Φωτ.: Museo Botero Facebook Twitter
Πορτρέτο: Μαρούσα Θωμά/LiFO 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Φερνάντο Μποτέρο, γλύπτης και ζωγράφος της παχουλής ευδαιμονίας

0

Tακτικός επισκέπτης της χώρας, ο γνωστός Λατινοαμερικανός καλλιτέχνης που γεννήθηκε σαν σήμερα είχε έρθει στην Αθήνα το 2006 για μια μεγάλη έκθεση των έργων του στην Εθνική Πινακοθήκη και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Με την αφορμή αυτή είχε μιλήσει στο Νο. 24 της έντυπης LiFO, στις Πατρίτσια Γιαννοπούλου και Αντιγόνη Λιάκου. 


― Οι ογκώδεις, πληθωρικές φιγούρες σας είναι άμεσα αναγνωρίσιμες. Θεωρείτε σημαντικό για έναν καλλιτέχνη να δημιουργεί χαρακτηριστικό ύφος και ταυτότητα;
Είναι το πιο σημαντικό στην ουσία. Τα έργα των μεγάλων καλλιτεχνών που θαυμάζουμε είναι άμεσα αναγνωρίσιμα. Όταν βλέπεις Μποτιτσέλι, ξέρεις ότι είναι Μποτιτσέλι, δε χρειάζεται να μπει το όνομά του δίπλα από τον πίνακα. Κάθε άνθρωπος έχει τις πεποιθήσεις του και αυτές ακριβώς είναι που στιγματίζουν το έργο του. Στα εικαστικά η εμμονή σε κάποιο στοιχείο αποτυπώνεται στη δουλειά του καλλιτέχνη και αυτό είναι που δημιουργεί το ύφος του. Το να δημιουργείς κάτι που είναι άμεσα αναγνωρίσιμο, ακόμα και από μια μικρή λεπτομέρειά του, είναι πολύ σημαντικό στην τέχνη.

Φερνάντο Μποτέρο Facebook Twitter
Φωτ.: Museo Botero

― Μοιάζει να έχετε δημιουργήσει τον προσωπικό σας κόσμο. Πώς καταλήξατε να δημιουργείτε αυτές τις μορφές;
Στις ακουαρέλες που έκανα όταν ήμουν πολύ νέος υπήρχε μία τάση προς τις γεμάτες μορφές. Στα είκοσι μου, όταν είδα την τέχνη των μεγάλων δασκάλων, όπως του Μαζάτσιο, του Πιέρο ντε λα Φραντσέσκα, του Ουτσέλο, του Τζιόττο, σαγηνεύτηκα από τον αισθησιασμό των μορφών τους και τη βάση που έδιναν στον όγκο. Μέσα από σκληρή δουλειά συνειδητοποίησα τη σημασία του όγκου στην τέχνη και έτσι αυτό με οδήγησε να βρω το προσωπικό ύφος έκφρασης που με ικανοποιούσε. Με κάποιο τρόπο η αγάπη που έχεις για συγκεκριμένους καλλιτέχνες, σημαδεύει το δρόμο σου.

― Είστε αφοσιωμένος σε δύο μέσα: τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Ποιες είναι οι διαφορετικές δυνατότητες που σας προσφέρει το καθένα από αυτά;
Πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους έκφρασης. Στη ζωγραφική μπορείς να δώσεις μια ιδιαιτερότητα, επινοώντας περίεργα αντικείμενα ή θέματα στο φόντο. Στη γλυπτική το κύριο θέμα είναι πάντα περιορισμένο, γιατί έχεις να κάνεις μόνο με τη φιγούρα και δεν υπάρχει φόντο. Με κάποιο τρόπο αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, γιατί σε ωθεί να ανακαλύψεις πώς θα παρουσιάσεις το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο. Για παράδειγμα βλέπουμε τα άλογα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, της Αναγέννησης, του Καραβάτζιο, του Πικάσο και είναι τα ίδια άλογα, αλλά δοσμένα με διαφορετικό τρόπο. Αυτό είναι κάτι που με γοητεύει στην τέχνη. Πάντως βρίσκω και τα δύο μέσα συναρπαστικά, γιατί πάντα υπάρχει ο ίδιος ζήλος να πεις κάτι πρωτότυπο και φρέσκο.

Φερνάντο Μποτέρο Facebook Twitter
Φωτ.: Museo Botero

― Κατά τη γνώμη σας η τέχνη έχει να κάνει κυρίως με την ομορφιά και την αισθητική;
Ναι, βέβαια. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της ή τουλάχιστον ήταν. Πάντα η τέχνη στόχευε στο ιδανικό, στην απόλαυση, στο να προσφέρει μια στιγμή αισθανπκότητας. Πιστεύω ότι αυτό συνέβαινε μέχρι πολύ πρόσφατα. Σήμερα φαίνεται ότι οι καλλιτέχνες θέλουν να προβάλλουν περισσότερο τη βιαιότητα. Η τέρψη και η ηδονή που ενέπνεαν τα έργα του Τισιάνο, του Βελάσκεθ και του Ματίς δε συναντώνται στη σημερινή καλλιτεχνική δημιουργία.

― Πιστεύετε ότι η τέχνη απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό;
Όχι. Είναι όμως αλήθεια ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την ευκαιρία να δουν τέχνη, αλλά, όταν βλέπουν, σίγουρα την απολαμβάνουν. Φυσικά ο καθένας αντλεί με διαφορετικό τρόπο ευχαρίστηση από ένα έργο. Όταν ξέρεις πολλά πράγματα γύρω από αυτό που εκτίθεται, τότε υπάρχει και πνευματική, θα λέγαμε, απόλαυση. To πιο σημαντικό όμως είναι η πρώτη εντύπωση, ο πίνακας που θα τραβήξει την προσοχή σου σε μια αίθουσα, πριν καλά-καλά σκεφτείς το γιατί. Αυτή είναι για μένα η πιο καθαρή μορφή ευχαρίστησης. Να συγκινηθείς, να ταρακουνηθείς συναισθηματικά από την αρμονία των χρωμάτων, από το τοπίο, την ατμόσφαιρα, την ποίηση που κρύβεται πίσω από αυτό που βλέπεις. Να σε συνεπάρουν τα νούφαρα του Μονέ. Σε ένα δεύτερο επίπεδο έρχεται η απόλαυση της εμπεριστατωμένης ανάγνωσης, της διάκρισης της φόρμας, της κατανόησης των σταδίων δημιουργίας ενός έργου. Δε χρειάζεται λοιπόν να είναι κανείς διανοούμενος για να απολαύσει αισθητικά ένα γλυπτό ή ένα πίνακα.

― Θεωρείτε σημαντικό να προωθείται η τέχνη στον δημόσιο χώρο;
Μα και βέβαια. Για παράδειγμα, στη Βιέννη ή στο Παρίσι περπατάς και βλέπεις τριγύρω σου υπέροχα γλυπτά. Είναι σαν όνειρο. Η τέχνη στους δημόσιους χώρους είναι για μένα κάτι το ιδανικό. Στην πλειοψηφία τους όμως τα κράτη έχουν να λύσουν πιο σημαντικά προβλήματα από το να στηρίξουν οικονομικά τη δημόσια τέχνη. Σας μέρες μας τέτοιου είδους πρωτοβουλίες τις αναλαμβάνει ο ιδιωτικός τομέας.

Φερνάντο Μποτέρο Facebook Twitter
Φωτ.: Museo Botero

― Πέρα από την Αναγέννηση, που ήδη αναφέρατε, από ποιους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα αισθάνεστε ότι έχετε επηρεαστεί περισσότερο;
Κατά κάποιο τρόπο αισθάνομαι ότι όλοι οι καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από τον Πικάσο και από τον Ματίς. Δεν είναι κακό να επηρεάζεσαι από έναν καλλιτέχνη, είναι σαν να αναβιώνεις το πνεύμα του. Όσο περισσότερες επιρροές έχεις τόσο πλουσιότερος γίνεσαι πνευματικά. Πρέπει όμως όλα τα στοιχεία σταδιακά να αφομοιώνονται, έτσι ώστε κάποιος που στέκεται μπροστά από έναν πίνακα να έχει στο μυαλό του μόνο το όνομα του δημιουργού του έργου. Αργότερα μπορεί να διακριθούν και να επισημανθούν οι επιρροές που δέχτηκε. Θέλω επίσης να επισημάνω και ένα άλλο θέμα. Θεωρώ ότι ένας δημιουργός με ταλέντο διακρίνει το μεγαλείο της υψηλής τέχνης του παρελθόντος και αντλεί την έμπνευσή του από αυτήν. Αυτό είναι σημαντικό και δεν είναι αυτονόητο, γιατί πολλοί καλλιτέχνες επηρεάζονται από ασήμαντα έως και χυδαία πράγματα.

― Θα τοποθετούσατε τη δουλειά σας σε κάποιο κίνημα του 20ού αιώνα;
Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Η ζωγραφική μου έρχεται σε αντίθεση με όσα γίνονταν τον 20ό αιώνα, αφού εγώ έκανα αναπαραστατική τέχνη, όταν το κίνημα της αφηρημένης τέχνης ήταν στο προσκήνιο. Με απασχολούσαν θέματα τεχνοτροπίας, όταν αυτά δεν ενδιέφεραν κανέναν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δεν είμαι ζωγράφος αλλά αναπαραστατικός καλλιτέχνης, γιατί το έργο μου αναπαριστά την πραγματικότητα. Δεν είναι αφηρημένο, ούτε κυβιστικό, ούτε σουρεαλιστικό. Δεν είμαι καλλιτέχνης της ποπ αρτ (ούτε ποπ). Στην τέχνη υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που ξεχώρισαν χωρίς να ανήκουν σε κάποιο κίνημα. Ο Μπέικον και ο Μπαλτίς ήταν ο Μπέικον και ο Μπαλτίς. Δεν ανήκαν σε κάποια σχολή. Μπορείς να είσαι σημαντικός καλλιτέχνης χωρίς να συνδέεσαι με κάποιο κίνημα.

― Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη τέχνη;
Είναι πολύ φτωχή. Αν σκεφτείς το τι έχει γίνει στην τέχνη ανά τους αιώνες, είναι δραματικό το πόσο φτωχή είναι στις μέρες μας. Αν απομακρυνθείς από τον σκοπό της τέχνης που ανέφερα πριν, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα νέα κινήματα. Όταν τα συγκρίνεις με αυτή των περασμένων αιώνων, τα σύγχρονα κινήματα μοιάζουν πολύ φτωχά και κενά νοήματος. Οι άνθρωποι φοβούνται να πουν ότι η σύγχρονη τέχνη είναι φτωχή, αλλά είναι τόσο πολύ τελικά...

― Και όσον αφορά στην Ελλάδα, υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που θαυμάζετε;
Όλους τους σπουδαίους καλλιτέχνες του παρελθόντος φυσικά! Βασικά η Ελλάδα γνώρισε εξαιρετικές περιόδους καλλιτεχνικής δημιουργίας και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η Ιταλία, για παράδειγμα, είναι μια χώρα που παρουσίασε εξαιρετικά ποιοτική και ποσοτική παραγωγή έργων τέχνης για αιώνες. Ξαφνικά όμως, το 19ο αιώνα δεν υπήρχε ούτε ένας σημαντικός καλλιτέχνης στην Ιταλία. Αυτό είναι πολύ περίεργο. Και μετά, στον 20ό αιώνα εμφανίστηκε ο Μοντιλιάνι ή ο Ντε Κίρικο. Μπορεί να μην ήταν μεγάλοι δάσκαλοι, αλλά ήταν πολύ καλοί καλλιτέχνες. Λογαριάζοντας όμως την πολύ μεγάλη παράδοση της χώρας, θα έλεγα ότι η καλλιτεχνική της παραγωγή σήμερα είναι σχετικά φτωχή. Δεν ξέρω πολλά πράγματα για την τέχνη στην Ελλάδα σήμερα, έχω δει βέβαια κάποιες δουλειές, αλλά το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι η καλλιτεχνική παραγωγή δεν είναι όσο μεγάλη και σημαντική όσο ήταν στο παρελθόν.

― Θα θέλαμε να μας περιγράψετε το χώρο δουλειάς σας. Έχετε έργα άλλων καλλιτεχνών στο στούντιο σας; Τι μουσική προτιμάτε να ακούτε όταν δουλεύετε;
Δεν ακούω μουσική όταν εργάζομαι. Προτιμώ να δουλεύω με ησυχία.Όσον αφορά στα έργα άλλων καλλιτεχνών, είχα μια μεγάλη συλλογή, την οποία δώρισα στην Κολομβία. Δεν είμαι πια συλλέκτης, οπότε δεν έχω πια πίνακες στο στούντιο μου. Απλά δουλεύω όλη μέρα στο χώρο μου και αυτό είναι όλο.

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Άνοιξε το πολυαναμενόμενο πρώτο μουσείο μετανάστευσης

Εικαστικά / Fenix: Το πρώτο μουσείο μετανάστευσης άνοιξε στο Ρότερνταμ

Τι κοινό έχουν ένα πλοίο που κατασχέθηκε από τη Λαμπεντούζα, ένα κομμάτι του Τείχους του Βερολίνου και δύο γιγάντιες φωτεινές μπλε παντόφλες; Όλα βρίσκουν τη θέση τους στο νέο μουσείο της Ολλανδίας που επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στη μετανάστευση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος ξέρουν περισσότερα απ’ όσα περίμενα για την Τζένη Χειλουδάκη

Εικαστικά / O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος ξέρουν περισσότερα απ’ όσα περίμενα για την Τζένη Χειλουδάκη

O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος είναι δυο νεαροί ζωγράφοι και δυο πολύ καλοί φίλοι. Τους έφερε κοντά η αγάπη για τη μυθολογία, την τέχνη και μια ανεξήγητη εμμονή με την Τζένη Χειλουδάκη. Τα έργα τους πραγματεύονται το τραύμα με τρόπο ωμό και βαθύ. Παρά τα όσα θα πίστευαν πολλοί, διαψεύδουν τις φήμες που τους θέλουν ζευγάρι…
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
Μυστήρια του σύμπαντος και σύγχρονα έργα τέχνης σε μια έκθεση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών

Εικαστικά / Μυστήρια του σύμπαντος και σύγχρονα έργα τέχνης σε μια έκθεση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών

Η έκθεση με τίτλο «Κοσμική Σκόνη/Άγνωστες Γαίες» αντλεί έμπνευση από την προσωπικότητα και το έργο του Γερμανού αστρονόμου Ιούλιου Σμιτ, διευθυντή του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών κατά τον 19ο αι., και μας προσκαλεί να περιηγηθούμε ανάμεσα σε μακρινούς πλανήτες και σε γήινα, απτά υλικά.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Καραβάτζιο: Κανείς δεν είχε ζωγραφίσει έτσι πριν από αυτόν

Guest Editors / Καραβάτζιο: Κανείς δεν είχε ζωγραφίσει έτσι πριν από αυτόν

Η έκθεση «Caravaggio 2025» αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία για τους λάτρεις της τέχνης να έρθουν σε επαφή με τον ρεαλισμό και τη συναισθηματική δύναμη του ανυπέρβλητου καλλιτέχνη του μπαρόκ, ο οποίος επαναπροσδιόρισε την εικαστική αφήγηση και έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης ζωγραφικής.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου ανάγει το κοινό γούστο σε καλλιτεχνική χειρονομία μεγάλης δυναμικής 

Εικαστικά / Το νέο έργο του Άγγελου Παπαδημητρίου είναι ένα εικονοστάσι για τα όνειρά μας

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης επιστρέφει με ένα νέο έργο-εγκατάσταση στην Πινακοθήκη του Μουσείου Βορρέ, έναν χαιρετισμό στην Ελλάδα της Κάλλας και του Καβάφη, του Αττίκ και της Στέλλας Γκρέκα· μιας εποχής μεγάλης ευαισθησίας που έχει πια χαθεί.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Γιατί να κοιτάμε τα ζώα; Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή

Εικαστικά / Η πρώτη μεγάλη έκθεση για τα δικαιώματα των ζώων στο ΕΜΣΤ

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση που έχει διοργανώσει το ΕΜΣΤ και για την πρώτη μεγάλη έκθεση με θέμα την ευημερία των ζώων διεθνώς, στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι από 60 καλλιτέχνες από 25 χώρες (από Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική) – πάνω από 200 έργα καταλαμβάνουν όλους τους ορόφους του μουσείου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Romaine Brooks: Συμφωνία σε γκρι από μια ξεχασμένη κυρία της ζωγραφικής

Εικαστικά / Romaine Brooks: Η ζωγράφος με το ανδρόγυνο στυλ που έσπασε όλα τα ταμπού της εποχής της

Μια πρωτοπόρος καλλιτέχνιδα που έζησε μια συναρπαστική και αντισυμβατική ζωή, μέσα στη δίνη των «Roaring Twenties», δημιουργώντας τέχνη πέρα από τα κυρίαρχα ρεύματα του καιρού της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Allspice» στο Μουσείο Ακρόπολης: Mια έκθεση για τις αρπαγές, τις λεηλασίες, τις διώξεις των πολιτισμών

Εικαστικά / «Allspice» στο Μουσείο Ακρόπολης: Mια έκθεση για τις αρπαγές, τις λεηλασίες, τις διώξεις των πολιτισμών

Ο Michael Rakowitz, χρησιμοποιώντας αντισυμβατικές προσεγγίσεις, ανοίγει έναν διάλογο με έργα συγκινητικά, φανερά πολιτικά, υπενθυμίζοντάς μας την επανάληψη οδυνηρών γεγονότων της Ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κατερίνα Βαγενά: «Δεν καταλαβαίνω γιατί φερόμαστε λες και το να μεγαλώνεις είναι αρρώστια»

Οι Αθηναίοι / «Δεν έκανα την Κιμωλία για τα λεφτά αλλά για να δείξω αυτό που είμαι»

Eίναι η ιδιοκτήτρια της Κιμωλίας, του art café που έγινε σημείο αναφοράς στην Πλάκα. Δηλώνει αυτοδίδακτη στα πάντα και πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων να ξαναγεννιούνται. Η Κατερίνα Βαγενά είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΛΙΑΚΑΚΟΥ
CHECK ANTISOCIAL

Εικαστικά / Antisocial: Η Φρόσω Πίνη έφερε την τέχνη σε ένα θρυλικό αθηναϊκό αφτεράδικο

Στη στοά της Λεωκορίου, στου Ψυρρή, η Φρόσω με αφοσίωση δίνει ζωή σε έναν χώρο τέχνης που κάνει τους Αθηναίους να φτάνουν στην Cantina Social πιο νωρίς απ’ ό,τι είχαν συνηθίσει — και έτσι, τουλάχιστον, έχουν μαζί τους τα γυαλιά ηλίου· just in case.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ximena Maldonado Sánchez: «cardón, carmín y ola»

Εικαστικά / «Τα έργα μου δεν είναι φωτογραφίες, ούτε καρτ ποστάλ»

Η 26χρονη Μεξικανή ζωγράφος Ximena Maldonado Sánchez παρουσιάζει σε μία νέα έκθεση στην γκαλερί Bernier/Eliades στην Αθήνα μια τοπιογραφία με κάκτους, υπόγεια νερά και το κόκκινο του πάθους, που θυμίζει έντονα την πατρίδα της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ένας Μάιος γεμάτος τέχνη: Όλες οι εκθέσεις που δεν πρέπει να χάσεις

Εικαστικά / Ένας Μάιος γεμάτος τέχνη: 24 εκθέσεις που αξίζει να δείτε

Οικολογία, αποικιοκρατία, εξουσία, η σχέση μας με τα ζώα, μετανάστευση, ρατσισμός: Η εικαστική κίνηση της Αθήνας σήμερα αναδεικνύει τα φλέγοντα και επίκαιρα θέματα που απασχολούν τους σύγχρονους εικαστικούς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μπάμπης Ρετζεπόπουλος: Ένας ανένταχτος, εκλεκτικός και ασυμβίβαστος καλλιτέχνης

Εικαστικά / Η αθώα, ανόθευτη, παιδική ματιά στο έργο του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου

Η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων τιμά με μία αναδρομική έκθεση τον, γνωστό και ως Babis R., ζωγράφο και χαράκτη, έναν ανένταχτο καλλιτέχνη που, πέρα από το πολύτιμο εικαστικό του έργο, μάς άφησε παρακαταθήκη την ακεραιότητά του και την απροκατάληπτη στάση του απέναντι στην τέχνη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
H εκρηκτική συνάντηση του Francis Bacon με τον Peter Beard

Σαν σήμερα / Φράνσις Μπέικον: «Σιχαίνομαι εννιά στις δέκα ζωγραφιές που βλέπω, ανάμεσά τους και τις δικές μου»

Σαν σήμερα το 1992 πεθαίνει ο σπουδαίος αιρετικός Βρετανός ζωγράφος και ανατόμος της ανθρώπινης υπαρξιακής αγωνίας. Ο Βασίλης Κιμούλης είχε μεταφράσει αποκλειστικά για τη LIFO αποσπάσματα από τις εκρηκτικές συνομιλίες του Μπέικον με τον φωτογράφο Peter Beard.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
Η Κιμώνα τα μεσάνυχτα γίνεται γάτα

Εικαστικά / Όταν η Κιμώνα ήταν μικρή έκλεβε τους μαγνήτες του παππού της, του γλύπτη Takis

Η τοσοδούλα γκαλερί Red Carpet, με το τέλειο γκράφιτι στον τοίχο, ξεχωρίζει από μακριά στην οδό Σολωμού. Κόρη της εικαστικού Λυδίας Βενιέρη και εγγονή του γλύπτη Takis, η ιδιοκτήτριά της, η Κιμώνα, φιλοξενεί 7 καλλιτέχνες σε 15 τετραγωνικά. Όταν της μιλούν για τα Eξάρχεια τα μάτια της βγάζουν καρδούλες.
ΤΖΟΥΛΗ ΑΓΟΡΑΚΗ
Άγγελος Μεργές: Οff season παραθεριστές με χρώματα που εκπέμπουν ηλεκτρισμένη ενέργεια

Εικαστικά / Παραθεριστές ή πρόσφυγες; Οι αινιγματικές φιγούρες του Άγγελου Μεργέ

Ο 36χρονος Έλληνας ζωγράφος, με έδρα τη Ζυρίχη, εκθέτει στην γκαλερί Καλφαγιάν έργα του με διφορούμενες –έντονα χρωματισμένες και ηλεκτρισμένες– ανθρώπινες φιγούρες σε off season παραλίες, που θυμίζουν ήρωες του Αντονιόνι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Leigh Bowery: ακόρεστη όρεξη για έρωτα και υψηλή τέχνη από την καλτ φιγούρα που σημάδεψε μια εποχή

Nothing Days / Leigh Bowery: Ακόρεστη όρεξη για έρωτα και υψηλή τέχνη από την καλτ φιγούρα που σημάδεψε μια εποχή

Ο εκκεντρικός καλλιτέχνης που ο Boy George είχε χαρακτηρίσει ως «μοντέρνα τέχνη με πόδια» έζησε μια περιπετειώδη ζωή με εκατοντάδες συνευρέσεις στις τουαλέτες του Λονδίνου, δημιουργώντας ταυτόχρονα τέχνη με τα μοναδικά καλτ κοστούμια του που σημάδεψαν μια γενιά σχεδιαστών και εξακολουθούν να εμπνέουν.
M. HULOT