Όταν ο Τζούλιαν Σνάμπελ άρχισε να φτιάχνει τα έργα για το At Eternity’s Gate, μια ταινία για τη ζωή του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, στην οποία ζωγράφισε ξανά τα έργα του Ολλανδού καλλιτέχνη, «πειράζοντάς τα λίγο», όπως έχει πει, για να μοιάζουν στον πρωταγωνιστή της ταινίας Γουίλεμ Νταφόε, άρχισε μέσα από την καλλιτεχνική του πρακτική να εξετάζει το ζήτημα της αυτοπροσωπογραφίας.
Ανάμεσα στο 2018 και το 2020 ο Σνάμπελ δημιούργησε μια σειρά που ονόμασε Self-Portraits of Others, για μια ατομική έκθεση με νέα έργα του στο Ίδρυμα Brant. Εικοσιπέντε πίνακες που εξετάζουν το θέμα της προσωπογραφίας σε όλη την ιστορία της τέχνης.
Φυσικά τα έκανε με τον τρόπο που έγινε διάσημος, με τη χρήση υλικών που προϋπήρχαν και δεν χρησιμοποιούνται παραδοσιακά στην τέχνη, σε διαφορετικές επιφάνειες και με μη συμβατικούς τρόπους κατασκευής, εφευρίσκοντας μια νέα γλώσσα στη ζωγραφική στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν έκανε την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί της Μαίρη Μπουν στη Νέα Υόρκη, την έκθεση που τον εκτόξευσε στον χώρο των εικαστικών, άνοιξε τον δρόμο και επηρέασε μια νέα γενιά καλλιτεχνών.
Στην έκθεση παρουσιάζονται με διάφορους τρόπους οι αυτοπροσωπογραφίες του Βαν Γκογκ και της Φρίντα Κάλο και τα πρόσωπα του Καραβάτζιο.
Βουτώντας στη ζωή και το έργο του Βίνσεντ, συνειδητοποίησα ότι ο Βίνσεντ έκανε πίνακες με δικούς του πίνακες. Υπάρχουν περισσότεροι από ένας πίνακες με δεκαπέντε ηλιοτρόπια που έτυχε να βρίσκονται στην ίδια θέση και σε διαφορετικά χρώματα.
Γράφει ο Σνάμπελ για τα έργα του: «Όποτε με ρωτούσαν εάν οι ταινίες μου επηρεάζουν τους πίνακές μου, πάντα απαντούσα όχι, οι πίνακές μου πάντα επηρέαζαν τις ταινίες μου, μέχρι που έκανα το At Eternity's Gate για τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Η ταινία απαιτούσε να ζωγραφίσω πίνακες του Βαν Γκογκ ως σκηνικά και να ζωγραφίσω τους πίνακες ώστε να έχουν μια ομοιότητα με τον Γουίλεμ Νταφόε ως Βίνσεντ, καθώς υποδυόταν τον Βίνσεντ στην ταινία και οι πίνακες έπρεπε να μοιάζουν με τον ηθοποιό.
Βουτώντας στη ζωή και το έργο του Βίνσεντ, συνειδητοποίησα ότι ο Βίνσεντ έκανε πίνακες με δικούς του πίνακες. Υπάρχουν περισσότεροι από ένας πίνακες με δεκαπέντε ηλιοτρόπια που έτυχε να βρίσκονται στην ίδια θέση και σε διαφορετικά χρώματα. Πάντα πίστευα ότι οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι πρότυπο για έναν πίνακα: ο πίνακας κάποιου άλλου, ο δικός σου πίνακας, μια μουντζούρα.
Παρατηρώντας την πρακτική του Βαν Γκογκ να φτιάχνει διαφορετικές εκδοχές των δικών του πινάκων, σκέφτηκα ότι θα ήμουν σε συνομιλία μαζί του αν μετέτρεπα τα προσχέδια που είχα φτιάξει με τον Γουίλεμ για την ταινία σε έναν πραγματικό μου πίνακα. Μόλις το ξεκίνησα, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να κάνω όχι έναν πίνακα του Γουίλεμ ως Βίνσεντ, αλλά τρεις, και μετά έπρεπε με τη σειρά μου να κάνω τρεις με τον Βίνσεντ ως Βίνσεντ.
Έτσι, δεν έφτιαξα μόνο έναν πίνακα του πίνακα μου, αλλά έπρεπε να φτιάξω και έναν πίνακα του πίνακα του Βίνσεντ. Έτσι, ξεκίνησαν… τρεις πίνακες του Βίνσεντ με ένα δεμένο αυτί, τρεις του Βίνσεντ από τον πίνακα "Μon ami Paul", τρεις του Βίνσεντ από τον πίνακα του Μουσείου Ορσέ, μετά τρεις του Βίλεμ ως πίνακα του Μουσείου Ορσέ και ούτω καθεξής, μέχρι που ζωγράφισα τρεις πίνακες της Φρίντα Κάλο.
Το καλοκαίρι του 1968 διέσχισα το Μεξικό με το αυτοκίνητο. Ήμουν 16 και στο Museo del Palacio de Bellas Artes συνάντησα ένα διπλό πορτρέτο μιας ζωγράφου που λεγόταν Φρίντα Κάλο σε φυσικό μέγεθος. Δεν είχα ξαναδεί τη δουλειά της. Δεν την είχα ακούσει ποτέ και δεν είχα δει ποτέ κάτι παρόμοιο. Ήταν μια αφανής ηρωίδα.
Από τότε έγινε πολύ διάσημη αλλά εκείνη η οικεία στιγμή των δύο ορατών καρδιών της ίδιας γυναίκας, η μία με λευκό νυφικό με κηλίδες κόκκινου αίματος από την ανοιχτή αρτηρία της άλλης και το μικρό φυλαχτό του Ντιέγκο Ριβέρα έμεινε μαζί μου. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έκανα έναν πίνακα με αφορμή αυτή την εικόνα. Τα χώρισα και τα ξανασύνδεσα ως δύο πίνακες και έφτιαξα έναν άλλο πίνακα μιας νεότερης Φρίντα.
Ο Καραβάτζιο ζωγράφισε την αυτοπροσωπογραφία του ως Γολιάθ, με το κομμένο κεφάλι του να το κρατά ο νεαρός Δαβίδ. Ζωγράφισα τρεις πίνακες με θέμα τον Καραβάτζιο: δύο όπου ο ηθοποιός Όσκαρ Άιζακ πόζαρε επειδή ήθελα να ζωγραφίσω τον Καραβάτζιο εν ζωή. Θα δείτε μόνο το χέρι του Δαβίδ να κρατά το κεφάλι του Καραβάτζιο σε αυτές τις εικόνες. Είναι η αυτοπροσωπογραφία του ως Γολιάθ.
Τέλος, έφτιαξα τρία πορτρέτα του γιου μου Σάι ως Βελάσκεθ και μετά ως νεκρού Χριστού από τον τελευταίο πίνακα του Τισιάν στην Gallerie dell'Accademia στη Βενετία. Και αυτό ήταν: 25 αυτοπροσωπογραφίες άλλων».
