» Σαν τη Βούλα Πατουλίδου, ήρθε στο ύστατο παρά πέντε με τους αντιπάλους ξαφνιασμένους και τους κυριότερους διεκδικητές να σκαλώνουν στο τελευταίο εμπόδιο ο Παλαιστής, και απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στην κουτσή Βενετία. Διπλή ρεβάνς για τους βασικούς συντελεστές. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι προκάλεσε τη χλεύη πριν από μια διετία με την παρεξηγημένη ψυχεδελική οδύσσεια του έρωτα, την Πηγή της Ζωής, και είχε αποφασίσει να μην κατέβει ξανά στα θολά νερά με τη γόνδολά του. Τον έπεισε όμως ο πρωταγωνιστής Μίκι Ρουρκ, συνηθισμένος στις σφαλιάρες ων, και του είπε, μη σε νοιάζει, πήγαινε, δεν έχεις να χάσεις τίποτε - ξέρει αυτός... Και τα κατάφερε ο Αμερικανός σκηνοθέτης να συγκινήσει τον Βέντερς και την επιτροπή για χάρη του τραχύ και συναισθηματικά απροσάρμοστου πρωταγωνιστικού χαρακτήρα του, που βρίσκει απάγκιο στη γερασμένη δόξα της θεατρινίστικης αρένας. Και σαν να είπε στον Ρουρκ, για το ρεμάλι ρε γαμώτο, και κέρδισε. Η θλιβερά παραμορφωμένη φάτσα του Μίκι θα μπορούσε να αποσπάσει από μόνη της Λιοντάρι και Φοίνικα και Όσκαρ καριέρας, χαμένης και στραπατσαρισμένης, αλλά υπερήφανης και αμετανόητης. Μπροστά του ο Τσάρλι Σιν με τις πόρνες και τα πριαπικά κατορθώματά του μοιάζει με απεγνωσμένο βουτυρόπαιδο.

» Ο Αλεξέι Γκέρμαν ο νεότερος, με ένα δράμα για καταθλιπτικούς, άπιστους γιατρούς και φοβισμένους κοσμοναύτες, αναμφισβήτητα καλά φωτισμένους σε πλάνα που παρέπεμπαν σε Γιαντσό, κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα Σκηνοθεσίας, και η Ντομινίκ Μπλαν, όπως αναμενόταν, ήταν η ερμηνεύτρια του φεστιβάλ, κατά την επιτροπή. Η μικρή Λεονά Μπαρμπαρά που υποδύεται μια πιτσιρίκα που μεγαλώνει στο ελευθεριάζον μπαρ των γονιών της στα τέλη των ‘70s και επωφελείται από τη φιλία της με μια συμμαθήτριά της εβραϊκής καταγωγής ήταν απείρως καλύτερη στην αυτοβιογραφική (και ταπεινή) ταινία που είδαμε στο τμήμα Μέρες Δημιουργών, με τίτλο Στέλλα, της Γαλλίδας Σιλβί Βεϊράντ. Κατά τους περισσότερους κριτικούς, αυτή ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του φεστιβάλ. Την είδα και μου άρεσε πολύ, χωρίς να πιστεύω πως ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί σε καλύτερη εκδοχή - από την πλευρά μιας δύσβατης ενηλικίωσης που δίνεται με ζεστασιά, ειλικρίνεια και αμεσότητα.

»Στη Βενετία βρέθηκε και ο Μανοέλ ντε Ολιβέιρα. Όχι για τουρισμό ή για τσεκάπ, αλλά για δουλειά. Παρουσίασε ένα πρωτόλειο εφτάλεπτο ταινιάκι για την έλλειψη επικοινωνίας, που θα αποτελέσει το πρόγευμα για άλλη μια, τρέμετε, μεγάλου μήκους ταινία του. Θα γίνει 100 ετών σε λίγες εβδομάδες, ζωή να ‘χει, αν και δεν είμαι σίγουρος πως τον ανεχόμαστε γιατί μπορεί να κάνει καλές ταινίες ή γιατί μπορεί να κάνει απλώς ταινίες. Στο θέμα της ηλικίας υπάρχει μια αναμφισβήτητη διαστροφή, δημοσιογραφική ή προσωπική, δεν είμαι σίγουρος. Έχετε παρατηρήσει ίσως πως τα αμερικανικά περιοδικά, για να μην το κουράζουν με τις μαντεψιές και τα μισόλογα, αναγράφουν τα ονόματα, βάζουν κόμμα, και μετά ένα ξερό κι αμείλικτο νούμερο, την απόδειξη της ημερομηνίας γέννησης, ανεξάρτητα από το ταλέντο και την προϋπηρεσία του καθενός. Βλέποντάς το η Μέρι Κέιτ Όλσεν, 22, λίγο μετά το θηλασμό, μπορεί να κοιμάται πιο χαρούμενη από τον Τζορτζ Κλούνι, 47, λίγο πριν το έμφραγμα.

»Υπολόγιζα λοιπόν πόσα είναι τα ένσημα του Ολιβέιρα στο σινεμά. Ξεκίνησε το 1931, με το Ανίκι Μπόμπο, και συνεχίζει ακάθεκτος. Αφαίρεση από το 2008... και το αποτέλεσμα είναι 77 χρόνια. Πρέπει να έχει το ρεκόρ συνεχόμενης παρουσίας. Και αρχίζει η διαστροφή. Ποιοι ζουν ακόμη, ποιοι πέθαναν και πόσοι από τους επιβιώσαντες δουλεύουν ακόμη; Οι 90άρες αδελφές Τζόαν Φοντέν και Ολίβια ντε Χάβιλαντ το έχουν κόψει το άθλημα, η Αυστριακή Λουίζε Ράινερ με τα δύο συναπτά Όσκαρ έπιασε στασίδι το 1933 και έχει να φανεί από το 2003 (μόνο 71 χρόνια, και να ξανατολμήσει, το βιβλίο Γκίνες θα την αγνοήσει), η Χέμπορν πέθανε στα 96 της με το χρονόμετρο να έχει σταματήσει περίπου στα 65 χρόνια δουλειάς (ψιλοπράγματα), άρα έχουμε παγκόσμιο ρέκορντμαν, κυρίες και κύριοι, τον Πορτογάλο δημιουργό του νέου σινεμά, Μανοέλ ντε Ολιβέιρα!

» Λάθος!!! Προχτές πέθανε, σε ηλικία 98 ετών, η Αμερικανίδα ηθοποιός του βωβού Ανίτα Πέιτζ. Πρωτοέπαιξε στο σινεμά το 1925, μετά από αυτήν δεν υπάρχει επιζών που να παρευρέθηκε στην πρώτη απονομή των Όσκαρ το 1929, έχει αστέρι στο περίφημο Walk of Fame, έκανε παρατεταμένες διακοπές στο αμαρτωλό γιοτ του Ράντολφ Χερστ με τη φίλη της Μάριον Ντέιβις και είχε εξαφανιστεί από τις οθόνες επί 60 ολόκληρα χρόνια, και επανήλθε με μια σειρά από φτηνές παραγωγές, η τελευταία από τις οποίες τιτλοφορείται, απίστευτο, Frankenstein Rising! Αν και τεχνικά υπερτερεί σε εκκίνηση και φινάλε, έκλεψε στο ζύγι, σαν το λαγό που ξεκουράστηκε στα μισά της διαδρομής, άρα ακυρώνεται. Και οι υπόλοιπες γηραιές από την εποχή του βωβού, η Μίριαμ Σίνγκερ και η Μπάρμπαρα Κεντ, έχουν καβατζάρει τα 100 χρόνια, αλλά αποσύρθηκαν πριν από τον πόλεμο και οικουρούν, εύγηρες στην αχλή της σιωπηλής ασημένιας οθόνης, χωρίς φιλοδοξίες επιστροφής. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν η Πέιτζ ήθελε να σπάσει τα ρεκόρ ή ένιωσε την ανάγκη να αποτινάξει την καταπίεση της απόσυρσης. Ο Ολιβέιρα είναι καλυμμένος από το πέπλο του στοχασμού και δεν περνάει από anti doping control.

» Μόλις τελείωσε το Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ στο Λαύριο και ξεκινάει η γιορτή, οι «Νύχτες Πρεμιέρας», στις 17 του μηνός με το Ανάμεσα στους Τοίχους του Καντέ, σε Αττικόν, Απόλλων, και Δαναό, με πολλά αφιερώματα και τρομερές ταινίες. Θα πάτε φαντάζομαι...