«Διστάζω να λέω ότι είμαι φωτογράφος» λέει ο αμερικανός φωτογράφος και συντάκτης Jacob Biba για να συνεχίσει με μια σκληρή κριτική για το προτζεκτ του Santiago. Οι πιθανότητες να δούμε κάτι πολύ καλύτερο στο μέλλον από κάποιον που δεν αισθάνεται τόσο σίγουρος για τις ικανότητες του στο παρόν ίσως είναι μεγάλες. Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr
—Πες μας μερικά πράγματα για εσένα
Είμαι φωτογράφος και συντάκτης, ζω στο Ashville στη Βόρεια Καρολίνα. Γεννήθηκα σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Καρολίνας που η κύρια καλλιέργεια της είναι ο καπνός - τα τσιγάρα Lucky Strike φτιάχνονται εδώ. Όταν φυσάει μυρίζεις τον ξερό καπνό. Υπάρχει κάτι όμορφο στην μυρωδιά του καπνού ή τουλάχιστον στην ανάμνηση του. Τώρα ζω στα βουνά με την σύζυγο μου, τον ενός έτους γιό μου, και ένα γέρικο σκυλί. Προσπαθώ να βγάζω όσες περισσότερες φωτογραφίες γίνεται.
Διστάζω να λέω ότι είμαι φωτογράφος. Βγάζω αρκετές φωτογραφίες, κουβαλάω την φωτογραφική μηχανή πάνω μου συνεχώς και σκέφτομαι την φωτογραφία όλη την ώρα, όμως δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου φωτογράφο.
—Γιατί έγινες φωτογράφος;
Διστάζω να λέω ότι είμαι φωτογράφος. Βγάζω αρκετές φωτογραφίες, κουβαλάω την φωτογραφική μηχανή πάνω μου συνεχώς και σκέφτομαι την φωτογραφία όλη την ώρα, όμως δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου φωτογράφο. Πιθανόν αυτό είναι χαζό και έχει τις ρίζες του στις ανασφάλειες που έχω. Ζω από την δουλειά του συντάκτη, δημιουργώντας ιστοσελίδες και περιεχόμενο σε blog για εταιρείες και οργανισμούς. Δεν θα έλεγα όμως ότι είμαι ούτε συντάκτης.
—Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Μεγάλωσα καθολικός και κάποτε μετά από μια πασχαλινή λειτουργία - ή θα πρέπει να ήταν την Κυριακή των Βαΐων- όλοι περπατούσαν έξω από την εκκλησία, διασχίζοντας έναν αγρό για να βρεθούν στον χώρο συγκέντρωσης. Δεν είμαι σίγουρος πόσο χρονών ήμουν τότε, μπορεί να ήμουν 4 ή 5, όμως φεύγοντας από την εκκλησία και διασχίζοντας τον αγρό έμεινα μόνος μου χωρίς τους γονείς μου. Θυμάμαι να κάθομαι και να κλαίω, μια κυρία από την εκκλησιαστική χορωδία σταμάτησε να δει τι συμβαίνει. Δεν νομίζω ότι μπορούσα να μιλήσω. Τελικά οι γονείς μου με βρήκαν.
—Θυμάσαι τα πρώτα σου φωτογραφικά θέματα με τα οποία είχες παθιαστεί;
Δεν θα έλεγα ότι τραβούσα φωτογραφίες με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο. Υπήρχε ένας ξύλινος φράχτης στην πίσω αυλή του σπιτιού μου τον οποίο φωτογράφιζα από το δεύτερο όροφο. Υπήρχαν θάμνοι και κάποια λουλούδια που μεγάλωναν δίπλα τους το καλοκαίρι τα οποία θεωρούσα όμορφα. Μου άρεσαν επίσης έτσι όπως έδειχναν το χειμώνα. Είχαμε τρία κοτόπουλα - Red, Comb και Beardo- τα οποία είχαμε στην πίσω αυλή, έτσι κάθε πρωί που θα ξυπνούσα θα τα κοιτούσα από ψηλά. Ήταν αρκετά ζωηρά, πολλές φορές ανέβαιναν σε ένα σωρό από ξύλα και πηδούσαν το φράχτη. Ένα πρωί ξύπνησα και κοίταξα από το παράθυρο και δεν ήταν εκεί που τα έβρισκα συνήθως. Σκέφτηκα ότι ίσως να είχαν πάει στο κοτέτσι, αλλά είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν είχε πάει καλά. Ο Red ήταν νεκρός στο κοτέτσι και ο Comp με το ζόρι κρατιόταν στην ζωή (Ο Bernado θα πέθαινε λίγους μήνες αργότερα). Θεώρησα ότι ένα οπόσουμ τους είχε επιτεθεί. Συνέχιζα και τα επόμενα πρωινά να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αυτό που έβλεπα ήταν ο φράχτης.
—Μια λίστα με αγαπημένους σου φωτογράφους;
Elinor Carucci: Υπάρχει μια οικειότητα στις φωτογραφίες της που πιστεύω για τους περισσότερους φωτογράφους ότι είναι απλησίαστη
Carolyn Drake: Μου αρέσει η φωτογραφική της ματιά. Θα ευχόμουν να είχα την ικανότητα να βλέπω τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπει αυτή
Katy Grannan: Η δουλειά της μου παρείχε την δυνατότητα να κατανοώ ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση που εάν δεν είχα ως οδηγό τις φωτογραφίες της δεν θα τα κατάφερνα
—Είναι η φωτογραφία κατά την γνώμη σου τέχνη;
Οπωσδήποτε, όμως δεν θεωρώ τις φωτογραφίες μου τέχνη.
—Πες μας λίγα πράγματα για την σχέση σου με τον Bryan Derballa και την ομάδα του LoveBryan.com
Ο Bryan και εγώ κάναμε skateboard. Συναντηθήκαμε σε ένα skate park που βρισκόταν σε ένα γκαράζ αυτοκινήτων όπου δούλευε ο Bryan το καλοκαίρι μετά το κολέγιο. Όταν ο Bryan δούλευε συνήθιζε είτε να κάνει skate είτε να διαβάζει. Νομίζω ότι διάβαζε τους Αλήτες του Dharma του Jack Kerouac όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα είχα μετακομίσει στο Berkeley της Καλιφόρνια. Ζούσαμε, δουλεύαμε και κάναμε skate μαζί. Μετακόμισα στην Βόρεια Καρολίνα για να τελειώσω το σχολείο, αυτός ασχολήθηκε με την φωτογραφία και δημιούργησε το Lovebryan στο οποίο με προσκάλεσε να συμμετάσχω. Έγινα επίσης φίλος με τον Mike Belleme μέσω του skateboarding. Δεν μένουμε πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο.
—Πες μας λίγα πράγματα σχετικά με το πρότζεκτ «Santiago»
Ζούσα στο Santiago της Χιλής όταν αρκετοί διαδηλωτές βρισκόντουσαν στους δρόμους για την εκπαίδευση. Σκέφτηκα ότι ήταν σημαντικό να τους φωτογραφίσω, αλλά κοιτάζοντας πίσω τις φωτογραφίες που έκανα, δεν νομίζω ότι έκανα καλή δουλειά. Δεν γνώριζα πραγματικά τι να κάνω και πιθανόν τράβηξα την βία των διαδηλωτών. Ήταν εύκολο να φωτογραφίσεις τους διαδηλωτές και είχε και πλάκα επίσης. Όμως εύχομαι να είχα εξερευνήσει περισσότερο πολιτικά ζητήματα και άλλα ζητήματα που υπέβοσκαν, τα οποία ήταν αρκετά δύσκολο να τα μεταφέρεις στις φωτογραφίες. Με λίγα λόγια, πιστεύω ότι οι φωτογραφίες που έκανα ήταν επιφανειακές.
—Θεωρώ ότι μια από τις ωραιότερες φωτογραφίες είναι η φωτογραφία του ζευγαριού στο Celo project. Θα μπορούσες να μας πεις περισσότερα για αυτούς τους ανθρώπους;
Το ζευγάρι στην φωτογραφία είναι ο Gavriel και η Lisa Goldstein. Ζουν στο Celo, μια μικρή, εναλλακτική κοινότητα στα βουνά δυτικά της Βόρεια Καρολίνα. Είναι το μέρος που μεγάλωσε η σύζυγος μου Zoe. Όταν επισκέφτηκα το πατρικό της Zoe, κοιτούσα το φωτογραφικό άλμπουμ με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της γέννησης της. Η Lisa ήταν η μαία, η οποία ξεγέννησε πολλά από τα παιδιά γύρω από το Celo. Έβγαλε το υγρό από τους πνεύμονες της συζύγου μου όταν το χρώμα της έγινε μπλε λίγο μετά την γέννηση της.
—Τι είναι ευτυχία για εσένα;
Ο γιος μου, Theo
—Τα μελλοντικά σου σχέδια;
Να περάσω όσο περισσότερο χρόνο γίνεται με την Zoe και τον Theo και να συνεχίσω να κάνω φωτογραφίες
—Θα μπορούσες να μας στείλεις μια φωτογραφία με κάτι που αγαπάς;
Info: Jacob Biba, LoveBryan
