1.Τέλος 2012 & όλο το 2013 ή Ο πιο καλός ο μαθητής:

Δεκέμβριος: ΝτεΛίλλο / Ντοστογιέφσκι / και Ντεμπόρ Ιανουάριος: Ρομπέρτο Μπολάνιο more and more Φεβρουάριος: Διαβάζω Εγγονόπουλο και Κώστα Μαυρουδή Μάρτιος: Μάριος Χάκκας & Κυριακίδης Αχιλλεύς & Μπόρχες με σπουδή Απρίλιος: Τον Βλαβιανό θα απολαύσω και τον Γουδέλη Τάσο Μάιος: Ο Πύντσον έχει γενέθλια, πάλι θα τον διαβάσω Ιούνιος: Πιάνω τα Άπαντα ξανά του Φίλου Αρανίτση Ιούλιος: Αρχίζω με τον Φίλιπ Ροθ το έσχατο πίτσι-πίτσι Αύγουστος: Ω, μόνο Παπαδιαμάντη Σεπτέμβριος: Velvet Underground & Λου Ρηντ & Γουόρχολ Άντυ Οκτώβριος: Της ποιήσεως ο μήνας και του Αρθούρου του Ρεμπώ Νοέμβριος: Στο σύμπαν του Γουίλιαμ Γκάντις ετοιμάζομαι να μπω Δεκέμβριος: Ο Μπράδερ ο Σταθόπουλος και το Αυτόματό του

 

2.Μια στιγμή Νάσο (μνήμη Νάσου Θεοφίλου):

Μια στιγμή Νάσο (μνήμη Νάσου Θεοφίλου): Μια στιγμή, Νάσο, μη φεύγεις / τώρα που φεύγουν όλα γύρω μου / με ταχύτητα ηλικίας. / Φεύγουν ή έρχονται καταπάνω μου; / Θα σε γελάσω.// Μια στιγμή, Νάσο, μη φεύγεις κι εσύ / τώρα που έφυγαν τα παιδιά μας / Βρυξέλλες Άμστερνταμ Λουξεμβούργο / Αθήνα – η πιο ξένη πρωτεύουσα του κόσμου / Δευτερεύουσα πλέον χωρίς Δίπορτο – Ποιος τολμά να καταδυθεί εκεί κάτω / μικρές μπουκιές μεγάλες γουλιές οίνου και άρτου / νωπά βλέμματα και γέλια μέχρι δακρύων / ώσπου μας έμειναν μόνο τα δάκρυα.// Μια στιγμή, Νάσο, πού πας / τώρα που μεγάλωσα χωρίς να γίνω / αυτό που ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω / Ερημόπολις Καταδυομένη Άγγελος Βοϊδάγγελος / Μαριάνθη Ψωλάνθη Ουλαλούμ...// Μια στιγμή, Νάσο, δεν ακούς; / Δεν ακούει αγύριστο κεφάλι./ Κι αν άκουγε κι αν γύριζε να με κοιτάξει / με όλο το μπλε των ματιών του;/ Θα έμενα στήλη άλατος στην οδό Αθηνάς / με μια μάρκα του Φινόπουλου στα δόντια./ Μια στιγμή, Νάσο, περίμενε τον Κοσμά / κι αποχαιρέτα τον Μόλυβο που φεύγει / Μήθυμνα μακρινή και μόνη / Βαρβάκειος βουρκωμένη / φεύγουν και πάνε χωρίς τον πολιούχο τους / πέρα στις θάλασσες των ματιών σου / στις πράσινες λιμνούλες της μνήμης.

 

Από την ποιητική σύνθεση Άψινθος του Μιχάλη Γκανά (Τσαμαντά Θεσπρωτίας, 1944) που κυκλοφόρησε από τις εκλεκτές εκδόσεις Μελάνι, έναν οίκο που κοσμεί τον χώρο και σέβεται τον αναγνώστη. Στο ποίημα για τον μακαρίτη Νάσο Θεοφίλου, έναν εκπληκτικό πεζογράφο και εκπληκτικότερο θαμώνα στο Καφενείο του Χαμένου Χρόνου, ο Γκανάς, ο επώνυμος δημοτικός μας ποιητής, όπως έχει ειπωθεί, δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, δεν χάσαμε στη χώρα αυτή (που για όσους το ξεχνάνε γέννησε Καβάφη, Καρυωτάκη, Καρούζο, Σεφέρη, Ρίτσο, Κάλβο, Σολωμό, Λάγιο, Ελύτη, Ράντο, Πεντζίκη, Δενέγρη, Γονατά), ξέρουμε ακόμη να πενθούμε, ήγουν ξέρουμε ακόμη να κάνουμε το πτώμα γεγονός αναστάσιμο (Σαββόπουλος) και οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου (Εμπειρίκος).

 

3.Μικροανθολογία τσέπης:

Ο ποιητής είναι εδώ / Για να μη γενεί στραβό το δέντρο * Δεν πιστεύουμε σε νύμφες ή τρίτωνες. Η ποίηση πρέπει να είν' αυτό: Μια κοπελιά ανάμεσα σε στάχυα ή να μην είναι απολύτως τίποτα * Μες στο κλουβί έχεις τροφή. Λίγη, ωστόσο έχεις. Έξω απ' αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία * Για την ώρα ο σταυρός είν' έν' αεροπλάνο, μια γυναίκα μ' ανοιχτά τα πόδια * Οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση * Οι ρυτίδες δεν είναι ουλές * Το γαμήσι είναι πράξη λογοτεχνική * Οι ποιητές δεν έχουνε βιογραφία * Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί * Κοιτάξτε καλά και θα δείτε ότι γελώ μέχρι δακρύων * Πεθαίνοντας στα γέλια το παιδί γυρνάει στην πόλη, κάνει να εμφανιστούνε τέρατα * Αμνέ του θεού που ξεπλένεις τις αμαρτίες του κόσμου, άσε μας να γαμούμε εν ειρήνη: Μη χώνεις τη μύτη σου σ' αυτή την ιερή υπόθεση.

 

Ο ποιητής που μόλις διαβάσατε θραύσματα του απαστράπτοντος έργου του ακούει στο όνομα Nicanor Parra, λίαν οικείο για όσους ξέρουν από Μπολάνιο. Τον έχει μεταφράσει ο μακαρίτης φίλος ποιητής Αργύρης Χιόνης, μάστορας, όπως κι ο Parra, των ρυθμών που είναι κουζινομάχαιρα και κόβουν φέτες κρέας, και τρομερός χειριστής της λοκομοτίβας των λέξεων. Το βιβλίο έχει τίτλο Ποιήματα Επείγουσας Ανάγκης και κυκλοφορεί από τις καλαίσθητες εκδόσεις Γαβριηλίδης. Αν δείτε πουθενά γραμμένο το σύνθημα Ο Nicanor Parra ΖΕΙ, μη νομίσετε ότι είναι ποιητική αδεία και μόνον, πρόκειται περί κυριολεξίας. Ο Parra όντως ζει και ευχόμαστε να συμπληρώσει και να υπερβεί ένα αιώνα ζωής. Γεννήθηκε το 1914 σε μια πόλη στη Χιλή. Και είναι ποιηταράς – όπως σας το λέω: ΠΟΙΗΤΑΡΑΣ