Ένα από τα πλέον αντισυμβατικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζεται από σήμερα και για 12 μόνο παραστάσεις στο υπόγειο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία και διασκευή της Αρασέλης Λαιμού.
Το έργο γράφτηκε από τον Σαίξπηρ το 1603 αμέσως μετά τον θάνατο της Ελισάβετ Α΄, με σκοπό να παρουσιαστεί από ηθοποιούς -σαν μια άλλη «ποντικοπαγίδα»- μπροστά στον νέο βασιλιά Ιάκωβο Α΄.
Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄, υπεύθυνος για τη σύγχρονη μετάφραση της Αγίας Γραφής και συγγραφέας του «Basilicon Doron» -του βιβλίου στο οποίο εξηγείται γιατί η απόλυτη εξουσία οφείλει να παραδοθεί από τον Θεό απευθείας στον Βασιλιά και όχι στον Πάπα- φάνταζε ιδιαίτερα συντηρητικός στα μάτια του Σαίξπηρ, για αυτό και ο ποιητής αποφάσισε να τον «υποδεχτεί» στον θρόνο με μια ιλαροτραγωδία που και θα καθρέφτιζε τα χούγια του νέου άρχοντα, αλλά και θα καλόπιανε τις όποιες πιθανές αρετές του.
«Η λαγνεία, ο πόθος και οι ηδονικές απολαύσεις έχουν απλωθεί σαν μολυσματική ασθένεια στη Βιέννη του εκκεντρικού Δούκα, όταν εκείνος αποφασίζει να αποχωρήσει. Στη θέση του τοποθετεί τον συντηρητικό και μέχρι υστερίας υποταγμένο στις επιταγές του Νόμου, Λόρδο Άγγελο, με την ελπίδα ότι εκείνος θα καταφέρει επιτέλους να πατάξει τη διαφθορά και τα έκκλητα ήθη στον τόπο. Η ανατροπή ξεκινάει όταν η Ισαβέλλα, μια γυναίκα αφοσιωμένη στον Θεό, χτυπάει την πόρτα του Λόρδου ζητώντας έλεος για τη ζωή του αδερφού της.»
Στη ιδιότυπη αυτή πολιτική μαύρη κωμωδία οι χαρακτήρες είναι απόλυτοι. Η Επιθυμία έρχεται σταδιακά να καταρρίψει τη Λογική τους και η σύγκρουση με την ανθρώπινη αδυναμία τους να ζήσουν σύμφωνα με τις υψηλές αρχές που πρεσβεύουν, φαντάζει αναπότρεπτη.
Η Αρασέλη Λαιμού η οποία σκηνοθετεί την παράσταση γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει και εργάζεται στο Λος Αντζελες.
Σπούδασε Οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και σκηνοθεσία στο California Institute of the Arts. Είναι υπότροφος των ιδρυμάτων Fulbright, Ωνάση και Γεροντέλλη. Η πτυχιακή ταινία της «Miguel Alvarez lleva Peluca» (2012) έχει προβληθεί στα διεθνή φεστιβάλ Outfest, Tampere, Rio de Janeiro, Δράμα κ.ά..
Έχει εργαστεί ως μοντέρ και σκηνογράφος σε ταινίες που γνώρισαν διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ (Βραβείο FIPRESCI το 2013 Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Ειδικός Χρυσός Λέοντας στο Φεστιβάλ Βενετίας 2010, Βραβείο Αφήγησης το 2012 Φεστιβάλ Outfest ).
Ως σκηνοθέτις, συνεργάζεται με την εταιρία Nonetheless και την εταιρία Amoveo του Benjamin Millepied. Τέλος, είναι διευθύντρια του τμήματος Discovery του φεστιβάλ ελληνικών ταινιών στο Λος Άντζελες.
Αυτή η απόφαση να ασχοληθείς με τη σκηνοθεσία πάρθηκε νωρίς;
"Στην οικογένεια γενικώς δεν είχαμε καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Απλώς όταν μπήκα στην ΑΣΟΕΕ κατάλαβα ότι δεν ήταν τα οικονομικά αυτό που ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Γράφτηκα στο New York College, για να σπουδάσω κινηματογράφο και ξετρελάθηκα.
Μέχρι τότε νόμιζα ότι όλοι όσοι κάνουν σινεμά, το κάνουν από 3 ετών. Οι σπουδές μου εκεί ήταν μια πολύ απελευθερωτική εμπειρία, επειδή ξεκινούσα από το μηδέν. Παρόλα αυτά, μου πήρε αρκετά χρόνια μέχρι να το αποφασίσω. Οταν πήγα στο Παρίσι να κάνω Εράσμιους στα οικονομικά είδα τόσες πολλές ταινίες, που στο τέλος έπεισα τον εαυτό μου. Γνώρισα τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και άρχισα να κάνω μοντάζ. Και στη συνέχεια έφυγα στην Αμερική."
Εκεί πως ήταν τα πράγματα;
"Οσο ήμουν εδώ είχα άγχος πάντα, ότι δεν ξέρω αρκετά και ντρεπόμουνα.
Εκεί τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Με το που ξεκινάς μόνο κάνεις. Καμιά θεωρία. Ηταν μια απελευθερωτική εμπειρία, επειδή βρήκα ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν στον πειραματισμό και οι σπουδές ενισχύουν το να έχεις δική σου φωνή. Ετσι άρχισα να κάνω μικρού μήκους. Η πτυχιακή μου πήγε στη Δράμα, ήταν η ταινία «Ο Μιγκέλ Αλβάρεζ φοράει περούκα»."
Και το θέατρο;
"Μου αρέσει να μελετώ τα κείμενα οπότε αυτή η διαδικασία μου φάνηκε ευχάριστη. Να ξεκινάς από τους χαρακτήρες. Ετσι ξεκινήσαμε να το παλεύουμε. Υπάρχει πάντα η αμηχανία μπροστά στο κείμενο."
Πως βλέπεις αυτή την παράσταση που ετοίμασες;
"Τι κάναμε εμείς; Πήραμε τις μεταφράσεις του Μπελιέ και του Ρώτα και αρχίσαμε να μελετάμε. Θέλαμε να κάνουμε ένα ανέβασμα «πιο καθημερινό».
Υπάρχουν τόσα πολλά νοήματα σε τόσο μεγάλα έργα, που ακόμα και μια σελίδα μπορείς να την μελετάς για χρόνια. Εμένα αυτό που με μπέρδευε περισσότερο ήταν το ότι έβλεπα με συμπάθεια όλους τους ήρωες.
Μου αρέσουν πολύ οι άδειες παραστάσεις, η απλότητα. Είναι ωραίο να βλέπεις τι μπορείς να κάνεις με το τίποτα. Είσαι σε μια πραγματικότητα που σε αναγκάζει να μην είσαι ο καλύτερός σου εαυτός και είναι δύσκολο να μη σε επηρεάζει. Οταν κάνεις μια παράσταση πρέπει να τον αφήσεις και να φέρεις τον εαυτό σου σε μια άλλη πραγματικότητα."
Το πιο δύσκολο και το πιο ευχάριστο κομμάτι της δουλειάς;
"Το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς είναι το ότι δημιουργείς μια φούσκα και όποιος μπαίνει πρέπει να την απάσει και αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πιο δύσκολο, να πιστέψουν και οι άλλοι σε μια συνθήκη.
Το πιο ευχάριστο κομμάτι είναι το να μαθαίνεις συνέχεια, να βλέπεις τα πράγματα από διαφορετική οπτική. Ας πούμε με τους ηθοποιούς μου είχαμε διαβάσει εντελώς διαφορετικά το κείμενο. Και μόνο αυτό είναι μια σπουδαία εμπειρία. "
Η παράσταση ξεκινά σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Οκτωβρίου.
Παίζουν οι ηθοποιοί:Αλέξια Σαραντοπούλου, Μαριάννα Καψιμάλη, Αλέξανδρος Τούντας, Δημήτρης Κουτσούμπας, Λίνα Λαμπροπούλου, Ρήνος Τζάνης, Τάσος Τσουκάλης
Και οι φωτογραφίες από τις πρόβες:
