«Το δέρμα μας είναι ο οδικός χάρτης της ζωής μας· από τις περίπλοκες γραμμές γύρω από τα μάτια μας μέχρι τα ηλικιακά σημάδια των μεγαλύτερων, στις ξεθωριασμένες ουλές που συχνά ξεχνάμε και τις οποίες κερδίσαμε στα άγρια παιχνίδια που παίζαμε στο σχολείο. Κάθε ουλή έχει την ιστορίας της - είναι σημάδι νίκης σε μια πάλη, σημάδι ανάκαμψης από ένα ατύχημα ή μια ασθένεια ή μια πολυπόθητη επέμβαση αλλαγής. Οι ουλές είναι η γιορτή της ομορφιάς, των ελαττωμάτων, των κερδισμένων μαχών και των ξεπερασμένων εμποδίων. Αφορούν στην επιβίωση, στο να αφήνεις πίσω σου πράγματα αλλά και στο να έχεις αναμνήσεις. Είναι μία ειλικρινής και τίμια απεικόνιση του τρόπου με τον οποίο η ιστορία μας παρουσιάζεται μέσα από τις ουλές χωρίς να μας καθορίζει.»
Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις της 23 Λονδρέζας φωτογράφου Sophie Mayanne η οποία πίσω από τα editorial μόδας που ετοιμάζει για περιοδικά όπως τα Clash, i-D, Wonderland, Nylon, Pylot, Dazed, Wonderland, i-D, The Sunday Times και τη Vogue Italia, βρίσκει τον χρόνο να αφοσιωθεί στο προσωπικό της πρότζεκτ με τίτλο Behind the Scars. Μέσα από το πρότζεκτ της η φωτογράφος προσπαθεί να ανακαλύψει τις κρυμμένες πίσω από τις ουλές και τα σημάδια του δέρματος, ιστορίες των νέων που φωτογραφίζει αλλά και να παρουσιάσει την ομορφιά και τη μοναδικότητα που δημιουργούν αυτές οι ατέλειες.
«Τι μας κάνει αυτό που είμαστε; Τι μας κάνει όμορφους; Τι σημάδια έχει αφήσει ο κόσμος πάνω μας που μας έχουν διαμορφώσει; Η αντίδραση σε μια ουλή είναι συχνά πολύ δύσκολη. Το να προσαρμοστείς από κάτι που ήταν τέλειο σε κάτι παραμορφωμένο δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι ουλές είναι σκληρές και μόνιμες και το συναίσθημα που προκαλούν είναι μάλλον άβολο και θίγει την αυτοπεποίθηση σου και την εικόνα που έχεις για το σώμα σου. Χρειάζεται συχνά χρόνος και θάρρος για να το αποδεχτείς, να το συζητήσεις, πόσο μάλλον να δείξεις τις αλλαγές αυτές στους άλλους. Είναι σαν εικονογραφημένες αφηγήσεις του σώματός, καθεμία ξεχωριστή, που διηγείται ιστορίες πόνου και ανάκαμψης. Έχουν μια ομορφιά που είναι δύσκολο να εκτιμηθεί αλλά είναι ταυτόχρονα συναρπαστική. Εάν οι φωτογραφίες μου βοηθήσουν να σκεφτούμε διαφορετικά για τις ουλές και τα σημάδια του δέρματος αλλά και για κείνους που τις "φέρουν" και δούμε με διαφορετικό μάτι όχι μόνο τις ατέλειες, αλλά και την μοναδικότητα που αυτά τα σημάδια δημιουργούν, τότε θα θεωρούσα το πρότζεκτ μου επιτυχημένο.»
Όλες οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από την Sophie Mayanne για αποκλειστική χρήση από το LIFO.gr. Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευσή τους χωρίς την άδεια της.
FacebookTwitter Dorisilla: «Στήθος - καλοήθης αδένωμα, Στομάχι - Αφαίρεση μυομηκτομής, Μέτωπο-Οικογενειακή βία». FacebookTwitter Beckie (στήθος) FacebookTwitter Emily:« Είχα σκωληκοειδίτιδα όταν ήμουν 11 χρονών». FacebookTwitter David:«Οι ουλές στο αριστερό μου χέρι είναι από αυτοτραυματισμούς τα τελευταία επτά χρόνια. Η ουλή στο πάνω μέρος της κοιλιάς μου είναι αποτέλεσμα χειρουργικής επέμβασης». FacebookTwitter Erik: «Το σημάδι μου στην απόφυση είναι από χειρουργική επέμβαση όταν ήμουν 11 ετών λόγω λοίμωξης. Στο χέρι είναι από κάψιμο στο φούρνο». FacebookTwitter Erik: «Το σημάδι μου στο χέρι είναι από κάψιμο στο φούρνο». FacebookTwitter Maxim Anselin (πρόσωπο). «Το όνομά μου είναι Maxim. Θεωρώ ότι είμαι ένα άτομο με ευαισθησία στον καθορισμό του φύλου του αν και δεν ξέρω που βρίσκομαι τώρα (το οποίο είναι ενδιαφέρον κατά κάποιο τρόπο). Έχω αυτή την ουλή στο αριστερό μάγουλό μου για την οποία με ρωτούν πολλοί άνθρωποι. Η ιστορία της είναι πολύ απλή. Όταν γεννήθηκα ήμουν ένα τεράστιο μωρό (κυριολεκτικά τεράστιο) και οι γιατροί έπρεπε να χρησιμοποιήσουν λαβίδες αλλιώς θα πέθαινα. Κάποια στιγμή κουράστηκα να με ρωτούν γι' αυτό και δεν τους απαντούσα καν, γεγονός που τις περισσότερες φορές τους έκανε να σκέφτονται διάφορα, ότι κάτι πραγματικά άσχημο μου είχε συμβεί. Όταν ήμουν παιδί δεν μου άρεσε καθόλου και ήθελα να κάνω πλαστική για να το αφαιρέσω. Τώρα ξέρω ότι είναι κομμάτι μου και το αγκαλιάζω απόλυτα.» FacebookTwitter Sofiya.«Η ουλή μου είναι αποτέλεσμα μιας 5ωρης χειρουργικής επέμβασης στη σπονδυλική στήλη για να διορθωθεί η σκολίωση (1η Αυγούστου 2016). Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης 16 βίδες τρύπησαν τη σπονδυλική μου στήλη για να συνδεθούν δύο βέργες στέρνου σε αυτήν.» FacebookTwitter Yaz Everley (ουλή στο αριστερό μάγουλο): « Όταν ήμουν 6 χρονών πήγαμε με την οικογένειά μου διακοπές στη Γκόα, στην Ινδία. Ο πατέρας μου κοιμόταν και εγώ με τη μαμά μου αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε ένα μικρό μονοπάτι που έβγαζε στη παραλία. Καθώς έτρεχα μπροστά από τη μαμά μου συνάντησα έναν ταύρο και προσπάθησα να τον χαϊδέψω υποθέτοντας ότι ήταν εξημερωμένος όπως όλα τα άλλα ζώα με τα οποία είχα επαφή. Ο ταύρος γύρισε το κεφάλι του και χτύπησε το παχουλό μάγουλό μου το οποίο σκίστηκε καθώς με πέταξε στο έδαφος χτυπώντας το πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Ήμουν ζαλισμένη όταν η μαμά μου με σήκωσε ουρλιάζοντας. Δεν είχα καταλάβει ότι είχα χτυπήσει παρά μόνο παρά μόνο όταν είδα την λευκή μπλούζα της μητέρας μου γεμάτη αίματα. Ξυπνήσαμε τον μπαμπά μου και πήραμε ταξί για το νοσοκομείο. Ήταν ινδουιστική γιορτή και το πρώτο νοσοκομείο που πήγαμε δεν ήταν ανοιχτό. Τελικά βρήκαμε κάποιο στο οποίο εφημέρευαν μόνο ένας γιατρός και μία νοσοκόμα. Είχα συνέλθει από το σοκ και προσπάθησα να ξεφύγω. Ο μπαμπάς μου λιποθύμησε. Χρειάστηκαν η νοσοκόμα, η μαμά μου και ένας ασθενής για να με συγκρατήσουν. Έκανα εννιά ράμματα. » FacebookTwitter Yaz Everley (ουλές στον μηρό). «Στην εφηβεία μου είχα άγχος και άλλα θέματα που με οδηγούσαν στον αυτοτραυματισμό. Δεν προσπαθούσα να τραβήξω τη προσοχή και έκανα πράγματα που δεν θα μπορούσαν να δουν οι άλλοι. Ευτυχώς είχα μια πολύ εμψυχωτική οικογένεια και μία δασκάλα μου η κυρία Jonas κατάλαβε ότι χρειαζόμουν βοήθεια. Οι ουλές έχουν θεραπευτεί και οι άνθρωποι σπάνια τις βλέπουν, μέχρι την περασμένη εβδομάδα που η χαζή γάτα μου κατάφερε να χώσει το νύχι της στον μηρό μου και όλη η περιοχή διογκώθηκε.» FacebookTwitter CharlySugget (ουλή στη πλάτη). «Στα 13 μου η μαμά μου, μου φώναζε να στέκομαι ίσια. Της απαντούσα ότι αυτό έκανα και λίγο καιρό αργότερα ακολούθησε η επίσκεψη στους γιατρούς οι οποίοι μου είπαν ότι έχω σκολίωση, μια καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης. Δύο χρόνια αργότερα έκανα εγχείρηση για να τοποθετήσω δύο ράβδους τιτανίου κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης μου με βίδες και ικριώματα. Τουλάχιστον μπορώ να καθίσω ίσια.» FacebookTwitter Juan: «Περιέργως αυτά τα σημάδια άρχισαν να σχηματίζονται στο στήθος μου κατά τη διάρκεια της νεότητάς μου (18-22). Ο γιατρός είπε ότι το "υπερβολικό κολλαγόνο" θα τις έκανε να εμφανίζονται και να μεγαλώνουν... Η αντίδρασή μου ήταν: "Ε και τι έγινε;". Η αλήθεια είναι ότι δεν πήγαινα στη παραλία ή στη πισίνα για χρόνια... δεν ήθελα κανένας να τις δει. Τώρα μαθαίνω να τις δέχομαι και ταυτόχρονα μαθαίνω να εκτιμώ τη διαφορετική ομορφιά στους άλλους ανθρώπους.» FacebookTwitter Luca: «Αυτή η ουλή στο χέρι μου έγινε χτες το βράδυ καθώς σκαρφάλωσα ένα φράχτη για να κόψω δρόμο. Επειδή όμως ήταν πολύ αργά κανείς δεν είδε το συρματόπλεγμα... » FacebookTwitter Morena: «Είμαι σχεδιάστρια μόδας και τα χέρια μου είναι θείο δώρο. Το όνειρό μου είναι να ανοίξω το δικό μου ατελιέ αλλά χρειάζομαι χρήματα. Δουλεύω σε ένα εστιατόριο για να εξοικονομήσω λεφτά και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Κάποτε καθάριζα ένα τραπέζι και έσπασα ένα πιάτο. Το σπασμένο κεραμικό μπήκε μέσα στο μικρό μου δαχτυλάκι, ακριβώς πάνω στο σύνδεσμο. Ένα σημάδι στο σώμα μου για να μου θυμίζει για πάντα πόσα πολλά κάνω για να πραγματοποιήσω τα όνειρα και τους πόθους μου. » FacebookTwitter Morena FacebookTwitter Reece: « Γεννήθηκα με ελαττωματικό κοιλιακό διάφραγμα (Ventricular Septal Defect ελάττωμα στο τοίχωμα που διαιρεί τις αριστερές και δεξιά κοιλίες της καρδιάς), ένα συνηθισμένο γενετικό ελάττωμα στα δίδυμα. Κατά τη διάρκεια της εγχείρησης ήμουν κλινικά νεκρός για πέντε λεπτά. Την εγχείρηση έκανε ο Μαγκντί Γιακούμπ ο οποίος είναι διάσημος στις επεμβάσεις καρδιάς. Έκανα κάθε χρόνο εξετάσεις μέχρι τα 21 μου. Ανήκω στο τυχερό 5% των ανθρώπων που ζουν χωρίς περαιτέρω προβλήματα μετά από τέτοιου είδους επεμβάσεις.» FacebookTwitter Ronnie: «Όταν ήμουν 6 μηνών έκανα μια εγχείρηση στο στομάχι καθώς είχα ένα χάσμα στον οισοφάγο. » FacebookTwitter Shanti: «Δεν υπάρχει καμία επική ιστορία πίσω από την ουλή μου. Όταν ήμουν τριών χρονών πήγα στη Σαρδηνία με τη μαμά μου και τον πατριό μου και πήγαμε βόλτα με το σκάφος ενός φίλου του. Ήρθε ένα τεράστιο κύμα και έπεσα απότομα με το κεφάλι στη σκάλα. Δεν αισθανόμουν τίποτα και όλοι είχαν φρικάρει. Αισθάνθηκα κάτι ζεστό να τρέχει στο πρόσωπό μου και όταν το σκούπισα κατάλαβα ότι ήταν αίμα. Όταν είσαι τριών και άπειρο αίμα τρέχει στο πρόσωπό σου αυτό ισοδυναμεί με θάνατο. "Μαμά θα πεθάνω;" ρωτούσα συνεχώς τη μαμά μου καθώς σκούπιζε τα αίματα από το πρόσωπό μου και περίμενε το θαλάσσιο ασθενοφόρο να έρθει να με πάρει. Μου έμειναν επτά ράμματα και μια πολύ καλή ιστορία στυλ Χάρι Πότερ για να διηγηθώ στο σχολείο. »
