Αν δε μου τα είχε φέρει έτσι η ζωή θα ήμουνα γαλλικού. Θα ήμουνα μια καθηγήτρια δηλαδή μιας σχεδόν νεκρής γλώσσας, και όπως λέει η Ματούλα, θα κατείχα το ρεκόρ εκδηλώσεων βαρεμάρας από τους μαθητές, που περιμένουν με άφατο ενθουσιασμό το καρέ , γαλλικά, καλλιτεχνικά, θρησκευτικά, μουσική για να εκτονώσουν όλη την υπόλοιπη πίεση που υφίστανται.
Οχι αδίκως. Παρόλο που ποτέ δε θα ξεχάσω τη δασκάλα τεχνικών κυρία Κλάρου στο συντηρητικό μέχρι θανάτου Αρσάκειο της εποχής, δεν αρκεί ένας φωτισμένος δάσκαλος για να σωθεί ένας μαθητής.
Εχει φροντίσει επί δεκαετίες το σύστημα μέσα στο οποίο λυπάμαι, αλλά θα συμπεριλάβω γονείς και διδάσκοντες τουλάχιστον τα δύο -για τα οποία ενδιαφερόμαστε αυτή την ώρα- μαθήματα να απαξιωθούν συστηματικά.
Φυσικά με τη βαριά ευθύνη του συστήματος διδασκαλίας. Από τη θλιβερή μελόντικα που έσερνα και βασάνιζα τα αυτιά των διπλανών μου εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα η λεγόμενη ωδική ή μουσική, διδάσκεται αλλιώς με πολύ λίγα και φωτισμένα παραδείγματα. Λυπάμαι ξανά που το λέω και ας ξέρω ότι κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά θα διαμαρτυρηθούν. Το ίδιο ισχύει και στα καλλιτεχνικά.
Μάλλον ισχύει αυτό που ισχύει σε όλα όσα πρόκειται να δούμε να καταργούνται. Στην αρχή τα χρησιμοποιούμε για να κάνουμε πλάκα. Επειτα αυτομάτως απαξιώνονται, στη συνέχεια ευτελίζονται, καταρρέουν και κλείνουν. Αυτά είναι τα πιο πικρά λουκέτα. Τα λουκέτα που θα μπουν στην εκπαίδευση. Τουλάχιστον για εμένα. Γιατί είδα στον μισό αιώνα της ζωής μου να σώζεται τουλάχιστον ένα παιδί επειδή υπήρχε το μάθημα των καλλιτεχνικών. Επειδή κάποιος του έδειξε τί μπορεί να κρύβεται πίσω από μια ίσια γραμμή. Επειδή η γραμμή έκρυβε έναν ωκεανό συναισθημάτων.
Γι' αυτό, λοιπόν, το παιδί που όλοι ξέρουμε και για όποια άλλα χιλιάδες δεν γνωρίζουμε υψώνουμε φωνή. Αλλωστε άλλους δημόσιους υπάλληλους δε μπορούμε να αφαιρέσουμε. Ας κάνουμε τους λογαριασμούς μας χωρίς να διαλύσουμε αυτές τις μικρές έστω και ανούσιες σταγόνες "τέχνης" από τα ελληνικά σχολεία. Ακόμα κι αν δεν παλέψουμε για να δημιουργήσουμε καλλιτέχνες, ας αφήσουμε αυτήν την ώρα των καλλιτεχνικών να συνεχίζει να λειτουργεί ως εκτόνωση.
Γιατί στη ζωή δεν ξέρεις ποτέ πόσο σημαντικο ρόλο μπορεί να παίξει αυτή η μικρή ανούσια ώρα...
*****
