«Δεν ξέρω αν έχει τόσο να κάνει με το στυλ όσο με την αίσθηση που θέλω να μεταδώσω. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κινούμαι μεταξύ πραγματικότητας και μη ή μάλλον εκμεταλλεύομαι την πραγματικότητα για να την δώσω πίσω μ' έναν πιο υπερρεαλιστικό ή ακόμη και σουρεαλιστικό τρόπο. Θα θελα να καταφέρω να προσφέρω οπτικά διαλείμματα και χώρο μέσω των εικόνων μου. Άλλες φορές οι διαθέσεις μου είναι πιο σκληρές και κυνικές. Έχει να κάνει με την κατάσταση που βρίσκομαι την εκάστοτε στιγμή», λέει η νεαρή φωτογράφος Πηνελόπη Γερασίμου σχετικά με το φωτογραφικό της στυλ και τον τρόπο που προσεγγίζει τη φωτογραφία. Συνήθως πάντως επιλέγει να φωτογραφίζει με φτηνές κόμπακτ αναλογικές μηχανές.
Παρατηρώντας κανείς την σειρά των φωτογραφιών δρόμου από τη Νέα Υόρκη αισθάνεται ένα σκοτεινό στοιχείο να αιωρείται. «Είναι αλήθεια πως προέκυψε κάπως σκοτεινή αυτή η σειρά, μπορεί να φταίει η Αθήνα. Αυτή η πόλη τα καταφέρνει και μου ξυπνάει τις πιο σκοτεινές ορέξεις. Θέλω να πω, οι ίδιες εικόνες σ' ένα άλλο πλαίσιο ή κατανεμημένες διαφορετικά ίσως να έδιναν μια τελείως διαφορετική ανάγνωση», λέει η ίδια.
Τους μήνες που έμεινε στην Νέα Υόρκη η Πηνελόπη Γερασίμου διάβαζε Allen Ginsberg. «Το America και το Howl πιστεύω πως έπαιξαν τον ρόλο τους στον τρόπο που βίωσα την Αμερική, άρα και που φωτογράφιζα. H συγκεκριμένη σειρά έχει και λίγο σκοτάδι από Σαχτούρη. Αυτό βέβαια κατά την διαδικασία της παραγωγής του narrative το οποίο δημιουργήθηκε αφότου γύρισα», εξηγεί.
Πως προσέγγισε αυτή την τόσο χιλιοφωτογραφημένη πόλη; «Ζώντας την. Εξάλλου αυτό που κάνω είναι να κρατάω οπτικές σημειώσεις της πορείας μου. Αν ένιωσα κάποια ένταση από την πόλη την ένιωσα πρώτα ως άνθρωπος μετά ως φωτογράφος».
«Αν είχες την ευκαιρία ποιο διάσημο πρόσωπο θα ήθελες να φωτογραφίσεις στους δρόμους της Νέας Υόρκης;», την ρωτώ. «Τον Louis C.K.», μου απαντά, «να τρώει πίτσα στραβωμένος απ' την ένταση του Μανχάταν».
