Ιμμάνουελ Καντ

Ιμμάνουελ Καντ Facebook Twitter
1

Ένα ποιητικό έργο, που μιλάει με πικρό χιούμορ για την πνευματική τύφλωση που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ο μέγιστος Γερμανός διαφωτιστής του 18ου αιώνα ταξιδεύει με ένα υπερωκεάνιο προς την Νέα Υόρκη, στη δική μας σύγχρονη εποχή. Πρόκειται να ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτορας κι ελπίζει ταυτοχρόνως, πως οι γιατροί της Αμερικής θα θεραπεύσουν το γλαύκωμα από το οποίο πάσχει. Ο Μπέρνχαρντ φαίνεται να λέει πως η φιλοσοφία αρρωσταίνει τους ανθρώπους αντί να τους γιατρεύει, θρηνώντας σαρκαστικά για την αντιπνευματική εποχή μας, που μοιάζει να τελειώνει. Η περίπτωση του τυφλωμένου φιλοσόφου γίνεται η αφορμή για να γελάσουμε με την κατάθλιψή μας, για να αποτρέψουμε τον μαρασμό μας.

Θέατρο
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αμαλία Κοσμά: «Είμαι η βασίλισσα του ευτράπελου, η ιέρεια του λάθους»

Θέατρο / Αμαλία Κοσμά: «Είμαι η βασίλισσα του ευτράπελου, η ιέρεια του λάθους»

Η χορεύτρια και performer, που συνεργάζεται εδώ και δύο δεκαετίες με τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς του σύγχρονου χορού και του θεάτρου, μιλά για τη διαδρομή της, τις δυσκολίες του επαγγέλματος και όλα όσα της έμαθε το σώμα της μεγαλώνοντας.
M. HULOT
Ηρώ Μπέζου: «H Άλκηστη είναι το πρότυπο της ανιδιοτέλειας που μας λείπει»

Θέατρο / Ηρώ Μπέζου: «H Άλκηστη είναι το πρότυπο της ανιδιοτέλειας που μας λείπει»

Ένα από τα πλέον αμφίσημα έργα του Ευριπίδη ανεβαίνει στην Επίδαυρο σε λίγες μέρες, με την ταλαντούχα ηθοποιό στον ομώνυμο ρόλο. Με αυτή την αφορμή μιλήσαμε μαζί της για τα ζητήματα που εγείρει αυτό το έργο και τον τρόπο που τα προσέγγισε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Επίδαυρος γίνεται για πρώτη φορά πραγματικά προσβάσιμη

Ζούμε, ρε! / Η Επίδαυρος γίνεται για πρώτη φορά πραγματικά προσβάσιμη

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου Αργυρώ Χιώτη και η συνιδρύτρια της ομάδας «Εν Δυνάμει» Ελένη Δημοπούλου μιλούν στη LiFO για τις «Τρωάδες», την πρώτη παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο που επιτρέπει τη συμμετοχή όλων, χωρίς διακρίσεις.
ΧΡΥΣΕΛΛΑ ΛΑΓΑΡΙΑ | ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΣΑΤΣΟΣ

σχόλια

1 σχόλια
Νέα παιδιά οι ηθοποιοί —ανάμεσά τους και ο σκηνοθέτης— έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Ίδρωσαν, υποκρίθηκαν, κουράστηκαν, "δούλεψαν τα λεφτά τους", μέσα σε έναν καλαίσθητο και «ποιοτικό» χώρο. Όσο όμως ήταν αξιόλογες οι ερμηνείες τους, τόσο αδικήθηκαν από τους ρόλους που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν. [...]Κατερίνα Πεσταματζόγλου(Απόσπασμα από δημοσιευμένη κριτική μου)