην ιδιοσυγκρασία του ήρωα. Περισσότερα δεν κάνει να πω, κρίμα να χαλάσω την έκπληξη.
Τα δημοσιεύματα για gender-fluidity του ήρωα είναι ελαφρώς παραπλανητικά – δεν κάνει αυτό η δημιουργική ομάδα εδώ- θα βρεις, όμως, την πιο LGBTQ στιγμή της Marvel στην παραδοχή της αμφισεξουαλικότητας του ήρωα. Αξιέπαινη, επίσης, η στροφή που παρατηρείται στην χρήση της μουσικής στον κόσμο της Marvel που από χαλί σουπερμάρκετ, γίνεται και πάλι κινηματογραφική μουσική που χρησιμοποιείται κινηματογραφικά, δηλαδή αντιστικτικά, για δραματική έμφαση, για υποδήλωση και ούτω καθεξής – το είδαμε και στο πρόσφατο Black Widow. Ειδική μνεία στον Όουεν Γουίλσον που δίνει μια πιο loose εκδοχή του τυπικού γραφειοκράτη, αποδίδει πειστικά το πιο συγκινητικό λογύδριο με τζετ σκι(!) που άκουσες ποτέ και κάνει εξαιρετικό δίδυμο κολλητών με τον Τομ Χίντλστοουν. O οποίος Χίντλστοουν παίρνει επιτέλους και μερικές γραμμές σεναρίου για να αναδείξει και το δραματικό του εκτόπισμα, πέρα από το κωμικό του ένστικτο.
Κι αν η σειρά δεν είχε το βλέμμα της στο μετά, αν την έμελε στο μακροσκελές φινάλε της να γίνει λιγότερο να συστήσει την έννοια του πολυσύμπαντος και να μας προϊδεάσει για τα μελλούμενα στο franchise, και περισσότερο το δραματικό (κατ)επέιγον του παρόντος, θα μιλούσαμε για τον απόλυτο θρίαμβο της Marvel. Και έτσι, όμως, μας κάνει να πιστεύουμε ότι τα καλύτερα έρχονται, έστω κι αν διαμαρτύρεται μια διόλου ευκαταφρονητη μερίδα των φαν, η οποία θα ήθελε να βλέπει διαρκώς την ίδια ταινία.
