Η Marianne Faithfull δεν κλαίει ποτέ και δεν θέλει να ξαναπατήσει στην Ελλάδα

Η Marianne Faithfull δεν κλαίει ποτέ και δεν θέλει να ξαναπατήσει στην Ελλάδα Facebook Twitter
36

Το διαμέρισμα της Marianne Faithfull απέχει δέκα λεπτά με ταξί από το Μουσείο του Λούβρου και βρίσκεται σε μια καλή μεν, αλλά όχι την καλύτερη συνοικία της γαλλικής πρωτεύουσας. Σε μια πολυκατοικία πορτοκαλί χρώματος που ξεχωρίζει από ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο, που χρειάζεσαι κωδικό για να σου ανοίξουν και που διαθέτει ένα απελπιστικά μικρό ασανσέρ.

Μας υποδέχτηκαν η υπεύθυνη για τη δισκογραφική διανομή της στη Γερμανία (και από 'κει για τον υπόλοιπο κόσμο) και η Ασιάτισσα οικιακή βοηθός της. Είχα ένα δέος μπαίνοντας στο διαμέρισμά της. Πώς είναι να συναντάς τετ-α-τετ έναν ζωντανό θρύλο των νεανικών σου χρόνων; Πώς είναι να συνομιλείς με τη συνδημιουργό του «Sister Morphine», εκείνη τη νεανική φωνή του «As tears go by», που αργότερα έσπασε στο οργισμένο «Workin' class hero» ή στο αυτοβιογραφικό «The ballad of Lucy Jordan»;

Ενοχλήθηκε από ένα «fucked up» η ιέρεια του rock'n'roll που θα έπαιρνα όρκο πως το τατουάζ στο χέρι της ήταν ένα μικροσκοπικό φυτό ινδικής κάνναβης. Τα 'χουν αυτά όμως οι δαιμονομάχοι καλλιτέχνες ακόμη κι αν έχουν περάσει διά πυρός και σιδήρου.

Μπαίνοντας στο μικρό γραφείο της, την είδα πλάτη, να μιλάει στο τηλέφωνο με ανοιχτή την οθόνη του υπολογιστή της στο Facebook. Η νεαρή μάνατζερ έκανε νόημα να μην την ενοχλήσουμε προτού τελειώσει το τηλεφώνημά της. Το βλέμμα μου άρχισε να εξερευνά τον προσωπικό της χώρο: ένα διαμέρισμα αριστοκρατικό, πανέμορφο, που δεν θυμίζει καθόλου όμως οικία ροκ σταρ. Ένα μεγάλο τραπέζι με πράγματα και δεξιά του μια βαλίτσα ανοιχτή και μισογεμάτη. Πάνω στο τραπέζι μια ιατρική συσκευή οξυγόνου και ένα βιβλίο του Bob Dylan.

Η Marianne κλείνει το τηλέφωνο, σηκώνεται με δυσκολία από το κάθισμα της και μας χαιρετάει με μια χειραψία κι ένα χαμόγελο. «Βγάλτε το παλτό σας», προτείνει και μου υποδεικνύει να το ακουμπήσω σε μια γωνιά. Έπειτα δείχνει με καμάρι στη μάνατζερ τα λουλούδια της στο μπαλκόνι. Το Παρίσι ναι μεν έχει κρύο, αλλά είναι ηλιόλουστο τη συγκεκριμένη μέρα. «Δες, σ' αυτό έδωσα σαιξπηρικό όνομα» λέει στη μάνατζερ πάντα για ένα από τα φυτά της.

Μας υποδεικνύει ακριβώς και πώς θα κάτσουμε στο τραπέζι για τη συζήτησή μας. Καθόμαστε αντικριστά, με το μαγνητοφωνάκι ανάμεσά μας. Την κοιτάζω κατάματα. Έχω πάθει την πλάκα μου! Είναι ίδια κι απαράλλαχτη η... Καίτη Γκρέυ! Γιατί όχι; «Sister Morphine» τραγούδησε η Marianne, «Άναψε το τσιγάρο» τραγούδησε η Γκρέυ! Μόνο που η δικιά μας ντίβα έχει περάσει τα 90, ενώ η Marianne θα γίνει 70 σε δύο μήνες. Παρατηρώ το πρόσωπό της κάτω από το βαρύ eyeliner.

Η Marianne Faithfull δεν κλαίει ποτέ και δεν θέλει να ξαναπατήσει στην Ελλάδα Facebook Twitter
Προσπαθώ να μη γίνομαι έξω φρενών, δεν είναι καλό για μένα. Οι άνθρωποι με κάνουν να γελάω, οι άνθρωποι με διασκεδάζουν (χαμογελάει). Σίγουρα, απολαμβάνω τις παρέες μου, αλλά γελάω με τους ανθρώπους γενικώς. Φωτο: Eric Guillemain

Δεν είναι ο χρόνος, αλλά οι καταχρήσεις του παρελθόντος που την έχουν καταπονήσει, που την κάνουν να μοιάζει μεγαλύτερη απ' την ηλικία της. Και τα προβλήματα υγείας, βέβαια. Ένας καρκίνος στο στήθος που διαγνώστηκε σε πρώιμο στάδιο και καθάρισε μια και καλή μαζί του, μια ηπατίτιδα τύπου C που γνωστοποιήθηκε το 2007 (να οι καταχρήσεις του παρελθόντος που λέγαμε) και ένα σοβαρό ορθοπεδικό χειρουργείο που έγινε, δυστυχώς, στην Ελλάδα. Φοβάμαι πως δεν είναι σε καλό mood και πως τραβήχτηκα «τζάμπα» σε μια ξένη χώρα για να τη συναντήσω.

Σκέφτομαι ακόμη «τι όρεξη να 'χει για μια εκ βαθέων συζήτηση», άμα έχει κλεισμένες συνεντεύξεις τη μία πίσω απ' την άλλη; Με τρομάζει κάπως και η χαμηλών τόνων επίπληξη −πάντως επίπληξη− στη μάνατζέρ της: «Πρέπει να πεις του Francois (σ.σ. Ο Francois Ravard είναι ο συναυλιακός μάνατζερ και σύντροφος της Faithfull) να κουλάρει λίγο με τα interviews»...

Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε η κουβέντα με την καλλιτέχνιδα, που το εγνωσμένου κύρους VH1 συμπεριέλαβε στη λίστα με τις 100 επιδραστικότερες γυναικείες μορφές του rock'n'roll. Της κακοφάνηκε στην αρχή η έκφραση «fucked up», που χρησιμοποίησα σε ερώτησή μου. Ενοχλήθηκε από ένα «fucked up» η ιέρεια του rock'n'roll που θα έπαιρνα όρκο πως το τατουάζ στο χέρι της ήταν ένα μικροσκοπικό φυτό ινδικής κάνναβης.

Τα 'χουν αυτά όμως οι δαιμονομάχοι καλλιτέχνες και ακόμη κι αν έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου, δεν ξεχνάνε τις ρίζες τους, δεν αποποιούνται την αριστοκρατική τους καταγωγή. Και η Marianne Faithfull είναι μια καλλιτέχνις με Κ κεφαλαίο, μια αυθεντική αριστοκράτισσα του πνεύματος, έστω κι αν αυτό το τελευταίο βγήκε αμυδρά από τη συνομιλία μας. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το δικό μου συμπέρασμα, ωστόσο, είναι ένα και δεν διστάζω να το εκφράσω δημόσια: η Marianne Faithfull, μετά την περιπέτεια με την υγεία της που είχε στη χώρα μας, έψαχνε αφορμή να την «πει» στην Ελλάδα. Το κατάφερε με τον Έλληνα δημοσιογράφο που έτυχε να της πάρει την παρακάτω, ενδιαφέρουσα παρ' όλα αυτά, συνέντευξη. Απολαύστε την!


— Βλέπω βαλίτσα. Ετοιμάζεστε για συναυλία;

Ναι, και ακόμη την έχω ανοιχτή, όπως βλέπετε.


— Πηγαίνετε σε ξένη χώρα;

Ναι, και σας παρακαλώ, επειδή τραγουδάω αύριο, μη με κουράσετε. Δεν είναι καλό για τη φωνή μου.


— Ας μη χάνουμε χρόνο. Σας είχα πρωτοδεί στη Ρόδο πριν από κάποια χρόνια. Είχα πληροφορηθεί πως η αμοιβή σας ήταν σχετικά χαμηλή. Σκεφτήκατε, γιατί να ζητήσετε πολλά λεφτά από μια οικονομικά γαμημένη (fucked up) χώρα, καθώς την επομένη θα παίζατε στην Αυστρία με κανονική αμοιβή;

Ακούστε, εγώ δεν μιλάω έτσι, δεν είμαι εγώ αυτό που μου λέτε. Κατασκευασμένο μου ακούγεται όλο αυτό. Επίσης, έχω μάνατζερ για το οικονομικό κομμάτι. Αν θέλετε να σας μιλήσω για τη χώρα σας, θα πω το εξής: δεν πρόκειται να ξανάρθω στην Ελλάδα, γιατί είχα μια τρομερά κακή εμπειρία εκεί.

Η Marianne Faithfull δεν κλαίει ποτέ και δεν θέλει να ξαναπατήσει στην Ελλάδα Facebook Twitter
Αν θέλετε να σας μιλήσω για τη χώρα σας, θα πω το εξής: δεν πρόκειται να ξανάρθω στην Ελλάδα, γιατί είχα μια τρομερά κακή εμπειρία εκεί. Φωτο: Eric Guillemain

Έχω μια θεωρία. Ένας φίλος μου μού 'χε πει, και πιστεύω πως είναι αλήθεια, ότι κάθε 70 χρόνια θα επιστρέφουν οι ναζί. Πιστεύω πως τώρα είναι εδώ.


— Αναφέρεστε στο ατύχημα στη Ρόδο το 2014, που σπάσατε το ισχίο σας.

Ναι. Η Ελλάδα περνούσε και περνάει άσχημα κι εγώ έπρεπε να έχω φύγει απ' όλο αυτό. Έκαναν κακή δουλειά οι γιατροί. Ο χειρουργός δεν είχε πλύνει τα χέρια του και έπαθα μόλυνση στο ισχίο, κάτι που δεν μας είπαν τότε και το έμαθα οκτώ μήνες αργότερα. Ήμουν σε περιοδεία, δεν μου έδιναν εξιτήριο και δεν ήξερα γιατί. Βρισκόμουν σε αγωνία. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι οι γιατροί δεν με άφηναν να φύγω με το σκεπτικό «Εμείς θα χειρουργήσουμε τη Marianne Faithfull!». Και τα έκαναν όλα λάθος! Ανακεφαλαιώνω: ο γιατρός δεν είχε πλύνει τα χέρια του πριν από την εγχείρηση κι έπαθα μόλυνση! Κατά τα άλλα, αγαπώ την Ελλάδα και πάντα μου άρεσε να πηγαίνω εκεί...


— Ξέρω, ερχόσασταν συχνά στη Χαλκιδική νομίζω.

Πήγαινα συχνά στο σπίτι του Roger Waters, αλλά τώρα πια όχι, μετά απ' αυτό δεν θα ξανάρθω!


— Μένετε στο Παρίσι. Γιατί όχι στο Λονδίνο, τη γενέτειρά σας;

Δεν μου αρέσει το Λονδίνο.


— Μα, ο τελευταίος σας δίσκος λεγόταν «Give my love to London»...

Ήταν σατιρικός ο τίτλος. Πολύς κόσμος αγαπάει το Λονδίνο, ο γιος μου επίσης το γουστάρει. Κι εγώ το γούσταρα, αλλά όχι πια. Ζω στην Ιρλανδία και στο Παρίσι.

— Κυρία Faithfull, πιστεύετε ότι η ιστορία κάνει κύκλους; Αναφέρομαι στην άνοδο του εθνικισμού παγκοσμίως και στον πόλεμο ως αναπόσπαστο στοιχείο της Ιστορίας.

Δεν είμαι πολιτικοποιημένη.

— Ουδέποτε υπήρξατε;

Έχω μια θεωρία. Ένας φίλος μου μού 'χε πει, και πιστεύω πως είναι αλήθεια, ότι κάθε 70 χρόνια θα επιστρέφουν οι ναζί. Πιστεύω πως τώρα είναι εδώ.


— Αυτό ακριβώς λέτε και σε ένα από τα τελευταία τραγούδια σας, το «Mother Wolf», σε στίχους του Patrick Leonard: «You, people, kill only for pleasure/ You have no need and yet/ You cannot seem to stop...»

Αυτό το λέει η λύκαινα, η ηρωίδα του τραγουδιού, απευθυνόμενη στους ανθρώπους. Δεν ξέρω κατά πόσο ένας τραγουδιστής ταυτίζεται κάθε φορά με το περιεχόμενο των τραγουδιών του. Κι εμένα ειδικά με έχουν παρερμηνεύσει στο παρελθόν πολλές φορές για τα τραγούδια που έχω πει.


— Ετοιμάζεστε για μια αποχαιρετιστήρια συναυλία στο Bataclan. Πιστεύετε πως είναι δικαιολογημένη κάπου μια ισλαμοφοβία εκ μέρους των Παριζιάνων;

Ακούστε, αναπόσπαστο στοιχείο της Ιστορίας, όπως είπατε πριν, δεν είναι μόνο ο πόλεμος αλλά και ο φόβος των ανθρώπων, κάτι που είναι υπεράνω θρησκειών. Οι επιθέσεις άλλαξαν τη ζωή των ανθρώπων εδώ και έσπειραν όντως τον φόβο. Εγώ, αμέσως κιόλας μετά τις επιθέσεις, έγραψα τραγούδι. Τούτη η συναυλία, όμως, δεν έχει να κάνει μ' αυτό αλλά με την ιστορία του Bataclan, το οποίο, όπως θα γνωρίζετε, έχει πραγματικά μεγάλη ιστορία στη διεθνή μουσική σκηνή.


— Κάποτε τραγουδήσατε «The scream of the ambulance is sounding in my ears». Πόση δύναμη χρειάστηκε για να πάψετε πια ν' ακούτε αυτήν τη σειρήνα;

Το 'χω ξεχάσει τόσα χρόνια που έχουν περάσει (γελάει). Είναι παρελθόν, προχωράμε, η ζωή προχωρά! Είναι σαν να σου λέει: «Ζεις ένα λάθος δράμα, come on»! Το «Sister Morphine» ήταν ένα τραγούδι, δεν ήταν η πραγματικότητα. Αφορούσε έναν άνθρωπο που είχε κάποιο ατύχημα, αυτό σκεφτόμασταν όταν το γράφαμε με τους Rolling Stones, καμία σχέση με εθισμό στα ναρκωτικά.


— Άρα, έπρεπε να σας γνωρίσω για να μάθω ότι η Αδελφή Μορφίνη ήταν, εν προκειμένω, ένα κατασταλτικό για τον πόνο και όχι για τη ναρκοεξάρτηση.

Ναι, ακριβώς. Ένας άνθρωπος που πεθαίνει μετά από ατύχημα στο νοσοκομείο και παρακαλά να είχε λίγη παραπάνω μορφίνη για να μην πονάει.


— Και το «λάθος δράμα» που είπατε πριν; Ας αφήσουμε κατά μέρος τα τραγούδια.

Αυτό, ναι, ήταν η ζωή μου. Τα 'χω πει αμέτρητες φορές: εθίστηκα πολύ νωρίς στην ηρωίνη, έζησα ως άστεγη στους δρόμους του Λονδίνου, γλίτωσα από μια σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας και να που είμαι εδώ και μου παίρνετε συνέντευξη αυτήν τη στιγμή. Δεν πρόκειται για ένα λάθος δράμα, αφού κόντεψα να χάσω τη ζωή μου;


— Πράγματι, τα 'χετε πει αμέτρητες φορές. Πείτε μου τώρα πώς είδατε τη βράβευση του Bob Dylan με το Νόμπελ;

Είμαι κατενθουσιασμένη που ένας από τη δική μου γενιά τιμήθηκε με το μεγαλύτερο βραβείο Λογοτεχνίας, το Νόμπελ.

— Βλέπω, έχετε εδώ ένα βιβλίο του.

Μόλις το τελείωσα!


— Του τηλεφωνήσατε για συγχαρητήρια;

Όχι, δεν το έκανα. Φυσικά και είναι φίλος μου ο Dylan, αλλά δεν σκέφτηκα να του τηλεφωνήσω. Κι εκείνος κι εγώ, ξέρετε, μιλάμε με πάρα πολύ κόσμο. Πολλοί μας γνωρίζουν που εμείς δεν γνωρίζουμε.


— Κατανοητό. Ένα τραγούδι που λέτε πάντα στα live σας είναι και το «Workin' class hero» του Τζον Λένον, εσείς, μία της οικογένειας των Rolling Stones!

Σωστά, απ' την οικογένεια των Stones! Τραγουδάω ασταμάτητα από το 1979 που το ηχογράφησα αυτό το κομμάτι. Είναι πολύ σημαντικό με την κοινωνική κατάσταση που επικρατεί διεθνώς.


— Και γιατί όχι, ας πούμε, το «Imagine» του ίδιου δημιουργού, που 'ναι κι ένας διεθνής ύμνος στην ειρήνη;

Γιατί το «Workin' class hero» δεν έχει καμία ειρήνη μέσα του, μόνο δύναμη και σθένος. Σήμερα μπορούν πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι σ' όλες τις γωνιές της Γης να ταυτιστούν με αυτό παρά με την ειρήνη. Δείτε τι τραβάει κι η εργατική τάξη της χώρας σας.


— Εμένα θα μου πείτε; Βάσει της εμπειρίας σας, πού θα επισημαίνατε τη διαφορά μεταξύ της ευρωπαϊκής και της αμερικανικής προσέγγισης στη μουσική, στον κινηματογράφο και στην τέχνη γενικότερα;

Στα πάντα (γελάει). Είμαι Ευρωπαία και πέρασα ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που λάτρευα την Αμερική, αλλά πλέον το 'χω ξεπεράσει. Αν διαφέρει ο δικός μου τρόπος σκέψης από τον δικό σας, φανταστείτε πόσο διαφέρει ενός Ευρωπαίου από ενός Αμερικανού.


— Η τέχνη, ωστόσο, είναι μια παγκόσμια γλώσσα κι εσείς τραγουδήσατε για όλους τους ανθρώπους επί της γης αυτής. Ποιοι στίχοι, αλήθεια, εκφράζουν την προσωπικότητά σας και τη φιλοσοφία σας για τη ζωή;

Ω, Θεέ μου! (γελάει) Δεν ξέρω πραγματικά (σκέφτεται). Ή, μάλλον, ξέρω. «Love more or less», να ένας στίχος που έχω τραγουδήσει και που με εκφράζει απόλυτα!

 
— Επίσης, έχετε τραγουδήσει και «Bored by dreams». Τον Δεκέμβριο γίνεστε 70 ετών και αναρωτιέμαι αν ισχύει αυτός ο στίχος για σας, ειδικά τώρα.

Κι αυτό με πάει χρόνια πίσω. Ήταν ωραίο τραγούδι το «Bored by dreams»! Η γραφή μου μέχρι σήμερα ίσως να το διαψεύδει. Η δουλειά μου, αυτά που κάνω, εννοώ. Νομίζω πως θα πάω να κάνω λίγο τσάι, αν δεν σας πειράζει, για να φτιάξει ο λαιμός μου (στρέφεται στη μάνατζερ). Darling, ρώτησε τον κύριο αν θέλει καφέ ή ένα φλιτζάνι τσάι. Θα φτιάξω μόνη μου το τσάι μου... (Ζήτησα καφέ. Μετά από 4 λεπτά ακριβώς η μάνατζερ μου έφερε έναν καφέ σε ένα φλιτζανάκι με πιατάκι, ίδιου γαλάζιου χρώματος. Έμοιαζε ελληνικός καφές. Η Faithfull επέστρεψε για τη συνέντευξη, περιέργως δίχως το τσάι που θέλησε να φτιάξει για πάρτη της). Να είστε προσεχτικός με το φλιτζάνι αυτό. Είναι των προγόνων μου κι έχει γλιτώσει από δύο παγκόσμιους πολέμους! Συνεχίζουμε, σας ακούω!


— Μπορώ να καπνίσω;

Οι γιατροί μου επιτρέπουν να καπνίζω μόνο στις συναυλίες μου, αφού δεν μπορώ να το σταματήσω, εδώ μέσα όμως το αποφεύγω.


— Έχετε διαπρέψει στον κινηματογράφο, από το «Girl on a motorcycle» του 1968 μέχρι το «Irina Palm» του 2007. Πολύ διαφορετική η ενασχόληση με την υποκριτική απ' ό,τι με το τραγούδι;

Το «Irina Palm» ήταν εξαιρετική ταινία. Ναι, είναι πολύ διαφορετική η ενασχόλησή μου με το σινεμά απ' ό,τι με τη μουσική. Νιώθω πολύ υπερήφανη για τις ταινίες που αναφέρατε. Επίσης, ξέρω ότι είμαι καλή ηθοποιός. Ανέκαθεν το γνώριζα, ξεκινώντας σ' αυτόν το χώρο.


— Η λίστα των νεότερων μουσικών με τους οποίους έχετε συνεργαστεί είναι ατελείωτη: Nick Cave, Anne Calvi, Metallica, Jarvis Cocker κ.λπ. Πόσο ανήσυχη νιώθετε κάθε φορά από καλλιτεχνικής άποψης;

Είναι το αποτέλεσμα μιας διαρκούς καλλιτεχνικής αναζήτησης. Μου αρέσει να δουλεύω με νέους ανθρώπους και δεν ξέρω αν αυτός είναι ο βασικός μου στόχος ή το να ανακαλύπτω ξανά τον εαυτό μου μέσα απ' τους νέους. Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι και φίλοι μου και απλώς μου αρέσει να συνεργάζομαι μαζί τους.


— Πιστεύετε ότι η μητρότητα είναι η ολοκλήρωση μιας γυναίκας;

Όχι, δεν το πιστεύω. Πιστεύω μόνο στη δουλειά.


— Ακούγεστε σχεδόν κυνική.

Είμαι ευτυχισμένη που έγινα μητέρα και είμαι χαρούμενη για τον γιο μου, τον Nicholas. Στάθηκα τυχερή σε αυτό το θέμα, το ξέρω. Ο γιος μου δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική βιομηχανία ή τον κόσμο του θεάματος.


— Θέλω να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από ένα ποιητικό κείμενο του Georges Le Nonce, ενός σύγχρονου Έλληνα ποιητή, και να μου το σχολιάσετε...

Ξέρετε ότι δεν έχετε πολύ χρόνο, έτσι;

— Ναι, αν με αφήσετε να κάνω κι εγώ τη δουλειά μου.

Διαβάστε μου, σας ακούω.

Η Marianne Faithfull δεν κλαίει ποτέ και δεν θέλει να ξαναπατήσει στην Ελλάδα Facebook Twitter
Τα' χω πει αμέτρητες φορές: εθίστηκα πολύ νωρίς στην ηρωίνη, έζησα ως άστεγη στους δρόμους του Λονδίνου, γλίτωσα από μια σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας και να που είμαι εδώ και μου παίρνετε συνέντευξη αυτήν τη στιγμή. Φωτο: Eric Guillemain

— «Πιστεύω πως πολύ σύντομα θα τα έχω καταφέρει. Όχι μόνο επειδή είμαι φύσει αισιόδοξο πλάσμα. Αλλά και επειδή έχω σχετική εμπειρία προσαρμογής στις νέες συνθήκες, ύστερα από τόσες αλλαγές, τόσες μεταμορφώσεις, έστω κι αν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία, αυτήν που με είχε εξαναγκάσει να γράφω ποιήματα...» Μπορείτε να βάλετε τη λέξη «τραγούδια» αντί «ποιήματα».

Εσείς τώρα θέλετε να βρείτε κάποια σχέση μεταξύ εμού και του ποιήματος.

— Δεν υπάρχει; Όταν διάβασα το ποίημα αυτό, εσείς ήρθατε στο μυαλό μου.

Κι εγώ σας λέω ότι δεν έχει σχέση το ποίημα με τη ζωή μου. Πρώτα απ' όλα, ακόμη γράφω τραγούδια, εφόσον με παρακολουθείτε. Οι μεταμορφώσεις μου δεν ήταν πολλές, ήταν μία μετά την περιπέτεια που έζησα, κι αυτή μόνο και μόνο για να μπορέσω να επιβιώσω, χωρίς να ξέρω αν θα ξανακάνω επιτυχία στη μουσική. Όταν έγινε το «Broken Εnglish» το 1979 είπα ότι ή θα κάνω μια νέα αρχή ή θα χαθώ οριστικά. Η μουσική είχε αλλάξει, δεν ήμουν το χαρούμενο κορίτσι της flower power, του swinging London και η κολλητή των Stones, αλλά μια νέα γυναίκα 33 ετών με κατεστραμμένη ήδη την υγεία της. Ήταν ένα ξεκίνημα πάνω στην ακμή του punk και του new wave. Το ποίημα που μου διαβάσατε μπορεί να 'χει γραφτεί και να απευθύνεται από άλλον σε άλλον.


— Μπορεί, αλλά η Ελλάδα, ξέρετε, εκτός από κακούς γιατρούς ενίοτε, παράγει και καλούς ποιητές από αρχαιοτάτων χρόνων.

Τώρα είπατε τη σωστή λέξη: η Ελλάδα έχει ποιητές μέγιστης σημασίας από την αρχαιότητα, σαν τη Σαπφώ και τον Όμηρο. Τεράστιοι!


— Ή τον Κωνσταντίνο Καβάφη στον 20ό αιώνα.

Δεν τον γνωρίζω.


— Κρίμα! Αναρωτιέμαι με τι γελάει και με τι γίνεται έξω φρενών η Marianne Faithfull.

Προσπαθώ να μη γίνομαι έξω φρενών, δεν είναι καλό για μένα. Οι άνθρωποι με κάνουν να γελάω, οι άνθρωποι με διασκεδάζουν (χαμογελάει). Σίγουρα, απολαμβάνω τις παρέες μου, αλλά γελάω με τους ανθρώπους, γενικώς.


— Ποια ήταν η τελευταία φορά που κλάψατε, κ. Faithfull;

Δεν κλαίω εγώ (ενοχλημένη).


— Ποτέ;

Ποτέ!


— As tears go by, λοιπόν.

Κι αυτό ένα τραγούδι ήταν και τίποτα περισσότερο.


— Όπως κι αυτή ήταν μία από τις χιλιάδες συνεντεύξεις που έχετε δώσει και τίποτα περισσότερο. Συγγνώμη αν σας κούρασα.

Σας ευχαριστώ. Ειλικρινά. Δεν αναλωθήκαμε στα ναρκωτικά ή στα '60s κι αυτό εσείς το καταφέρατε.


— Εγώ σας ευχαριστώ.

Give my love to Greece!


(Το τελευταίο δεν ξέρω αν το εννοούσε η Marianne Faithfull. Όταν το είπε είχαμε σηκωθεί ήδη από το τραπέζι. Έσκυψα, της φίλησα το χέρι και φύγαμε από το διαμέρισμά της μαζί με τη μάνατζέρ της. Στην επιστροφή, τρεις πλανόδιοι μουσικοί στον παρισινό σταθμό έπαιζαν μια νοσταλγική μπαλάντα δίχως λόγια. Μου φάνηκε πως από κάπου θα εμφανιζόταν κι εκείνη, όχι όπως είναι σήμερα, αλλά όπως ήταν το 1967, για να τραγουδήσει μαζί τους το «Scarborough Fair» ή το «As tears go by».)


* Ευχαριστίες στον καλό φίλο Ιωάννη Παπαπαναγιώτου που ήρθε από το Λονδίνο και με ακολούθησε μέχρι το διαμέρισμα της Marianne Faithfull, εκτελώντας χρέη μεταφραστή για τη συνέντευξη, δίχως να χρειαστεί ιδιαιτέρως η παρέμβασή του.

 

** Το καινούργιο live CD-DVD της Marianne Faithfull με τίτλο «No Exit» κυκλοφορεί σε ελληνική διανομή της Feelgood.

Μουσική
36

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Για το Saristra αξίζει να πας μέχρι την Κεφαλονιά

Μουσική / Saristra 2022: Ένας αξέχαστος τριήμερος διονυσιασμός στην Κεφαλονιά

Μετά από δύο χρόνια απουσίας λόγω πανδημίας, αυτό το μοναδικό φεστιβάλ που γίνεται κάθε καλοκαίρι σε ένα χωριό-φάντασμα κοντά στη Σάμη επέστρεψε, μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο από ποτέ, με καλλιτεχνικές δράσεις, μουσικά live και DJ sets που θα μας μείνουν αξέχαστα.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 05/08 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Σαβίνα Γιαννάτου: Τα παιδικά της χρόνια, η γνωριμία με τη Λένα Πλάτωνος και η αγάπη της για την free jazz

Το τραγούδι των Ελλήνων / Σαβίνα Γιαννάτου: Τα παιδικά της χρόνια, η γνωριμία με τη Λένα Πλάτωνος και η αγάπη της για τη free jazz

Η Αργυρώ Μποζώνη συναντά τη Σαβίνα Γιαννάτου, την κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια με την κρυστάλλινη φωνή, και μιλούν για τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής και την μουσική της πορείας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
80s, meta-trap και ψυχεδέλεια: Το «555» του Mufasha είναι από τους δίσκους του καλοκαιριού

Μουσική / '80s, meta-trap και ψυχεδέλεια: Το «555» του Mufasha είναι από τους δίσκους του καλοκαιριού

Ο 20χρονος Mufasha παρουσιάζει έναν δίσκο με φουτουριστικό τραπ και ψυχεδελικά vibes, βαθιά συναισθηματικό, με προσωπικούς στίχους που περισσότερο τους τραγουδάει παρά τους ραπάρει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 01/08 - ΘΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ-Τι κάνει την όπερα «Τόσκα» του Τζάκομο Πουτσίνι να παραμένει τόσο δημοφιλής;

The Review / Τι κάνει την όπερα «Τόσκα» του Πουτσίνι τόσο δημοφιλή;

Ο Χρήστος Παρίδης συζητάει με τη δημοσιογράφο Αργυρώ Μποζώνη για την παράσταση της όπερας «Τόσκα» που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο από την Εθνική Λυρική Σκηνή, κλείνοντας το Φεστιβάλ Αθηνών 2022.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ντόρα Μπακοπούλου: «Εμείς, που υπηρετούμε την κλασική μουσική, παραμένουμε αθεράπευτα ρομαντικοί»

Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας / Ντόρα Μπακοπούλου: «Εμείς, που υπηρετούμε την κλασική μουσική, παραμένουμε αθεράπευτα ρομαντικοί»

Η σπουδαία πιανίστρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Αίγινας θυμάται αγαπημένες της στιγμές από την πορεία του και καλωσορίζει τη 16η διοργάνωση, που ξεκινά στις 4 Αυγούστου.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

σχόλια

20 σχόλια
Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουν να μπαίνουν και οι γιατροί στις φυλακές!!Σας βεβαιώνω πως το 90% δεν θα περνούσαν ούτε το πρώτο χρόνο ιατρικής στην Αμερική.
Με συγχωρείτε, αλλά να απαντήσω κι εγώ που πήρα τη συνέντευξη; Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Σ' αυτή τη συνέντευξη ενόχλησαν τα πάντα. Τα πάντα, όμως! Από τον πρόλογο μέχρι τις ερωτήσεις μου. Μου έστειλε γείτονας της Faithfull ότι ήταν κακό που έγραψα ότι είχε Ασιάτισσα βοηθό και που η πολυκατοικία της είχε κωδικό για να μπεις μέσα. Προφανώς ο κύριος που ζει στο Παρίσι, όλα αυτά τα βλέπει ψιλά γράμματα και παραβλέπει πως είναι στοιχεία ελκυστικά για κάθε αναγνώστη της συνέντευξης. Άκουσα τα εξ αμάξης επειδή ξεκίνησα τη συνέντευξη από την ανοιχτή βαλίτσα της. Που ειν' το πρόβλημα; Να μη ρωτούσα όταν εκεί που καθίσαμε για την κουβέντα μας υπήρχε δίπλα μας μια βαλίτσα με σκόρπια ρούχα; Κακό ήτανε; Η κα Faithfull ήταν ευγενής στην αρχή - μιλάμε για την αρχή. Όντως ενοχλήθηκε από το fucked up και δε μετανιώνω καθόλου που της το ρώτησα. Με μια βασική λεπτομέρεια όμως που δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει κανείς: Απλά της μετέφερα δικά της λόγια, όπως μου τά'χε μεταφέρει ο Έλληνας διοργανωτής της συναυλίας της στη Ρόδο. Κοινώς, το fucked up ήταν έκφραση που είχε η ίδια χρησιμοποιήσει, άλλο αν τώρα το πήρε πίσω σε μια δημόσια συζήτηση. Και να σας πω γιατί; Δε λες ''ναι, σκέφτηκα να μην πάρω λεφτά από μια ρημαγμένη χώρα'', τη στιγμή που φως - φανάρι νιώθεις απέχθεια για τη χώρα αυτή. Τυχαίο ότι πιάστηκε απ' αυτό και θέλησε η ίδια να ξεκινήσει έτσι τη συνέντευξη της; Ενόχλησα ακόμη που τη ρώτησα αν είναι πολιτικοποιημένη, μα κανείς δε στάθηκε στη μεγαλειώδη ατάκα που της απέσπασα (Οι Ναζί θα επιστρέφουν κάθε 70 χρόνια). Μήπως ενόχλησα και που τη ρώτησα για το Sister Morphine; Μήπως δηλαδή να τραβιόμουν απ' την Ελλάδα στο Παρίσι για να κοίταγα τη Faithfull στα μάτια σα χάνος και να μην άνοιγα το στόμα μου; Ότι θέλετε λέτε; Τι είναι η Faithfull, Γωγώ Τσαμπά που τη βρίσκεις ότι ώρα θες; (μια χαρά είναι η Γωγώ, όπως μια χαρά είναι κι η Καίτη Γκρέυ). Άλλο αυτό! Ενόχλησα που ταύτισα τη Faithfull με την Καίτη Γκρέυ. Η κα Faithfull που είδα από κοντά, συγγνώμη αν σας χαλάω την εικόνα, αλλά ελάχιστη σχέση έχει με τις φωτογραφίες για το promo των δίσκων της που συνοδεύουν τη συνέντευξη αυτή. Φυσικά και δεν είναι κακό αυτό, πρόκειται για μια ταλαιπωρημένη γυναίκα με πολλές περιπέτειες στην υγεία της. Η ερώτηση μου για το τσιγάρο είχε νόημα: Φυσικά και δε θα κάπνιζα μπροστά της. Γνωρίζοντας όμως πως ακομα καπνίζει σα φουγάρο στα λάιβ της, ήθελα να δω αν μεσ' στο σπίτι της τηρεί κάποιες στοιχειώδεις ιατρικές οδηγίες. Και τις τηρεί, αυτό διαπίστωσα με χαρά. Για το φλιτζανάκι, το βρήκα έως και χαριτωμένο. Μη σας πω ότι το θεώρησα και τιμή να πιω καφέ σε σερβίτσιο των προγόνων της Faithfull. Αίσθηση μου είναι ωστόσο πως θέλησε να φτιάξει τσάι για να ροκανίσει το χρόνο της συνέντευξης, είτε από βαρεμάρα, είτε από διάθεση καψονιού απέναντι μου. Φυσικά αυτό δεν μου άρεσε και είπα μέσα μου: ''Δεν ήρθα από Αθήνα για να μου φας τα πολύτιμα 30 λεπτά της συνάντησης μας με τσάγια και καφέδες. Θα σε ξεζουμίσω''...Ας ακουστεί όπως θέλει αυτό, το λέω γλαφυρά και λαϊκά τώρα. Το κλίμα δεν ήταν ούτε φορτισμένο, ούτε τίποτα. Απλά η Faithfull βαριόταν αφόρητα κι απέναντι της είχε έναν τύπο, ο οποίος της διάβαζε ποιήματα. Τι απογοήτευση που δεν ήξερε τον Καβάφη, αλλά τι να κάνουμε...Όλες μου οι ερωτήσεις ήταν στοχευμένες. Είδα άπειρες συνεντεύξεις της στην τηλεόραση πριν αναχωρήσω για Παρίσι. Είχα κι άλλες να τις κάνω, μα που σκέφτηκα πως θα τη θύμωναν και εκεί, ναι, μπορεί μέχρι και να τσακωνόμασταν. Οπότε αρκέστηκα σε ότι διαβάσατε. Είναι εύκολο να σε κατηγορεί κάποιος για αγένεια κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, που ενδεχομένως δε θα συναντούσε ποτέ του μία ροκ σταρ. Να λέει ''εγώ θα έκανα αυτό'' ή ''εγώ θα έκανα το άλλο''. Προσπάθησα να είμαι σωστός ως δημ/φος απέναντι σε μία θρυλική περσόνα που λάτρευα και εξακολουθώ να λατρεύω. Δουλειά μου δεν ήταν ούτε να τη νταντέψω, ούτε να την κοιτάζω σαν τοτέμ αποσβολωμένος. Δουλειά μου ήταν να της πάρω πράγματα. Και νομίζω ότι της πήρα παρ' όλη τη βαρεμάρα της. Διότι αν είχα ψαρώσει από αυτή τη βαρεμάρα η συνέντευξη θα ήταν πολύ πιο σύντομη, θα πίναμε το τσάι μας και θα την έκανα. Γι' αυτό λοιπόν αφήστε τον κάθε άνθρωπο να κάνει τη δουλειά του, όπως νομίζει καλύτερα, και κρατήστε τους χαρακτηρισμούς ή το τι θα κάνατε εσείς στη θέση του, για τον εαυτό σας. Τα σχόλια που με βρίζουν από χθες δεν με εκνεύρισαν λιγότερο απ' αυτά των Ελληναράδων που βρίζουν τη Marianne Faithfull. Επαναλαμβάνω πως εξακολουθώ να τη θεωρώ σπουδαία καλλιτέχνιδα και πως συνεχίζω να ακούω τα τραγούδια της με την ίδια ζέση. Θεωρώ τέλος τιμή μου που με δέχτηκε στην οικία της και είχαμε αυτή την ημίωρη - ακριβώς 30 λεπτά μείναμε μαζί - κουβέντα. Η συνέντευξη έσκισε, μπήκε πρώτο θέμα μέχρι και στη yahoo.news, οπότε ήταν μάλλον επιτυχημένη. Μέχρι να διαβάσετε την επόμενη μου συνέντευξη, σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να σχολιάσετε.
Μου κάνει τεράστια εντύπωση η τόσο αμυντική σας στάση και ειδικά η απαξίωση των σχολιαστών ως ''Ελληναράδων'' (!). Κάνατε μια πολύ διεκπαιρεωτική (για τη συνεντευξιαζόμενη) συνέντευξη και καταφέρατε να προσελκύσετε μεγάλο ενδιαφέρον και, ναι, σχόλια. Είναι κακό αυτό; Πράγματι βγήκε φορτισμένο κλίμα και αγένεια από τη μεριά της Φέιθφουλ. Αν θέλατε να βγει συμπαθής ας μη βάζατε σχόλια και παρενθέσεις με τις αντιδράσεις της, ας την αφήνατε μια άνευρη συνέντευξη. Επίσης μπορεί σε κάποιους να βγήκε αγένεια από την πλευρά σας, γιατί δεν γνωρίζουν τη δουλειά σας ή δεν γνωρίζουν (και ίσως δεν χρειάζεται) το πώς πρέπει να κινηθεί ένας δημοσιογράφος για να βγάλει κάτι από το τίποτα. Εννοείται ότι από τη στιγμή που την αναρτήσατε σε ένα δημοφιλές σάιτ θα κριθεί, είτε σας αρέσουν τα σχόλια είτε όχι. Το ότι έσκισε δεν σημαίνει κάτι για την αξία της συνέντευξης, και ο ''Μόνο Αγάπη'' σκίζει πχ, δεν τον κάνει αυτομάτως ανώτερο. Κρίμα, δεν είναι ωραίο ένας συνεργάτης της lifo (κι ένας από τους καλύτερους) να υιοθετεί τον σνομπισμό κουλτουροδημοσιογράφων που ο λαουτζίκος δεν καταλαβαίνει το μεγαλείο της δουλειάς τους...
Πες τα neverlander! Εμεις δεν ψαρωνουμε Κε Μποσκοιτη επειδη ειναι καποια σταρ.Πανω απο ολα κρινεται σαν ανθρωπος σε μια συνεντευξη. Πρωτα μαςπαρουσιαζετε στην ουσια την κακιστη συμπεριφορα της σαν πρωταγωνιστρια της συνεντευξης και μετα μας τη λετε γιατι τη σχολιαζουμε αρνητικα. Μαλιστα! Συγγνωμη για την ελλειψη τονων, γραφω απο το ταμπλετ.
Να σας πω την πάσα αλήθεια, δεν έχω καθόλου αμυντική στάση. Απλά από χθες έχω κάνει καινούργιο συκώτι απ' τα γέλια και κόντεψα να σηκώσω τη γειτονιά στο ποδάρι με τα σχόλια που διαβάζω. Τη δουλειά μου όπως την ξέρω και την κάνω καλά δε θα μου την αλλάξει κανένα σχόλιο. Απλά να το ξέρετε σας το λέω.
Κύριε Μποσκοΐτη, δε γίνεται να μιλάτε σοβαρά. Ίσα ίσα που η κυρία θα έπρεπε να χαίρεται που ένας δημοσιογράφος που αρθρογραφεί σε site με μεγάλη επισκεψιμότητα από νέους ανθρώπους, οι οποίοι θα είχαν την ευκαιρία να μάθουν για αυτήν μέσα από μια συνέντευξη. Αντιθέτως, έβγαζε έναν τεράστιο σνομπισμό τύπου "εγώ είμαι και καμιά άλλη" και "σου κάνω και χάρη που σου δίνω συνέντευξη" που εκνεύρισε αφάνταστα. Στην τελική ούτε και καμιά super star τη λες. Δεν είναι δα και ο John Lennon. Αυτό που είδα εγώ ήταν μια αλαζονική γηραιά κυρία, που επειδή πριν 50 χρόνια έκανε λίγες επιτυχίες, τα είχε με τον Mick Jagger και έμπλεξε με τα ναρκωτικά νομίζει ότι έγινε και κάποια.
Vasilis21, προφανώς λόγω ηλικίας δεν τη γνωρίζεις τη Marianne Faithfull. Ολόκληρη η ιστορία του rock'n'roll είναι η Faithfull, άλλο τώρα το τι σου ''έβγαλε'' εσένα από μία της συνέντευξη. Να ξέρουμε και τι λέμε δηλαδή. Ξέχνα καλύτερα ότι διάβασες, αφού σε ξενέρωσε τόσο, και ψάξε να μάθεις τους δίσκους και ντα τραγούδια της :)
Δεν την ήξερα πριν διαβάσω τη συνέντευξη και μετά έψαξα τραγούδια της στο Youtube. Προσωπικά με εκνεύρισε απίστευτα η υπεροψία της. Από το δροσερό χαμογελαστό κορίτσι που ήταν στο ξεκίνημά της το 1964 έχει φτάσει στο 2016 να είναι μια ξινή υπερήλικη με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της.
Όταν φιλοξενείς έναν άνθρωπο στο σπίτι σου, έστω για όση ώρα κρατάει μια συνέντευξη, και αποφασίζεις να του δώσεις ένα φλιτζάνι καφέ δεν του λες «πρόσεξε μην το σπάσεις το έχω από τους προγόνους μου» γιατί αυτό δείχνει αγένεια που προσωπικά δεν τη δικαιολογώ ακόμα και αν είσαι η Faithfull. Καλύτερα να το δώσεις σε πλαστικό εάν έχεις τέτοιο άγχοςΕκτός από αυτό, η συνέντευξη είχε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα που μου άρεσε. Δεν βαρέθηκα στιγμή καθώς την διάβαζα
Εξαιρετική συνέντευξη !! Ο Αντώνης Μποσκοίτης χειρίστηκε με επιδεξιότητα την εμφανώς αναιδέστατη Marianne Faithfull . Έτσι είναι. Η Marianne ξέχασε φαίνεται τις παρτούζες και τις πρέζες και τώρα παριστάνει την κυρία και σνομπάρει a Paris...Oσο για τη συσκευή οξυγόνου αυτό μου προκαλεί εντύπωση..Του απαγόρευσε να καπνίσει, αν και πιστεύω πως ο Αντώνης επίτηδες τη ρώτησε γιατί είμαι σίγουρη πως γνωρίζει πως η ίδια στις συναυλίες της-μέχρι πρόσφατα-εμφανίζεται στη σκηνή με αναμμένο πούρο στο χέρι!!!
Η τύπισσα δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση.Το άλλο που κατάλαβα για πολλοστή φορά, χωρίς να κρίνω αν είναι σωστό ή λάθος (είναι μία άλλη συζήτηση αυτό), είναι πως οι ξένοι μας γνωρίζουν μόνο για το souvlaki, mousaka, την Σαπφώ και τον Όμηρο.....τον Καβάφη ούτε να τον %εσει!...
Δεν είχε καμία όρεξη να δώσει συνέντευξη και οι απαντήσεις της ήταν απίστευτα γενικόλογες και βαρετές. Όσον αφορά το καλλιτεχνικό της έργο, μου φαίνεται υπερεκτιμημένη αλλά αυτό είναι μόνο μια προσωπική άποψη.
Το πρώτο που σκέφτηκα τελειώνοντας την ανάγνωση ήταν "Μπράβο στον δημοσιογράφο". Αφού δεν ήθελε να δώσει συνέντευξη, γιατί δέχτηκε;Δεν την γνωρίζω ιδιαίτερα λόγω της νεαρής μου ηλικίας αλλά σίγουρα δε θα ασχοληθώ περαιτέρω μετά από τέτοια συμπεριφορά.Καμία σεμνότητα, κανένας σεβασμός στον επαγγελματία και στον άνθρωπο απέναντι της, βιαστική, βαριεστημένη, αδιάφορη. Από όσα καταλαβαίνω, κάποτε ήταν ανατρεπτικό ροκ σύμβολο, τώρα είναι μια ξινή κυρία
Τι ήξερα για τη Marianne Faithfull; Ότι είναι μία ναρκομανής ροκ σταρ των 60s με ωραία φωνή. Τι άλλο έμαθα διαβάζοντας τη συνέντευξη; Ότι είναι αγενής και φαντασμένη. Σχετικά με την επιπλοκή του χειρουργείου, δε μπορούμε να γνωρίζουμε γιατί την έπαθε. Μπορεί απλά να έτυχε. Πάντως το να επιμένει δημοσίως ότι το έπαθε επειδή..ο γιατρός δήθεν δεν είχε πλύνει τα χέρια του είναι τουλάχιστον γελοίο.Για το άλλο που δηλώνει μη πολιτικοποιημένη δύο τινά μπορώ να σκεφτώ: Είτε ότι έτσι έχει αποφασίσει με τους μανατζαραίους να λέει για να μη δυσαρεστεί κανέναν και μειωθεί ο τζίρος της ή ότι όντως δεν την ενδιαφέρει τι γίνεται στον κόσμο και κοιτάει μόνο την πάρτη της (και την πρέζα της).Όσο για το "τελειώνετε" που ουσιαστικά σας λέει συνέχεια, τι να πω. Χαρά στην υπομονή σας.
Καλησπέρα, δεν γνωρίζω εαν όντως ο γιατρός είχε ή δεν είχε πλύνει τα χέρια του, αλλά υπάρχουν άφθονοι γιατροί τριγύρω που πραγματικά αναρωτιέσαι εαν το δίπλωμα το πήραν την μέρα ή την νύχτα, από προσωπική εμπειρία που γιατρός μου προκάλεσε μόνιμο μη αναστρέψιμο πρόβλημα στο αριστερό μου γόνατο, το οποίο το έχω εδώ και 15 χρόνια. Μερικοί γιατροί είναι όντως για πολλές φάπες.
Καλησπέρα, δεν γνωρίζω εαν όντως ο γιατρός είχε ή δεν είχε πλύνει τα χέρια του, αλλά υπάρχουν άφθονοι γιατροί τριγύρω που πραγματικά αναρωτιέσαι εαν το δίπλωμα το πήραν την μέρα ή την νύχτα, από προσωπική εμπειρία που γιατρός μου προκάλεσε μόνιμο μη αναστρέψιμο πρόβλημα στο αριστερό μου γόνατο, το οποίο το έχω εδώ και 15 χρόνια. Μερικοί γιατροί είναι όντως για πολλές φάπες.
Πως την συγκρίνει έστω και εμφανισιακά ο αρθρογράφος με την Καίτη Γκρέυ, δεν μπορώ να καταλάβω ούτε από τις φωτογραφίες, ούτε από το στυλ. Και δεν μου φαίνεται ότι θέλει να την πεί στους Έλληνες όταν λέει 2 φορές ότι τους αγαπάει. Δεν είναι απλώς έτοιμη να κάνει βαθιά συζήτηση με κάθε δημοσιογράφο και απλά προωθεί την περιοδεία της σε μια μικρή συνέντευξη και όχι εξομολόγηση ποταμός, δεν βλέπω τίποτα κακό σ'αυτό.
Η Marianne λέει στην αρχή στον δημοσιογράφο να μην την κουράσει πολύ γιατί την επόμενη έχει συναυλία και δεν θέλει να κουράσει τη φωνή της.Στο σημείο της συνέντευξης που του λέει ότι θα φτιάξει ένα τσάι για το λαιμό της εννοεεί να συντομεύουν. Ο άλλος χαμπάρι μάλλον, ακόμα κι όταν η Marianne επέστρεψε χωρίς τσάι. Ρωτά μάλιστα αν μπορέι να καπνίσει, ενώ έχει ήδη δει συσκευή οξυγόνου στο σπίτι. Στη συνέχεια ξεκινά να διαβάζει και ένα ποίημα ζητώντας της να το σχολιάσει... Η Marianne του απαντά: Ξέρετε ότι δεν έχετε πολύ χρόνο, έτσι; Some people just can't take a hint...
Δεν γνώριζα ότι ο Patrick Leonard είχε συνεργαστεί με την Άννα Βίσση. Το γεγονός όμως πως έχει επίσης συνεργαστεί με τη Madonna, τον Leonard Cohen (τι ανάγκη είχε ο Cohen άραγε να πάρει στίχους του;) και τη Marianne Faithfull, τον καθιστά στα μάτια μου κάτι σαν τον...Νίκο Μωραΐτη της διεθνούς pop-rock σκηνής :P
Πολύ αστείο το σχόλιο σου μεν, αλλά και ο δημοσιογράφος έχει μια δουλειά να κάνει και πήγε πλήρως προετοιμασμένος για μια πραγματικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη αν η αφ'υψηλού Μαριάννα μας συνεργαζόταν έστω και λίγο. Ο άνθρωπος έβαλε τα δυνατά του μπας και την παρασύρει σε μια συζήτηση για την τέχνη της, αλλά η ίδια είχε σοβαρότερα πράγματα να κάνει, όπως να σνομπάρει και να παραπονιέται.
Δε καταλαβαίνω γιατί είναι περίεργο που ενοχλήθηκε με το "fucked up". Δεν έχει καμία σημασία το παρελθόν της. Είναι αγένεια να εκφράζεσαι έτσι σε οποιαδήποτε γλώσσα, πόσω μάλλον σε μία που δεν είναι η μητρική σου. Οι Έλληνες όταν μιλάνε ξένες γλώσσες το θεωρούν κουλ (ενίοτε και ότι τους κάνει αυτόματα πιο γνώστες της γλώσσας) να χρησιμοποιούν βρισιές, δεν είναι όμως καθόλου έτσι για τους συνομιλητές τους, αντίθετα είναι λίγο άβολο, το έχω παρατηρήσει συχνά.
Δεν ξέρω απ έξω τους στίχους της και το έργο της, γνωριζω γενικά πράγματα και διαβασα για να μάθω περισσότερα ομως η συνέντευξη φαίνεται οτι εγινε αποκλειστικά για Faithful geeks. Το fucked up, απίστευτη αγένεια, αν μη τι αλλο, μιλάτε σε μεγαλύτερο.
Δεν συμφωνώ ότι ήταν αγένεια. Δεν αποκάλεσε την ίδια fucked up (που είναι λίγο απ'ότι φάνηκε), αλλά την οικονομία της Ελλάδας, που δεν πιστεύω να διαφωνεί κανείς.Τώρα αυτό με το ότι μιλάει σε μεγαλύτερο, ισχύει ναι μεν γενικά αλλά όταν μιλάς σε ροκ είδωλο των οργίων των 60ς επιτρέπεται νομίζω, μη σου πω επιβάλλεται. Φαντάζεσαι να έλεγε fucked up στον Μικ Τζάγκερ και να του έλεγε τς τς τς δεν μιλάω έτσι; Δεν νομίζω.Λίγο ακόμα και θα του απαντούσε: Μιλάτε μου στον πληθυντικό παρακαλώ, δεν είμαι συνηθισμένη. Είμαι χήρα γυμνασιάρχου ξέρετε (βλ. Βίλα των Οργίων).
Αυτή η 'μανία' ειδωλοποίησης που μας κατατρέχει και ειδικά για αυτή τη γενιά καλλιτεχνών...Δε νομίζω ότι κανείς μας έχει ξεφύγει από αυτήν την παγίδα, γι'αυτό και είναι τόσο ενδιαφέρον όταν μέσω μιας πραγματικής (δηλαδή όχι συμφωνημένης/πληρωμένης/πετσοκομμένης και διαφημιστικής) συνέντευξης, ρίχνεις μια ματιά στην καθημερινή πλευρά των ειδώλων σου.Η δυσαρέσκεια της κυρίας Φέιθφουλ μετά από περιστατικό που αφορά κάτι τόσο κρίσιμο, όπως η υγεία της είναι απόλυτα λογική. Από εκεί και ύστερα, οι ιδεολόγοι/ονειροπόλοι θαυμαστές και όσοι προσπαθούν καθημερινά να είναι 'bigger people', θα περίμεναν να έχει την ανωτερότητα και κοσμοπολίτικη ωριμότητα να μην χαρακτηρίζει έναν ολόκληρο λαό από ένα μεμονωμένο περιστατικό που αφορούσε λίγους.Ο απροκάλυπτος ντιβισμός και ο επίκτητος(?) καθωσπρεπισμός λόγω ηλικίας(?)(εικάζω τρελά εδώ, αλλά αυτό μου έβγαλε), δεν έχουν κανένα νόημα σε μία συνέντευξη που εξαρχής δεν απορρίφθηκε.Ίσως κάποιος να υποστηρίξει ότι μια τόσο αναγνωρισμένη και ιστορική καλλιτέχνις δικαιούται, τρόπον τινά, να φέρεται ως ντίβα, ή να αναφερθούν ακόμα και κλισέ όπως οι καλλιτέχνες είναι εκκεντρικοί κλπ.Αλλά ο λόγος που αγαπάμε ιδιαίτερα τα ΡΟΚ είδωλά μας και που τρυπώσαν στην καρδιά μας εξαρχής, δεν είναι ότι γκρεμίσαν τέτοια στεγανά και άρθηκαν πάνω από τέτοιες μικρότητες - ακόμα κι όταν 'σέρνονταν' στους προσωπικούς τους 'βούρκους' (ειδικά τότε, πόσω μάλλον όταν επιβίωσαν από αυτούς...)Εν τέλει, αυτό που με ξένισε διαβάζοντας τη συνέντευξη, ήταν η ολοκληρωτική ακύρωση του θαυμαστή και της εγκυρότητας του βωμού της, μέσα από την τόσο ωμή 'απόρριψη' των ίδιων τον τραγουδιών της και της ποίησης. Γιατί ποια θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη ακύρωση, από το να προσπερνά τόσο 'αδιάφορα' τραγούδια και στίχους που έχει ερμηνεύσει;Αν μία Μαριάν Φέιθφουλ είναι τόσο ασυναισθηματική απέναντι σε τραγούδια-παιδιά της (τουλάχιστον στα μάτια του κοινού), τότε τι να περιμένει κανείς από το παρόν και το μέλλον της μουσικής και γιατί σταυρώνουμε στις συνειδήσεις μας ειλκρινή παιδάκια-αφρολέξ, όπως ο Μπίμπερ, που στο κάτω-κάτω, δε δηλώνει τίποτα παραπάνω από τη μετριότητα και το χρήμα που τον χαρακτηρίζουν;Πώς δηλώνει ξαφνικά απολιτίκ κάποια που αφιέρωνε τραγούδι στην Ulrike Meinhof;Πραγματικά εξαιρετικό από μέρους σας που δεν 'αναλωθήκατε στα ναρκωτικά και τα '60s' (γεγονότα χωρίς τα οποία, καλώς ή κακώς, δε θα υπήρχε στο στερέωμα η Μαριάν Φέιθφουλ. Ανακαλύφθηκε και εκτοξέυτηκε μέσω της Λονδρέζικης social scene των mid-'60s και δε νομίζω ότι στα πάρτυ των Rolling Stones επιναν μόνο τσάι)ωστόσο, δεν είχατε χώρο να 'αναλωθείτε' και σε κάτι άλλο - γιατί τι να πεις με μια μουσική προσωπικότητα που προσπερνάει τα τραγούδια της, βιάζεται, υπεκφεύγει και αρνείται να συζητήσει για την τέχνη...;
Να μην δέχονταν την συνέντευξη τότε. Αδικαιολόγητη και σπαστική σε διάφορα σημεία και πλήρης αδιαφορία για το έργο της. Ήταν σαν να έλεγε Ε απλά τα τραγουδούσα, έβγαζα χρήματα και τέλος. Μου φαίνεται απλά ήθελε να βγάλει άχτι για την Ελλάδα (απαράδεκτος ιατρός αλλά είναι υπερβολική). Επίσης η απάντηση Δεν είμαι πολιτικοποιημενη μου έκανε εντύπωση. Ήταν ερώτηση που δύναται και έτσι να απαντήσεις, δεν χρειάζεται νάσαι ειδήμων πολιτικών ιδεολογιών και κομμάτων. Πολύ φτωχή συνέντευξη που κανονικά δεν αξίζει να ασχοληθείς.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ