ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ 
Η Blondie--g--d έβγαλε το πρώτο της άλμπουμ ονόματι “Dramatic Theories”. Ένα άλμπουμ larger than pop από ένα κορίτσι larger than life. Ένα χρόνο αφού ακούσαμε το τραγούδι της “Slave” στο ελληνικό ραδιόφωνο, έρχονται άλλα 8 τραγούδια για να υμνήσουν τις μπότες που έχουμε φάει και που έχουμε ρίξει. Αν την πληγώσετε πολύ, ίσως και να γράψει ένα τραγούδι και για εσάς. Η Ξανθή εμφανίστηκε μπροστά μου μελαχρινή και πριν προλάβω να της πω “με γειά” με πρόλαβε διευκρινίζοντας ότι φοράει περούκα λόγω Ηalloween. Ωραία ξεκινάμε, σκέφτηκα.
Διαβάζω στην περιγραφή του album σου ότι η Blondie--g--d είναι “London based artist”. Τι γυρεύεις στην Αγγλία;
Τι γυρεύω… κι εγώ όπως και οι περισσότεροι Έλληνες που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε στη ζωή μας, είπα να πάρω κι ένα πτυχίο στο Λονδίνο, επειδή πέρα από τη μουσική έχω μεγαλώσει με το άγχος ότι πρέπει να κάνω και κάτι άλλο στη ζωή μου, κάτι διαφορετικό άμα δεν πετύχει η μουσική. Έτσι έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι άλλο που να μου αρέσει, και βρήκα ένα μεταπτυχιακό πάνω στο arts administration and music management, κι επειδή αυτό θα μπορούσε να με βοηθήσει και στη μουσική μου αποφάσισα να έρθω να κάνω master εδώ, και να προωθήσω και τη μουσική μου με όλα αυτά. Στην Ελλάδα είχα σπουδάζσει Αγγλική φιλολογία , οπότε είχα επηρεαστεί από την Αγγλική και Αμερικάνικη κουλτούρα. Όλοι βλέπουμε ξένες σειρές, ακούμε ξένη μουσική… Είχα ζήσει και λίγο στο εξωτερικό, στο Βερολίνο για κάποιους μήνες, έγραφα πάντα στίχους στα Αγγλικά, και γενικά με το εξωτερικό μου ήταν πολύ εύκολο να προσαρμοστώ.
Διαβάζω πάλι στην περιγραφή του άλμπουμ ότι τη μουσική σου ως είδος τη χαρακτηρίζεις “Drama Effect”. Πες μου σε παρακαλώ τι σημαίνει αυτό.
Αυτό θα ακουστεί σε κάποιον που ακούει τη μουσική μου ως υπερβολή… Από που και ως που, εδώ η Αμάντα Πάλμερ κάνει καμπαρέ με πολύ πιο θεατρικό αποτέλεσμα… Όταν λέω drama effect δεν εννοώ θεατρικό με την πρακτική έννοια, ούτε ως προς το performance (αν εξαιρέσεις κάτι υπερβολικές γκριμάτσες που κάνω στο performance. Αυτό ίσως να θεωρηθεί λίγο dramatic!) Εννοώ ότι έτσι νιώθω όταν γράφω μουσική. Νιώθω να μπαίνω σε διαφορετικούς ρόλους. Ακόμα και αν οι ιστορίες έχουν συμβεί στην πραγματικότητα, νιώθω ότι τις υπερβάλλω λίγο, ή λέω πράγματα που δεν θα έλεγα, ή που δεν έχω τα κότσια να πω. Άρα αυτό το πράγμα το θεωρώ drama effect. Και το drama queen συνδυαστικά, αλλά και το ότι μπαίνω σε διαφορετικούς ρόλους όταν λέω τα τραγούδια. Όπως και το στυλ μουσικής. Αλλάζω στυλ γιατί βαριέμαι να κάνω όλο το ίδιο και το ίδιο. Επομένως όλο αυτό το λέω role playing και ονομάζω τη μουσική μου drama effect.
Άρα με το χέρι στην καρδιά, θα λεγες ότι είσαι drama queen?
Mε το χέρι στην καρδιά; Θα ακουστεί πολύ ψωνίστικο άμα πω ότι είμαι αρκετά ώριμη για την ηλικία μου; Ξέρω τι έχει σημασία, αλλά από την άλλη χρειάζομαι μια έμπνευση στη ζωή μου και χωρίς έμπνευση και έρωτα δεν μπορώ να δημιουργήσω. Οπότε γίνομαι drama queen για να βρω τον έρωτα ακόμα και όταν δεν υπάρχει, και υπερβάλλω τις καταστάσεις για να καταφέρω να δώσω περισσότερο νόημα, επειδή βαριέμαι και εύκολα. Ναι, μπορώ να πω ότι είμαι drama queen. Οι στίχοι μου πάντως είναι βασισμένοι σε πραγματικά γεγονότα. Όλοι. Κάποιες φορές λειτουργώ συνδυαστικά. Συνδυάζω δικιές μου ιστορίες με ιστορίες φίλων. Πως έχουν νιώσει φίλοι μου για άλλους, και πως έχουν νιώσει άλλα άτομα για εμένα. Και καταλήγουν σαν να τα λέω εγώ σε κάποιον άλλο. Ας πούμε το “΅Whenever We Talk” είναι συνδυαστικά συναισθήματα που είχα εγώ για κάποιον, συναισθήματα που είχε κάποιος άλλος για μένα, και συναισθήματα που είχε μια φίλη μου για κάποιον άλλο.
Αν είναι λοιπόν πραγματικοί οι στίχοι είναι να απορεί κανείς πως γίνεται μια τόσο όμορφη κοπέλα να έχει φάει τόσες μπότες.
M’ αρέσει πάρα πολύ που μου το θέτεις αυτό το ερώτημα, γιατί όλοι μου οι στίχοι είναι του rejection, ω rejection. Είναι λες και μόνο “σακούλες” έχω φάει στη ζωή μου. Που ισχύει! -Όχι, δεν έχω φάει μόνο σακούλες, αλλά αυτές οι σακούλες που έχω φάει, αυτές με ενέπνευσαν. Δε θα κάτσω να γράψω για αυτόν που μ’ αγάπησε. Θα γράψω για αυτούς που μου έχουν αφήσει θέματα. Γιατί αυτοί θα μου προκαλέσουν την έμπνευση. Θα με στεναχωρήσουν, θα κάτσω να το σκεφτώ και στο τέλος θα γράψω τραγούδι γι’ αυτούς. Βέβαια, από όλες τις μπότες που περιγράφω μερικές τις έχω ρίξει εγώ, άρα σ’ αυτό το τραγούδι τουλάχιστον κατάφερα να συνδυάσω τη μπότα που έχω φάει με τη μπότα που έχω ρίξει.
Μετά το release του δίσκου θα σε δούμε σε κάποιο live;
Μόλις τελειώσω το μεταπτυχιακό μου τον Ιανουάριο θα κάνουμε πρόβες και θα ξεκινήσουμε κάποια ακουστικά live, μέχρι να οργανωθώ για να έχω πιο γεμάτο ήχο. Και τα κανονικά live θα τα ξεκινήσουμε το Μάρτιο. Το καλοκαίρι σκέφτομαι να κάνω ένα UK tour και στο τέλος του καλοκαιριού θα κάνω και live στην Ελλάδα... Αθήνα και ίσως Θεσσαλονίκη.
Στην Ελλάδα γίνεται ένας πανικός από συγκροτήματα με μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον. Πως αντιλαμβάνεσαι όλη αυτή την κίνηση που υπάρχει;
Πιστεύω ότι ισχύει αυτό για την Ελλάδα. Θυμάμαι πριν φύγω για Λονδίνο είχα πάει σε ένα live των Baby Guru και έβλεπα τον κόσμο αλλά και τα προηγούμενα συγκροτήματα που άνοιξαν, και ένιωθα πραγματικά ότι βρίσκομαι στην αναγέννηση της ανεξάρτητης αγγλόφωνης σκηνής στην Ελλάδα. Μου είχε σηκωθεί η τρίχα και σκεφτόμουν ότι “κοίτα ρε φίλε, θα λέω ότι βρισκόμουν στη δεδομένη φάση στην Ελλάδα”. Υπάρχουν πλέον και πολλές ευκαιρίες για να ακουστούν τα συγκροτήματα, και από το ίντερνετ, αλλά αυτό δεν έχει απαραίτητα οικονομικό αντίκρυσμα. Αλλά στο να ακουστούν σίγουρα είναι πιο εύκολο από πριν. Στην Αγγλία πάντως η σκηνή είναι τεράστια, τι να λέμε τώρα. Υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, γιατί υπάρχουν εκπληκτικοί μουσικοί. Από την άλλη δεν με τρομάζει γιατί εγώ ότι είναι να κάνω θα το κάνω έτσι κι αλλιώς και έχω εμπιστοσύνη στη μουσική μου. Άσε που υπάρχουν πολύ καλοί μουσικοί στο Λονδίνο, αλλά δεν καταφέρνεις και τίποτα αν δεν ξέρεις πως να προωθήσεις τον εαυτό σου. Δυστυχώς λοιπόν υπάρχουν σπουδαίοι καλλιτέχνες που θα χαθούν. Θα ανεβάσουν δυό-τρία κομμάτια στο internet και δεν θα φροντίσουν να τους ακούσει κάποιος άνθρωπος που θα μπορούσε να τους βοηθήσει.
Είσαι σε κάποια δισκογραφική εταιρία;
Όχι, δεν είμαι σε κάποια δισκογραφική.
Να κάνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα να σου βρούμε μια;
Όχι να μην κάνουμε σώνει και ντε ανοιχτό κάλεσμα, δεν νιώθω ότι αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη από κάποια δισκογραφική. Ξέρω πως λειτουργούν τα πράγματα με τις δισκογραφικές και δεν βοηθούν πάντα. Άμα μου πρότειναν κάτι καλό φυσικά θα το σκεφτόμουν! Εγώ είχα στο μυαλό μου μια μικρή αλλά καλή δισκογραφική και ήθελα να συνεργαστώ με αυτή, γιατί είχα δει ότι είχε αξιόλογα συγκροτήματα τα οποία είχαν πολύ μικρότερο κοινό στο ίντερνετ απ’ ότι εγώ, δηλαδή σχεδόν καθόλου μιας και εγώ δεν έχω μεγάλο. Από την άλλη μου αρέσει να έχω τον απόλυτο έλεγχο της εικόνας μου και να ξέρω ότι το κοινό θα έχει έρθει από εμένα και όχι από τη δισκογραφική. Έτσι έχω όλο τον έλεγχο εγώ, έχω άμεση επαφή με όσους θέλουν να μου μιλήσουν για τη μουσική μου και μαθαίνω και όλες τις προεκτάσεις του music management μόνη μου.
Πώς αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα άτομα με φιλοδοξίες, όπως εσένα;
Δεν έχω φάει εγώ ιντερνετικό bullying όταν ανέβαζα βιντεάκια στο myspace λέγοντας “I’m looking for a band”? Και στο Λονδίνο βέβαια υπάρχει αυτό. Εδώ πλέον, για να κράξουν, αντί να λένε hipster έχουν κάνει καραμέλα το “pretentious”: “This is pretentious”! Όποιος κάνει κάτι εκφράζοντας τη φιλοδοξία του και έχει έναν “αέρα”, κατευθείαν τον βαφτίζουν pretentious. Αυτά συνήθως τα λένε άτομα που έχουν κόμπλεξ, είτε γιατί δεν μπορούν να κάνουν αυτά που κάνουν οι άλλοι, είτε γιατί ενώ μπορούν, δεν τολμούν να τα κάνουν οι ίδιοι. Συνήθως. Κανονικά κανείς δεν πρέπει να σχολιάζει κανέναν αρνητικά άμα κάνει κάτι χωρίς να ενοχλεί τους άλλους. Εμένα δηλαδή ποτέ δεν με αφήνει αδιάφορη η αρνητική κριτική. Δεν με πειράζει αν κάποιος θα πει ότι δεν ακούει το είδος που παίζω, αλλά θα με πειράξουν σχόλια που δεν έχουν να κάνουν με τη μουσική μου αλλά με το προσωπό μου χρησιμοποιώντας ως βάση τη μουσική μου όμως. Αυτό, που δεν διαχωρίζουν τα πράγματα και τα παίρνουν όλα σβάρνα με την κριτική τους. Αυτό με στεναχωρεί, όπως στεναχωριέμαι και όταν το κάνουν και σε άλλα άτομα. Αφού στεναχωριέμαι και όταν λένε κακά πράγματα για διάσημους! Σκέψου ότι όταν ακούω να κράζουν τον Justin Bieber και τον λένε ατάλαντο, εμένα με εκνευρίζει. Γιατί εγώ βλέπω ένα παιδάκι το οποίο έχει μια καλή φωνή και παίζει πιάνο και ντραμς και είναι και performer, κάνει ότι γουστάρει και κάθονται όλοι και τον κράζουν. Μπορεί κάποιος για παράδειγμα να με δει που τα κάνω αυτά μόνη μου και να με πει ψώνιο. Αν αυτός κάτσει να γράψει μουσική, ίσως και να κάνει πολύ καλύτερη μουσική από εμένα, να τραγουδήσει πολύ καλύτερα από εμένα, να είναι χίλιες φορές πιο ταλαντούχος από εμένα, αλλά κάπου να κολλάει και να μην μπορεί να το βγάλει όλο αυτό προς τα έξω. Άρα είναι πολύ πιθανό αυτά να είναι πάγιες ανασφάλειες της κοινωνίας. Εγώ δεν είμαι εξωφρενικά φιλόδοξη. Κάνω κάτι που μ’ αρέσει τώρα. Σε δύο χρόνια μπορεί να μην κάνω το ίδιο πράγμα. Άμα όμως δεν το στηρίξω τώρα εγώ, ποιός θα το στηρίξει; Αν δεν πω εγώ στον κόσμο ότι έβγαλα δίσκο για να τον ακούσουν, τότε ποιός θα το κάνει; Δεν λέω ότι είμαι τέλεια. Λέω ότι εμένα μου αρέσει αυτό που κάνω, άμα σας αρέσει κι εσάς τότε όλα είναι υπέροχα.
Πότε έκλαψες τελευταία φορά;
Πω πω, πολύ κλάμα. Κλαίω σε καθημερινή βάση, αν πιάνεται το βούρκωμα και το λίγο δάκρυ. Τελευταία φορά που θυμάμαι είναι πριν δύο εβδομάδες που έβλεπα το “Message in a Bottle”, μια αισθηματική ταινία. Αλλά είναι αυτό που ψάχνεις αφορμές για να κλάψεις για όλα τα δικά σου θέματα. Σχεδόν καθημερινά με συγκινεί κάτι, σε κατάσταση αηδίας.
Χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή είναι ένας καλλιτέχνης που θέλει να κάνει διασκευή ένα τραγούδι σου. Ποιός είναι ο καλλιτέχνης και ποιό το τραγούδι;
Ξέρεις τι θα λεγα κανονικά τώρα; Θα έλεγα να πάρουν το Whenever We Talk οι Lovage. Να το πάρει ο Michael Patton με την Jeniffer να κάνουν τα δικά τους.
Το album της Blondie--g--d μπορείτε να το βρείτε στο http://blondiegd.bandcamp.com/album/dramatic-theories .
σχόλια