Μπορεί να μοιάζει απίστευτο, αλλά ο Liam Gallagher βρίσκεται στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες για λόγους που έχουν να κάνουν (και) με τη μουσική του. Το προσωπικό του ντεμπούτο με τίτλο «As you were», που κυκλοφόρησε την προηγούμενη Παρασκευή, σκαρφάλωσε κατευθείαν στο Νο 1 των βρετανικών charts, ενώ παράλληλα αποτελεί το τρίτο πιο γρήγορα ευπώλητο άλμπουμ της χρονιάς για τη χώρα του, μετά το «Division» του Ed Sheeran και το «Human» του Rag'n'Bone Man. Δύο άλλα στοιχεία, όμως, είναι αυτά που εντυπωσιάζουν: κατάφερε να ξεπεράσει σε πωλήσεις όλους τους δίσκους της πρώτης δεκάδας αθροιστικά γι' αυτή την εβδομάδα και έφτασε στον αριθμό των 16.000 πωληθέντων αντίτυπων σε βινύλιο, κάτι που έχει να συμβεί στο «νησί» την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας ενός δίσκου πάνω από 20 χρόνια. Τα καταναλωτικά κολλήματα των Βρετανών είναι πραγματικά προβλέψιμα.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως ο δίσκος δεν είναι εντελώς για τα σκουπίδια. Είναι ένα ηχητικό χωνευτήρι όλων των μουσικών ηρώων και εχθρών του μικρού Gallagher, το οποίο βεβαίως δεν θα σώσει το rock'n'roll, όπως πιστεύει ο ίδιος, αλλά ενδέχεται να σας φτιάξει τη διάθεση σε μια μοναχική βόλτα με ακουστικά αυτές τις ηλιόλουστες μέρες του Οκτώβρη, στο ίδιο στυλ που το έκαναν κάποτε οι Oasis. Φυσικά, δεν ισχύουν ούτε οι διθύραμβοι των fans του, που πρόλαβαν να βγάλουν το συμπέρασμα πως αποτελεί έναν «κλασικό δίσκο της γενιάς μας», ούτε αυτοί του NME και του Q (δίνουν την εντύπωση πως ζουν σε παράλληλο σύμπαν τα βρετανικά μέσα), αλλά, από την άλλη μεριά, και η κατά μέτωπο επίθεση του «Pitchfork» είναι εξίσου υπερβολική. Σε αυτήν, μεταξύ άλλων καυστικών σχολίων, γράφεται και το εξής προβοκατόρικο: «Ο John Lennon πέθανε στα 40, ο Liam Gallagher στα 45 δεν ξέρει ακόμη πώς να χρησιμοποιήσει τη φωνή του». Χτύπημα κάτω από την μέση, κατά τη γνώμη μου.
Είτε τους σιχαίνεστε είτε περνάτε τέλεια με τα αδέρφια Gallagher, το μόνο βέβαιο είναι πως καταφέρνουν ακόμα να απασχολούν μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Και όχι μόνο για άσχετους με τη μουσική τους λόγους.
Η αλήθεια βρίσκεται μάλλον στα τρία αστεράκια της «Guardian» και στην κριτική του επιδραστικού Alex Petridis, ο οποίος σημειώνει πολύ εύστοχα πως ο Liam γράφει καλύτερες μπαλάντες πια από τον αδελφό του Noel, αλλά για να ακούσει κάποιος τα τραγούδια χωρίς να τραυματιστεί θα πρέπει να έχει ένα μαξιλάρι μπροστά του, καθώς με τέτοιους στίχους είναι βέβαιο πως ο ακροατής θα θέλει να χτυπήσει κάπου το κεφάλι του. Πράγματι, το στιχουργικό σκέλος είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Τα «Bold» και «For what it's worth» είναι δύο όμορφες, μελωδικές και δυναμικές μπαλάντες που αναγκάζουν τον ακροατή να ξεχάσει τους γελοίους, προσωπικούς και απολογητικούς στίχους. Το πιο εκνευριστικό στοιχείο, βέβαια, είναι πως κάθε κομμάτι εμπεριέχει και μια προφανέστατη αναφορά σε κάποιον κλασικό στίχο των Beatles, των Joy Division αλλά και των Oasis, χωρίς όμως ο τρόπος που το επιχειρεί να βγάζει κάποιο νόημα. Το αποκορύφωμα της στιχουργικής σφαγής έρχεται όταν ο Liam πιάνει στο στόμα του τα πολιτικά, και ειδικότερα το Brexit: «What's it to be free, man? What's a European? Me, I just believe in the sun». Οk, Liam.
Liam Gallagher - For What It's Worth
Δεν πρόλαβε το άλμπουμ να φτάσει Νο 1 και ο 45χρονος τραγουδιστής σχολίασε την επιτυχία στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, συγχαίροντας τον εαυτό του αλλά και όλους τους υπόλοιπους που οδήγησαν το «Rock'n'Roll» στην πρώτη θέση. Πριν από δύο χρόνια, βέβαια, ο Βρετανός δεν ήθελε ούτε να ακούει για την πιθανότητα ενός προσωπικού άλμπουμ. Μετά τις αμέτρητες ερωτήσεις που είχε δεχτεί για τα μελλοντικά του σχέδια ως αποτέλεσμα της live παρουσίασης νέων κομματιών του σε μια παμπ, τουίταρε το εξής, σε κόσμια μετάφραση: «Τι προσωπικός δίσκος, ρε, πάτε καλά, δεν είμαι κανένας παπάρας». Όταν ανακοίνωσε τον προσωπικό του δίσκο, φυσικά, πόσταρε αυτοσαρκαστικά τo εξής: «Είναι επίσημο, είμαι παπάρας». Αν νομίζετε πως αυτή είναι η μοναδική κωλοτούμπα που έχει κάνει τελευταία, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Η πιο τρανταχτή ήταν αυτή μετά την διάλυση των Oasis, όταν είπε πως δεν θα ξαναέπαιζε ποτέ στον Glastonbury. Το 2013 ανέβηκε στη σκηνή του φεστιβάλ με τους Beady Eye (την μπάντα που έφτιαξε μετά τους Oasis) και αμέσως μετά την εμφάνιση δήλωσε πως το Glastonbury επέστρεψε στις παλιές, καλές του μέρες.
Ας μην πάμε όμως τόσο πίσω χρονικά. Τον Αύγουστο είχε χαρακτηρίσει τον δημοφιλή παρουσιαστή James Corden «γαμημένο κεφάλα», αλλά πριν από λίγες μέρες έπαιξε κανονικά στο show του και, παραδεχόμενος το λάθος του, τον αποκάλεσε «μια χαρά τύπο». Δεν μου προκαλεί έκπληξη φυσικά: μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που πρόσφατα δήλωσε πως μισεί θανάσιμα την britpop, το μουσικό ρεύμα που τον έκανε ό,τι είναι σήμερα, ενώ κατάφερε να μετατρέψει την εμφάνισή του στο φιλανθρωπικό φεστιβάλ One Love Manchester (συναυλία που έγινε στη μνήμη των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης στο live της Ariana Grande, τον περασμένο Μάιο) σε μια ακόμα γραφική διαμάχη με τον αδελφό του, ώστε να μείνουν και οι δύο στην επικαιρότητα. Είναι σχεδόν βέβαιο πως όταν σταματήσουν να βρίσκουν τρόπους να παίζει το όνομά τους παντού στα social media και να βγάζουν αρκετά χρήματα, θα ζωντανέψουν τη θρυλική τους μπάντα. Είτε τους σιχαίνεστε είτε περνάτε τέλεια με τα αδέρφια Gallagher, το μόνο βέβαιο είναι πως καταφέρνουν ακόμα να απασχολούν μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Και όχι μόνο για άσχετους με τη μουσική τους λόγους. Δεν ξέρω πραγματικά αν είναι αστείο ή έχει αρχίσει να γίνεται επικίνδυνο.
