Αυτές τις μέρες στο Brooklyn της Νέας Υόρκης παρουσιάζεται στην Stephen Romano gallery η έκθεση του ζωγράφου David Molesky. Το θέμα της έκθεσης «Riot Painitings» είναι εμπνευσμένο από τις φωτογραφίες των ταραχών στο Κίεβο το2014. Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr ένας καλλιτέχνης που μέσα απο την ζωγραφική του καταγράφει το παρόν μας. Έναν κόσμο που φλέγεται και αλλάζει ριζικά.
Θα έλεγα σε αυτόν που βλέπει βία στην τέχνη μου εάν αισθάνεται ότι ο ίδιος λειτουργεί βίαια.
― Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Στο υπόγειο των γονιών μου υπήρχε ένας καυστήρας που έκανε αρκετό θόρυβο και φώτιζε το δωμάτιο όταν ήταν αναμμένος. Κάποια στιγμή βρήκα το θάρρος να κατέβω εκεί κάτω μόνος μου. Με το φως του καυστήρα, βρήκα ένα δέμα με χαρτιά, τα οποία έμοιαζαν με ένα θησαυρό που τον αποτελούσαν εκπληκτικές εικόνες. Ανέβηκα τα σκαλιά με το δέμα για να μάθω αργότερα ότι ήταν σχέδια του πατέρα μου που έκανε όταν ήταν έφηβος.
― Γιατί έγινες καλλιτέχνης;
Ζωγράφιζα αρκετά όταν ήμουν παιδί. Δούλευα συνεχώς από τότε που ήμουν 4 ετών προσποιούμενος ότι υπήρχε ένα στούντιο στο δωμάτιο μου. Δεν καταλάβαινα τότε τι ήταν ένα στούντιο, αισθανόμουν όμως την ανάγκη να βρω ένα ειδικό 
μέρος για να επικεντρωθώ στην ζωγραφική. Ξεκίνησα να κάνω ελαιογραφίες σε ηλικία 14 ετών και είχα την πρώτη μου ατομική έκθεση στο λύκειο την οποία οργάνωσε ο καθηγητής των καλλιτεχνικών. Φαινόταν ότι ανακάλυψα κάτι που θα μπορούσα να ήμουν καλός
― Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης έχει κάποια υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία;
Νομίζω ότι ένας καλλιτέχνης έχει υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία και θα μπορούσε να κάνει περισσότερα από το να δίνει απλά έμπνευση στους ανθρώπους μέσω της ομορφιάς. Ένας καλλιτέχνης θα έπρεπε να προσπαθεί να αποκαλύψει στους θεατές του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, σαν η δουλειά του να είναι ένας καθρέφτης για τον θεατή, δημιουργώντας ένα σύστημα αξιοπιστίας με αυτόν. Και είναι καλύτερα όταν το μήνυμα μεταφέρεται μέσω μιας παγκόσμιας γλώσσας η οποία μπορεί να υπερβαίνει τις διαφορετικές κουλτούρες.
― Το 2009, μετά από 18 μήνες μαθητείας δίπλα στον ζωγράφο Odd Nerdrum επέστρεψες στις ΗΠΑ. Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας τις αγαπημένες σου αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο της ζωής σου στην Ευρώπη;
Έχω τόσες πολλές αξέχαστες εμπειρίες να θυμηθώ από την περίοδο της θητείας μου με τον Odd. Μια φορά πέρασα από το στούντιο του εκφράζοντας τον θαυμασμό μου για την ζωγραφική του. Ανταποκρίθηκε στα λόγια μου με το να πεταχτεί πάνω από την καρέκλα φωνάζοντας στον πίνακα που δημιουργούσε «Θα μπορούσε να είναι καλύτερος!». Ήταν θαυμάσιο να βλέπεις αυτό τον ασπρομάλλη άντρα που φορούσε μια ρόμπα να ορμάει στην ζωγραφική με τεράστια ενέργεια και συγκέντρωση.
― Πες μας λίγα πράγματα για την έμπνευση σου πίσω από την σειρά «Riot Paintings»
Ξεκίνησα να δουλεύω τους πίνακες όταν οι ταραχές στο Κίεβο έφτασαν στο peak τους. Πριν από αυτό, είχα μια κεντρική ιδέα, ότι ήθελα να ζωγραφίσω ανθρώπινες φιγούρες μαζί με φωτιά σε ένα κλειστό μέρος, και είχα αποφασίσει ότι οι χαρακτήρες των πινάκων μου δεν θα ήταν θύματα ή τρομαγμένοι με την φωτιά.
Όταν είδα τις φωτογραφίες από το Κίεβο έμεινα κολλημένος με την ομορφιά των διαδηλωτών απέναντι στην φωτιά, φαινόντουσαν λες και σχημάτιζαν μια συμφωνία μεταξύ τους για ένα κοινό σκοπό: μια μεταμόρφωση μέσω μια πράξης καταστροφής.
― Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
1.
Tiziano
2.
Rembrandt
3.
Turner
4.
Poussin
5.
Da Vinci
― Πως θα περιέγραφες τον ιδανικό θεατή των έργων σου;
Νομίζω ότι ο ιδανικός θεατής θα μπορούσε να είναι κάποιος που γνωρίζει την υπέροχη ιστορία της αφηγηματικής ζωγραφικής και έχει εκτίμηση για την σημαντικότητα του ίδιου του χρώματος, πέρα από την χρήση του για την δημιουργία μιας ψευδαίσθησης
― Εάν κάποιος σου έλεγε ότι η τέχνη σου «προωθεί την βία» τι θα του απαντούσες;
Δεν έχω ακούσει κανέναν μέχρι σήμερα να λέει κάτι τέτοιο. Όμως εάν το έκανε, θα τον ρωτούσα εάν προσωπικά ο ίδιος αισθάνεται ότι λειτουργεί βίαια ή εάν κάποιος εικάζει ότι πρόκειται να έχει αυτή την αντίδραση. Θα ήλπιζα να είχα ένα διάλογο μαζί του μέσα από τον οποίο και οι δύο θα μαθαίναμε κάτι. Ένα πράγμα που ακούω οι άνθρωποι να λένε όταν βλέπουν τους πίνακες μου είναι ότι ο όμορφος τρόπος με τον οποίο ζωγραφίζω αυτά τα γεγονότα αναιρεί κάθε δυσφορία σχετικά με την πρόκληση των εικόνων μου.
― Διάβασες ποτέ ένα βιβλίο που σου άλλαξε την ζωή;
Συχνά ακούω audio books. Όμως κανένα δεν έχει επιφέρει μια άμεση αλλαγή στην ζωή μου. Μου αρέσει να διαβάζω Νευροβιολογία, Ανθρωπολογία και Φιλοσοφία. Μου δίνουν τα κλειδιά για να κατανοήσω την ζωή.
― Έχεις μια συνεργασία με το περιοδικό Juxtapoz. Ποια ήταν η πιο άβολη στιγμή σου ως δημοσιογράφος μέχρι σήμερα; Η καλύτερη;
Haha, άβολη στιγμή, λοιπόν, πιθανόν κάθε φορά που μου ζητά ένας καλλιτέχνης να γράψω για τον ίδιο. Καλύτερη στιγμή είναι όταν ακούω εγκωμιαστικά σχόλια από τον διευθυντή ή τον εκδότη. Συντηρώ ένα ξεκάθαρο είδος συνεργασίας μαζί τους. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι επικοινωνούμε μεταξύ μας με τηλεπάθεια.
― Πες μας για το αγαπημένο σου μέρος στην Νέα Υόρκη…
Μου αρέσει η ταράτσα στο στούντιο μου στο Brooklyn. Έχει μια ανοιχτή θέα σε όλο το νησί του Manhattan. Με διασκεδάζει να ανεβαίνω εκεί πάνω και να αισθάνομαι αυτή την ανοιχτή θέα ιδιαίτερα το ηλιοβασίλεμα.
― Σκέψου τον εαυτό σου σαν ταξιδιώτη μέσα στον χρόνο που συναντά τον δεκαεξάχρονο εαυτό του. Τι θα του έλεγες;
Εάν συναντούσα τον 16χρονο εαυτό μου θα του έλεγα να ξεχάσει τις επιδιώξεις του σχετικά με την επιστήμη ή την προετοιμασία για την ιατρική, να αισθάνεται ελεύθερος να μελετήσει αλλά να μην νιώσει μπερδεμένος για το πραγματικό κάλεσμα. Μάθε όσα περισσότερα μπορείς σχετικά με την ζωγραφική και την ανατομία, ολοκληρωμένα, γρήγορα και όσο νωρίτερα μπορείς. Όλα αυτά θα είναι χρήσιμα τα χρόνια που θα ακολουθήσουν.
― Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας μια φωτογραφία με κάτι που αγαπάς (αντικείμενο, ζώο, άνθρωπο, οτιδήποτε)
Όλες οι εικόνες που συνοδεύουν το άρθρο δόθηκαν από τον David Molesky για αποκλειστική χρήση από το LIFO.gr Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση τους χωρίς την άδεια του καλλιτέχνη.
Info:
Η έκθεση του David Molesky με τίτλο "Riot Paintings" συνεχίζεται στην Stephen Romano gallery στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης μέχρι την 1η Μαΐου
