Η τελευταία έκθεση του Victor Castillo αυτές τις μέρες στο Los Angeles έχει τίτλο «Born in΄73». Ο Χιλιανός καλλιτέχνης μεγάλωσε κάτω από το καθεστώς του δικτάτορα Πινοσέτ, ένα γεγονός που διαμόρφωσε τον ίδιο και την τέχνη του. Μέσα από τους ήρωες των έργων του, τα παιδιά που στην θέση των ματιών τους έχουν μαύρες τρύπες, αναπαριστά την κτηνωδία της ανθρώπινης φύσης. Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr.
— Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Θα διαλέξω μια φριχτή ανάμεσα σε τόσες. Ήμουν έξι ή επτά χρονών και ένας γείτονας μας έπνιξε με τα χέρια του ένα γατάκι σε μια λεκάνη γεμάτη με νερό. Θυμάμαι τόσο καθαρά το απελπισμένο πρόσωπο της γάτας που δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αυτά τα απεγνωσμένα μάτια που θα τα κουβαλάω μέσα μου και θα με εντυπωσιάζουν για πάντα. Ένα μάθημα πάνω στο τι σημαίνει κτηνωδία.
H Χιλή είναι ένα καπιταλιστικό πείραμα. Μια πλούσια χώρα με φτωχούς ανθρώπους.
— Μεγάλωσες στην Χιλή σε καθεστώς δικτατορίας. Το 1990 ήσουν 17 χρονών. Τι σημαίνει για έναν έφηβο να μεγαλώνει μέσα στην δικτατορία;
Όταν μεγαλώνεις μέσα στην δικτατορία το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις είναι ότι όλη η δημόσια διοίκηση είναι ένα ψέμα, και ότι αυτοί οι θεσμοί πρόκειται να σε διαλύσουν. Μεγαλώνεις με τον φόβο και με μια βαθιά καχυποψία για κάθε μορφή εξουσίας. Και φυσικά έρχεται εκείνη η στιγμή όπου μισείς όλη αυτή την κακομεταχείριση που έχεις υποστεί άδικα.
— Το 2006 στην κηδεία του Pinochet υπήρξαν και εκατοντάδες άνθρωποι που περίμεναν στην ουρά για το τελευταίο αντίο πάνω από τον νεκρό δικτάτορα. Έχεις κάποια εξήγηση για αυτό;
Εκείνες τις ημέρες ήμουν στην Βαρκελώνη, όμως θα μπορούσα να πω ότι αυτό το μοντέλο εξουσίας που επιβλήθηκε στην Χιλή είναι αυτό που κρατάει τους ανθρώπους σε άγνοια. Μέσα από αυτό η εκμετάλλευση των χαμηλών κοινωνικών τάξεων γίνεται ευκολότερη. Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της Χιλής πιστεύει ότι ο Πινοσέτ ήταν ήρωας που μας έσωσε από τους διαβολικούς κομμουνιστές και αυτό ήταν καλό γιατί τα εμπορικά κέντρα χρεοκόπησαν. Αρκετοί ήθελαν να τον δουν νεκρό από περιέργεια, απλή περιέργεια. Άλλοι, που δεν ήταν λίγοι, πήγαν στην κηδεία για να ρίξουν τις κατάρες τους. Κάποιος τον έφτυσε στο πρόσωπο.
— Γιατί έγινες καλλιτέχνης;
Ακολούθησα το φυσικό μου ένστικτο. Στα πέντε μου ήδη στην οικογένεια μου έλεγαν ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης επειδή περνούσα όλη την ημέρα ζωγραφίζοντας.
— Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης έχει κάποια υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία;
Ναι! Όλες οι δουλειές γίνονται για κάποιο σκοπό. Ο καλός καλλιτέχνης μας ευαισθητοποιεί, μας δείχνει το καλό και το κακό, μας κάνει να σκεφτόμαστε, και μας υπενθυμίζει ποιοι είμαστε.
— Η ζωή σου στην Χιλή διαλύθηκε και μετακόμισες στην Βαρκελώνη. Έχεις πει σε συνέντευξη σου: «Πιστεύω ότι ήμουν εξουθενωμένος με το γεγονός ότι ζούσα σε μια χώρα η οποία στην πραγματικότητα πότε δεν άφησε οριστικά την δικτατορία. Δεν θα μπορούσα να εξελιχθώ ως καλλιτέχνης εκεί». Πως αισθάνεσαι σήμερα για την χώρα σου; Είσαι θυμωμένος;
H Χιλή παραμένει η ίδια, μεγαλώνει αλλά δεν αναπτύσσεται. Είναι ένα καπιταλιστικό πείραμα που βασίζεται στην λεηλασία των φυσικών της πόρων. Η εκπαίδευση και ο πολιτισμός είναι μια καταστροφή. Μια πλούσια χώρα γεμάτη φτωχούς ανθρώπους. Είναι απογοητευτικό να βλέπεις ότι καθετί φαίνεται χειρότερο από τα προηγούμενα χρόνια σε μια χώρα γεμάτη ταλαντούχους νέους. Θα είναι αυτό το πρόβλημα η μήτρα της εφευρετικότητας για το μέλλον της χώρας;
— Διάβασες ποτέ ένα βιβλίο που σου άλλαξε την ζωή;
Αρκετά! Στην εφηβεία μου υπήρχαν πολλά που είχαν ένα ισχυρό αντίκτυπο.
Θα αναφερθώ όμως σε ένα, στους «Αδερφούς Καραμάζοφ» διότι ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο μάθαινα πράγματα για την ζωή
— Η δουλειά σου εξερευνά την ανθρώπινη φύση. Γιατί έχεις επιλέξει παιδιά ως πρωταγωνιστές στα έργα σου;
Ζωγραφίζω βαριεστημένους ενήλικες. Εν αντιθέσει με τα παιδιά που έχουν κάτι το αθώο και το σκληρό που σκιαγραφεί με τον καλύτερο τρόπο την κοινωνία μας
— Μια από τις αγαπημένες μου δουλειές είναι το «Big Boss». Ποιος πιστεύεις ότι είναι το «Big Boss» στον κόσμο της τέχνης σήμερα;
Εκείνοι που χωρίς να είναι καλοί καλλιτέχνες είναι τόσο εύστροφοι στις μπίζνες ώστε δημιουργούν στο κοινό μια υπερεκτιμημένη εικόνα για τους ίδιους. Το να είσαι σφετεριστής θέλει κότσια
— Σκέψου τον εαυτό σου ως ταξιδιώτη μέσα στον χρόνο που συναντά τον 16χρονο εαυτό σου. Τι θα του έλεγες;
Μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά, διασκέδασε την κάθε μέρα, είμαστε περαστικοί
Ευχαριστούμε την Ethel Seno για την πολύτιμη συμβολή της στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης καθώς και για την παραχώρηση των έργων του καλλιτέχνη. Η αναπαραγωγή των εικόνων δεν επιτρέπεται χωρίς την άδεια της.
Info:
Η έκθεση "Born in '73" του Victor Castillo στo Los Angeles συνεχίζεται στην MK Gallery μέχρι της 2 Απριλίου. Περισσότερα για τον Victor Castillo στο site του
