Η έκθεση του Raqib Shaw στην Pace της Γενεύης είναι από τα πιο πολύχρωμα σόου της πόλης, με τις αίθουσες της γκαλερί να μεταμορφώνονται σε πλούσιους και περίπλοκους κόσμους που θυμίζουν τους τόπους της καταγωγής του, την Ινδία και το Κασμίρ, με φανταστικούς παραδείσους στολισμένους με χρωματιστά κοσμήματα και σμάλτο.
Η έκθεσή του, το Reflections Upon the Look-Glass River συγκεντρώνει μια σειρά από πρόσφατα έργα ζωγραφικής που έγιναν στη διάρκεια της πανδημίας και μιλούν με τον πιο περίπλοκο εικαστικά τρόπο για τα πιο πιεστικά θέματα της σύγχρονης ζωής, την ομορφιά, την καλοσύνη, τη σκληρότητα, τη μοναξιά, την ικανοποίηση, την απώλεια.
Εμπνευσμένος από το τοπίο του Κασμίρ αλλά κλεισμένος στο σπίτι με τον σκύλο του στο νότιο Λονδίνο, έφτιαξε τα οπτικά του κεντήματα, τον ίδιο να διαβάζει κάτω από το φως του φεγγαριού με τον αγαπημένο του σκύλο, περίτεχνα αλπικά και βραχώδη τοπία μέσα σε συστάδες από λουλούδια, θάμνους και μικροσκοπικά δέντρα.
Πεινασμένα κοράκια σε ένα χειμερινό τοπίο και παπαγαλάκια που απελευθερώνονται από περίτεχνα κλουβιά, αυτός είναι ένας κόσμος ωμότητας που συναντά έναν κόσμο παράδοσης και μια εποχή με επιβλητική, όπως λέει, βραδύτητα που εφιστά την προσοχή στις ήσυχες στιγμές της ζωής.
Η μίξη φαντασίας, μυθολογίας, ρεαλισμού και βιογραφίας, με άμεσες αναφορές στην ινδική μικρογραφία και στην ιστορία της δυτικής τέχνης, με μια πλούσια αλλά και λεπτεπίλεπτη οπτική γλώσσα διαγράφει την ένταση μεταξύ της απόδρασης και του περιορισμού, της λαχτάρας και της συγκράτησης.
Οι πίνακές του είναι φτιαγμένοι μέσα στην πολυσύχναστη πόλη, με τρόπο στοχαστικό, με ειδυλλιακές εικόνες μεταξύ φύσης και παιδικής φαντασίας, με τον Τάμεση να κυλά σαν φίδι γύρω από τον εμβληματικό ορίζοντα της πόλης, μια έντονη υπενθύμιση της πραγματικότητας του εξωτερικού κόσμου, ενώ ο πρωταγωνιστής του πίνακα παραμένει εδραιωμένος στον ατομικό του κόσμο.
Η μίξη φαντασίας, μυθολογίας, ρεαλισμού και βιογραφίας, με άμεσες αναφορές στην ινδική μικρογραφία και στην ιστορία της δυτικής τέχνης, με μια πλούσια αλλά και λεπτεπίλεπτη οπτική γλώσσα διαγράφει την ένταση μεταξύ της απόδρασης και του περιορισμού, της λαχτάρας και της συγκράτησης. Οι αντανακλάσεις του νερού είναι ένα παιχνιδιάρικο σχόλιο για την εύθραυστη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μίμησης.
