Θα περίμενε κανείς τα χρόνια της οικονομικής κρίσης τα οποία διανύουμε να αποτελέσουν την βασική πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ότι αυτές οι δυσκολίες θα επηρέαζαν την τέχνη τους και θα δημιουργούσα γενναίους δίσκους που, γιατί όχι, θα έφταναν μέχρι τα αυτιά της μάζας.
Αντί για αυτό παρατήρησα τα εξής τα τελευταία χρόνια: Δημιουργούς να εξαργυρώνουν την δήθεν αντισυμβατική τους 
στάση με μια αναπαυτική καρέκλα. Δημιουργούς να μεταφέρουν στις συνεντεύξεις την οργή τους για όλα όσα συμβαίνουν, αλλά αυτή την οργή να μην μπορούν να την μετουσιώσουν σε τραγούδι ή μελωδία. Δημιουργούς να είναι στον κοσμάρα τους . Όχι, δεν μιλάω για τα σκυλάδικα της παραλιακής. Αυτοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις όψιμης επαναστατικότητας που τους έκαναν πιο αστείους στα μάτια μας από ότι είναι στην πραγματικότητα, συνέχισαν να δείχνουν τον δρόμο στον κάθε πικραμένο που είχε μπει στο λαβύρινθο της καψούρας του. Αυτός ήταν ο προορισμός τους πριν την κρίση αυτός είναι και μετά την κρίση. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις για το παραμικρό κάποιον που ξέρει τι είναι και τι εκπροσωπεί και δεν πλασάρεται ως κάτι άλλο. Ακόμα και αν σου ανακατεύει το στομάχι.
Μιλάω για αυτούς που πάντα εκπροσωπούσαν την «απέναντι πλευρά» και τώρα είτε έχουν σιγήσει επειδή δεν έχουν τι να πουν, είτε έχουν σιγήσει επειδή αυτό θα λειτουργήσει υπέρ τους «μέχρι να περάσει και αυτό».
Και να που από εκεί που το περιμένεις ήρθε ένας δίσκος που εκφράζει αυτό που ζούμε σήμερα. Είναι ο δίσκος του TheBoy με τίτλο «Καλό παιδί» και αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία ακόμα και αν δεν έχετε ξανακούσει δουλειά του. Γράφτηκε μέσα σε μια μέρα, στις 30 Ιουνίου, και μοιάζει σαν να εξωτερίκευσε όλη την πίεση που αισθανόταν ο άνθρωπος που το δημιούργησε με μια ανάσα. Και τα δέκα κομμάτια του είναι ένα ισχυρό «παρόν» του The Boy σε αυτό που ζούμε αυτή την στιγμή. Έχουν όλα τα φόντα να γίνουν επιτυχίες σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η τηλεόραση θα έπαιζε ρεπορτάζ για τις ουρές των ATM και από πάνω θα ακουγόταν η φωνή του:
Τι σύμπτωση και αυτή να μπούμε ίδια ώρα σηκώνοντας το όπλο.
Τι σύμπτωση και αυτή να δώσουμε και οι δύο σημείωμα στο ταμείο.
Στην τράπεζα ω ναι μωρό μου.
Στην τράπεζα θα βρεθούμε ξανά.
Όμως επειδή κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ η δουλειά του αυτή όπως και οι προηγούμενες δεν θα αγγίξουν τα αυτιά της μάζας. Κάτι που μάλλον δεν θα ήθελε και ο ίδιος.
Στο καλό παιδί ο The Boy καταφέρνει να σφάξει με το βαμβάκι (σ.σ Δηλαδή με ειρωνική ματιά ανάμεικτη με το ιδιοσυγκρασιακό του χιούμορ) τα υπνωτισμένα από λαϊκισμούς πλήθη («Μιούζικαλ κάτω απ τη Γη»), να κάνει μια σκληρότατη κριτική για τον ρόλο της Εκκλησίας σήμερα και για τον τρόπο που εκμεταλλεύεται την ανασφάλεια του κόσμου(«Ταληροντούς»), να εκφράσει την ανασφάλεια που αισθανόμαστε όλοι μας μέσα στην νέα εποχή («Δεν είμαι νεκρός»), να συμπυκνώσει μέσα σε μια λούπα την απογοήτευση του από τους πολιτικούς («Δεν είχανε τίποτα να μας πουν»), να μας δώσει λίγη ελπίδα για όλα αυτά τα μικρά που μας βοηθούν να περπατάμε μέσα στο χάος («Τι θα υπάρχει τι Δευτέρα;)
Η δύναμη του The Boy είναι οι στίχοι του και είναι αυτό που προσωπικά έχω ανάγκη αυτή την στιγμή από ένα δημιουργό. Θέλω στίχους και όχι βαρύγδουπες δηλώσεις. Όπως νομίζω και οι περισσότεροι εκεί έξω.
σχόλια