ΌΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΗΤΑΝ BLOG σάτιρας και σχολιασμού (ανθυπο)σελέμπριτιζ. Σιγά σιγά η Λένα Φουτσιτζή άρχισε ν' απαντάει σ' ερωτήσεις, ό,τι να 'ναι ερωτήσεις της μορφής «Gwyneth Paltrow ή Paris Hilton», «σαλιώνεις ή δεν σαλιώνεις τις σακούλες του σουπερμάρκετ», «είσαι άντρας;».
Oύτε θυμάμαι πόσες ανέβαιναν τη φορά, καμιά 20αριά μονολεκτικά απαντημένες, με σκοπό κυρίως να περάσουμε καλά, να χαζέψουμε και να γραφτεί κανένα γουστόζικο σχόλιο.
Θυμάμαι πόσο μου άρεσαν οι ερωτήσεις κι ας μην καταλάβαινα τις μισές ποπ αναφορές που γίνονταν. Γι' αυτό ανησύχησα όταν διάβασα ένα σχόλιο που έλεγε «καλά ρε Α,μπα, τι βλακεία είναι αυτή με τις ερωταπαντήσεις. Μου 'χουν λείψει τ' αρθρα σου, γράψε τίποτα όπως τότε, άμα συνεχίσεις να δημοσιεύεις τέτοια θα φύγουμε γιατί βαριόμαστε».
«Ωχ» σκέφτομαι. «Λες να σταματήσει;»
Όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά κάπου το 2012 ανακοίνωσε το εξής: «Παιδιά, δεν χωράνε δυο καρπούζια κάτω απ' την ίδια μασχάλη. Το Α,μπα μετακομίζει στη LiFO και θα τα λέμε από κει».
Μετακόμισε το Α,μπα στη LiFO, έμαθα κι εγώ πού έχει Εverest στην περιοχή μου κι έγινε τελετουργικό να διαβάζω τις απαντήσεις της –που μου φαίνονταν λιγάκι σκληρές, αστείες και δίκαιες– Σάββατο μεσημέρι στο μπαλκόνι, νιώθοντας ενήλικη.
Δέκα χρόνια συμπόρευσης, κοινής εξέλιξης, δέκα χρόνια στα οποία πολλές και πολλοί γνωριστήκαμε, μιλήσαμε, αλληλοπαρηγορηθήκαμε, αλληλοστηριχθήκαμε, γελάσαμε, αλλάξαμε μαζί. Δέκα χρόνια παρέα στα σχόλια, παλιοσειρές και νέο αίμα, δέκα χρόνια διαδικτυακής συμβίωσης.
Από εβδομαδιαία στήλη του εντύπου γίνεται καθημερινή στήλη στο σάιτ της LiFO και σύντομα γίνεται σαφές ότι οι σχολιάστριες και οι σχολιαστές που παρακολουθούσαν το blog είναι ακόμη εδώ. Το Α,μπα έχει υφή κοινότητας, ο κόσμος στα σχόλια μιλάει με οικειότητα και σεβασμό, οι κακότροποι περιθωριοποιούνται σύντομα, πολλοί άνθρωποι φαίνονται πανέξυπνοι, τρυφεροί, με συμπόνια, κατανόηση και το νοιάξιμο να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους με λεπτότητα.
Κάπου το 2015, με θυμάμαι ν' αναρωτιέμαι πόσος κόσμος στην Ελλάδα μπαίνει κάθε μέρα όχι μόνο για τη Λένα πια, αλλά και για όλες τις σχολιάστριες και τους σχολιαστές που απέδιδαν στη στήλη μια αξία αλλιώτικη. Αναρωτιέμαι αν θα γνωρίσω ποτέ καμία απ' όλες αυτές τις γυναίκες αλλά δεν το σκέφτομαι παραπάνω από ένα λεπτό, πώς να τις γνωρίσω άλλωστε, η αξία της στήλης έγκειται στην ανωνυμία της.
2017 και κάπου στο ίντερνετ βλέπω βασιλόπιτα Α,μπα. Αυτές γνωρίζονται, σκέφτομαι. Ίσως κάποια μέρα. Στο ενδιάμεσο, οι απαντήσεις της Λένας μου φαίνονται κάπως αλλαγμένες. Μου φαίνεται ότι μιλάει πολύ για κοινωνικές αιτίες προβλημάτων, μου φαίνεται ότι μιλάει πολύ για τις γυναίκες, είναι εμφανές ότι την απασχολεί να δείξει σ' όποιον ή όποια ρωτάει ότι το ατομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει έχει τις ρίζες του σε κάτι μεγαλύτερο.
2018. «Το σάιτ που μιλάει στις γυναίκες».
Ξυπνάω, μπαίνω Α,μπα, το βλέπω, η καρδιά μου πέφτει στο στομάχι κι επανέρχεται. Είναι τόσο λογικό. Ανυπομονώ να δω πώς θα εξελιχθεί. Άλλη μια φορά έρχονται σχόλια της μορφής «δεν μ' ενδιαφέρεις πια, ίσως να είναι λάθος βήμα, γιατί δηλαδή δεν μιλάει στους άντρες;». Επειδή παρακολουθώ απ' την αρχή, ξέρω τις απαντήσεις. Ξέρω ότι χρειάζεται ένας χώρος που να δηλώνει σαφώς γυναικείος χωρίς ο χαρακτηρισμός να είναι υποτιμητικός. Παρακολουθώ αρκετά χρόνια για να ξέρω ότι στην αρχή ήταν για πλάκα, για χόμπι, μα οι ζυμώσεις που έγιναν επ' αφορμή τούτου ήταν δύσκολο να μην οδηγήσουν στη δημιουργία κάτι άλλου, μεγαλύτερου, σαφέστερου ως προς την ιδεολογική του ταυτότητα.
Μου 'ρχονται στον νου ένα σωρό σχολιάστριες που θα ενθουσιαστούν.
2019. «Αμποσυνάντηση».
Τσιρίζω από μέσα μου. Δεν πάω.
Κάπως μαζεύω το κουράγιο και πάω μήνες μετά την πρώτη, σε μια μπιραρία στο Κουκάκι. Γνωρίζω επιτέλους Αμπίτισσες και δυο ολόκληρους Αμπίτες. Κάποιες λένε «είμαι η τάδε σχολιάστρια», κάποιες λένε «διαβάζω αλλά δεν σχολιάζω». Είναι απίθανο να μπαίνεις σ' έναν χώρο και να γνωρίζεις ανθρώπους με τους οποίους ξέρεις ότι έχετε μερικές πολύ σημαντικές κοινές αξίες. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα συμβεί αυτό. Φεύγω από κει με τηλέφωνα και ονόματα στο κινητό μου. Η κοινότητα αυτή υπάρχει και το βλέπω καθαρότερα από ποτέ.
Κάποιες έχουν παιδιά και λένε πόσο δύσκολο είναι να παλέψουν με τον καθημερινό σεξισμό στο σχολείο, κάποιες συζητάνε πράγματα για τη δουλειά τους και οι απαντήσεις που παίρνουν είναι όντως χρήσιμες, κάποιες μιλούν για γκομενικά και σχέσεις θίγοντας τις δυσκολίες που υπάρχουν όταν σχετίζονται με άντρες που θέλουν δουλειά ως προς την ισότητα. Ο κώδικας επικοινωνίας είναι κοινός μεταξύ αγνώστων. Απίστευτο.
Φτάσαμε στα 10 χρόνια.
Δέκα χρόνια συμπόρευσης, κοινής εξέλιξης, δέκα χρόνια στα οποία πολλές και πολλοί γνωριστήκαμε, μιλήσαμε, αλληλοπαρηγορηθήκαμε, αλληλοστηριχθήκαμε, γελάσαμε, αλλάξαμε μαζί. Δέκα χρόνια παρέα στα σχόλια, παλιοσειρές και νέο αίμα, δέκα χρόνια διαδικτυακής συμβίωσης.
Φυσικά και θέλουμε να γιορτάσουμε αυτή μας την επέτειο και γι' αυτό το Σάββατο στις 20 Φεβρουαρίου σας περιμένουμε στο διαδικτυακό μας πάρτι που θα γίνει μέσω zoom. Θέλουμε να περάσουμε ωραία, να μιλήσουμε για τα επόμενα, να συζητήσουμε τα πράγματα που πετύχαμε και μας έκαναν να νιώσουμε περηφάνια την τελευταία δεκαετία, να πιούμε, να γελάσουμε και να συγκινηθούμε.
Και μην ανησυχείτε. Μόλις περάσουν όλα, θα ξαναγιορτάσουμε με χορό και μουσική, από κοντά αυτήν τη φορά.
Χρόνια μας πολλά κι ευχαριστούμε για όλα!
