Φέτος τον Απρίλιο, μια μέρα αφότου είχε κλείσει τα 31 της χρόνια, η Μαίρη Χαριτωνίδη έκανε τη φωτογράφιση του πρώτου lookbook °'HRIAM, γιορτάζοντας έτσι διπλά.
Σπούδασε Πολιτισμό και Πολιτιστική Διαχείριση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αισθητική των Μέσων στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και ανάμεσα σε αυτά ασχολήθηκε πολύ με το σινεμά. Γύρω στα 16 της άρχισε να φτιάχνει κοσμήματα και όσο μεγάλωνε τα σχέδια εξελίσσονταν μαζί της. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζει μεταξύ δύο πόλεων.
«Δεν σπούδασα σχέδιο ή κόσμημα, παρακολούθησα όμως εργαστήρια με αγαπημένο μου την ιστορία κοσμήματος στην Αθήνα κι ένα για τη μέθοδο της καρφωτικής στην Κοπεγχάγη. Δεν είχα πολλή επαφή με το πώς γίνεται η “ορθή”, η παραδοσιακή κατασκευή. Έτσι τα έκανα όλα με έναν δικό μου τρόπο. Τώρα πλέον ξέρω, έμαθα κάνοντας έρευνα και πολλά λάθη. Είχα πάντα μια τάση να ψαχουλεύω τις ντουλάπες των γονιών και των παππούδων μου, να μεταποιώ ρούχα και να πειράζω κοσμήματα, ήμουν ανήσυχη με το στυλ και τη μόδα. Όπου ταξίδευα έψαχνα να βρω παράξενα κομμάτια για τη συλλογή μου. Δεν με ενδιαφέρουν οι τάσεις, αλλά η ουσία του αντικειμένου και το τι μπορεί να συμβολίζει αυτό για τον καθένα από εμάς».
Το κόσμημα επιλέγεις να το βάλεις, δεν είναι ρούχο, δεν είναι “απαραίτητο”, σημαίνει ότι σου αρέσει για να το επιλέξεις, έχει μια δόση πάθους.
Αν κι έχει εργαστεί σε διάφορους τομείς, οι γύρω της την είχαν στο μυαλό τους ως κοσμηματοποιό, «εγώ το κατάλαβα τελευταία», όπως λέει. Η EXTRAVAGANZA είναι η πρώτη της κολεξιόν με 45 κομμάτια.
«Το 2018 ήθελα να κρατήσω κάτι από τον τόπο μου πριν ξαναφύγω για τη Δανία. Τα πρώτα άνθη που χρησιμοποίησα ήταν αγριολούλουδα που μοιάζουν με ιβίσκους. Έτσι άρχισα να πειραματίζομαι με τα λουλούδια αυτά για να δω πώς μπορώ να τα μετατρέψω σε κόσμημα. Μετά από πολλές αποτυχίες και άπειρους πειραματισμούς, πέτυχα κάποια κομμάτια από τύχη. Μέχρι που εν τέλει βρήκα μια μέθοδο για να τα χυτεύω χωρίς να καταστρέφονται. Τώρα, η τέχνη αυτή είναι κτήμα μου. Το να φτιάχνω κοσμήματα είναι πολύ προσωπική υπόθεση για μένα, γιατί μπορώ να πω μια ιστορία χωρίς πολλά-πολλά, να γειωθώ και να εκφραστώ με την ύλη».
Όποιο μπουκέτο φτάνει στο σπίτι της αποξηραίνεται, τα κοσμήματά της EXTRAVAGANZA είναι όλα τους φτιαγμένα από πολλά και διαφορετικά λουλούδια. Ένα κομμάτι μπορεί για παράδειγμα να έχει μέσα του ένα γαρύφαλλο ή μία νεραγκούλα για βάση και μετά κάποια άλλα που η σχεδιάστρια δεν γνωρίζει απαραίτητα το όνομά τους. Δεν εγκλωβίζει το λουλούδι στο κόσμημα αλλά το χρησιμοποιεί σαν μήτρα που θα δώσει τη θέση της στο μέταλλο.
«Η χύτευση οργανικής ύλης είναι μια πολύ παλιά χρυσοχοϊκή τεχνική, είναι δύσκολη, θέλει εξάσκηση και δεν πετυχαίνει πάντα. Αντιμετωπίζω τα φύλλα σαν πηλό, έτσι οδηγώ τη φόρμα εκεί ακριβώς. Τα λουλούδια απαιτούν προσήλωση και ηρεμία για να μην καταστραφούν, αλλά σου δίνουν μία ευκαιρία. Το κάθε κομμάτι παίρνει περίπου έναν μήνα για να δεθεί, τα στάδια παραγωγής είναι προκλητικά και γοητευτικά. Δεν αντιμετωπίζω το κόσμημα σαν ένα απλό στολίδι, θέλω ό,τι φτιάχνω να είναι ένα μοναδικό φυλαχτό που το έχεις διαλέξει, γιατί κάτι δικό σου αντικατοπτρίζεται μέσα του. Παράλληλα θα 'ναι σαν να κουβαλάς ένα κομμάτι από τη φύση πάνω σου, κάθε μέρα, ενώ γίνεσαι κομμάτι του αστικού τοπίου».
Το κάθε κομμάτι °'HRIAM είναι ένα και μοναδικό, δεν έχει αντίγραφο, ούτε μπορεί να ξαναφτιαχτεί, είναι αξίας. Χρησιμοποιεί καθαρά, πολύτιμα κράματα και λίθους που αντέχουν, ώστε τα έργα της να μη φθαρούν και παρέλθουν.
Η Μαίρη Χαριτωνίδη κάνει unisex κοσμήματα, η αισθητική της είναι αφαιρετική, το ύφος της πολύπλοκο και χωρίς περιορισμούς, έχει μια διαχρονικότητα που η ίδια επιδιώκει άλλωστε.
Αυτή την περίοδο ετοιμάζει μία capsule συλλογή με αναφορές στη γεωμορφολογία των Κυκλάδων.
«Για να πετύχω ένα χαρακτηριστικό κατασκευαστικό μοτίβο που εντοπίζεται στην περιοχή, χρειάστηκε να φτιάξω ένα δικό μου εργαλείο από το μηδέν – σου δίνει αυτήν τη χαρά η χειρωνακτική εργασία. Με αυτήν τη συλλογή μιλάω για την αλληλεπίδραση των πολιτισμών στο σημείο αλλά και για τα καλοκαίρια μας εκεί, για την τέχνη τους, την έμπνευση που αντλεί κανείς από τον ήλιο και το μπλε, την κοσμηματοποιία και τον ρόλο που έπαιξε αυτή ιστορικά.
Ετυμολογικά, το κόσμημα συνδέεται με τη λέξη “κόσμος”, γι’ αυτό τα σχέδιά μου θέλω να είναι μικρά σύμπαντα, ένα σύστημα από στολίδια που παράταιρα ταιριάζουν μεταξύ τους. Το κόσμημα επιλέγεις να το βάλεις, δεν είναι ρούχο, δεν είναι “απαραίτητο”, σημαίνει ότι σου αρέσει για να το επιλέξεις, έχει μια δόση πάθους. Τα κομμάτια που κατασκευάζω θα ήθελα να τα φορέσουν όλοι όσοι νιώθουν κάτι ιδιαίτερο όταν τα κοιτούν και εκτιμούν πως θα γίνουν κομμάτι τους ή κομμάτι κάποιου αγαπημένου τους μια μέρα. Θα ήθελα να τα δω μέσα σε concept stores, σε μουσεία και γκαλερί».
