Μπορεί ο Ζακ Ιακωβίδης που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Πέμπτη στα 87 του, πλήρης ημερών, να έχει ταυτιστεί με τη μουσική του για τη φωσκολική ''Λάμψη'', η αλήθεια όμως είναι πως επρόκειτο για έναν συνθέτη με σημαντική θητεία στην επιθεώρηση και στη δισκογραφία. Για την ακρίβεια, ήταν εκείνος που μετά τον Γιώργο Μουζάκη πήρε τη σκυτάλη στη σύνθεση μουσικής και τραγουδιών για την επιθεώρηση.
Γνωστό ακόμη ότι ο Ιακωβίδης συνελήφθη με την οικογένεια του από τους Γερμανούς και πέρασε τρία μαρτυρικά χρόνια στο στρατόπεδο Μπέργκεν - Μπέλσεν. Το αστέρι που έφερε στο χέρι του και που δε δίσταζε να το δείχνει μέχρι το τέλος ήταν ντοκουμέντο της προσωπικής του οδύνης στα χρόνια της Κατοχής
Εβραϊκής καταγωγής, ο Ιακωβίδης ήταν γιος του περίφημου Μπενβενίστε που μαζί με τον συνέταιρό του, Αμπραβάνελ, πήραν τα δικαιώματα της Odeon Parlophone και έστησαν μία από τις πρώτες κραταιές δισκογραφικές εταιρείες στην προπολεμική Ελλάδα. Γνωστό ακόμη ότι ο Ιακωβίδης συνελήφθη με την οικογένεια του από τους Γερμανούς και πέρασε τρία μαρτυρικά χρόνια στο στρατόπεδο Μπέργκεν - Μπέλσεν. Το αστέρι που έφερε στο χέρι του και που δε δίσταζε να το δείχνει μέχρι το τέλος ήταν ντοκουμέντο της προσωπικής του οδύνης στα χρόνια της Κατοχής. Ωστόσο, μια λεπτομέρεια που δεν έγινε γνωστή είναι ότι σε προχωρημένη ηλικία, τόσο ο Ιακωβίδης, όσο και ο μοναχογιός του, βαφτίστηκαν χριστιανοί, εξ ου και στην κηδεία του, χθες Παρασκευή, ακολουθήθηκε το χριστιανορθόδοξο τελετουργικό.
Οι μουσικές του Ιακωβίδη σε τηλεοπτικές σειρές σαν το ''Λούνα - Παρκ'' του Γιάννη Δαλιανίδη τη δεκαετία του 1970 και τη ''Λάμψη'' του Νίκου Φώσκολου άφησαν εποχή για το είδος τους. Στο ''Λούνα - Παρκ'', άλλωστε, έπαιζε η γυναίκα του, ηθοποιός Καίτη Αθανασίου. Ήταν εκείνη που έλεγε τη χαρακτηριστική ατάκα ''πέντε κρίκοι, ένα τάλιρο'', εν ζωή σήμερα.
Τον Ζακ Ιακωβίδη τον ακούμε ως συνερμηνευτή ρεμπέτικων τραγουδιών της δεκαετίας του 1940 - λογικό, αφού λόγω του πατέρα του μπήκε στη δισκογραφία σε νεαρότατη ηλικία. Έκτοτε, διέπρεψε στο λεγόμενο ελαφρό τραγούδι, στην επιθεώρηση - όπως ήδη είπαμε - και στο αρχοντορεμπέτικο. Τραγούδια του ερμήνευσαν η Σοφία Βέμπο, η Τζένη Βάνου, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Κλειώ Δενάρδου, η Μαίρη Λίντα, ο Φώτης Πολυμέρης, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Πάριος κ.α. Συνεργάστηκε με πολλούς στιχουργούς: Μεταξύ άλλων, με τους Πυθαγόρα, Μίμη Τραϊφόρο, Ηλία Λυμπερόπουλο, Μίνωα Μάτσα, Σέβη Τηλιακού, Ναπολέοντα Ελευθερίου.
Τον Ζακ Ιακωβίδη μάλλον σνόμπαρε ο Μάνος Χατζιδάκις - γνωστή η κόντρα του μεγάλου συνθέτη με τους συναδέλφους του από το χώρο του ελαφρού τραγουδιού -, αφού στο ένθετο της ''Ρωμαϊκής Αγοράς'' (1986) αναφερόταν απαξιωτικά σε ένα πολύ δημοφιλές άσμα του! Σημείωνε χαρακτηριστικά ο Χατζιδάκις, παραπέμποντας στο έτος 1948: ''Εκείνο τον καιρό ο κόσμος τραγουδούσε Θα το πάρεις το κορίτσι, μην το παιδεύεις (σ.σ. τραγούδι του Ζακ Ιακωβίδη σε στίχους Κώστα Νικολαΐδη) και άλλες παρόμοιες ηθικοπλαστικές συμβουλές της μικροαστικής Αθήνας...''
Παρ΄όλα αυτά, ένα από τα πλέον πολυτραγουδισμένα μέχρι σήμερα τραγούδια, από τις ταβέρνες μέχρι τα ελληνάδικα, είναι του Ζακ Ιακωβίδη: Πρόκειται για το ''Θα ζήσω ελεύθερο πουλί'' σε στίχους του Μιχάλη Γαβριηλίδη. Το ερμήνευσε ο Κωνσταντινουπολίτης Χρήστος Σύρπος, γνωστός ως Χρηστάκης, ο ''Έλλην Τζόνι Χαλιντέι'', όπως τον είχε αποκαλέσει ο ελληνικός μουσικός Τύπος στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Και κάτι ακόμη για να κλείσω χαριτολογώντας τούτο το μικρό αφιέρωμα στον δραστήριο συνθέτη Ζακ Ιακωβίδη: Η τραγουδίστρια Ρένα Κουμιώτη θυμάται που εμφανιζόταν το 1970 στα ''Δειλινά'' μαζί με τον Χρηστάκη στο σχήμα. Ο κόσμος παραληρούσε με τις φιγούρες του στην πίστα και του φώναζε: ''Χρηστάκη, το πουλί σου''!
