Η Kristin Ekefolt ντύνει με ήχους την καινούργια ομαδική έκθεση που επιμελείται ο Hope αυτό το διάστημα στην γκαλερί Breeder με τίτλο NOTEMPLE. Ο Hope αντιμετωπίζει την έκθεση ως μια πλατφόρμα εξερεύνησης εναλλακτικών λατρευτικών πράξεων, ως έναν αντι-ναό. Μία σκηνή από το avant-garde θρίλερ Santa Sangre του Alejandro Jodorowsky ήταν το σημείο εκκίνησης για την έκθεση. Οι καλλιτέχνες που ο Ηope έχει καλέσει να συμμετάσχουν στην έκθεση ξεχωρίζουν για τον αντι-κομφορμιστικό χαρακτήρα της δουλειάς τους, η οποία ταυτόχρονα προτάσσει νέους πνευματικούς ορίζοντες. Η Kristin ανήκει σε αυτούς.
Μαζί με τους εικαστικούς Palle Torsson και Tobias Bernstrup (που επίσης συμμετέχουν στο NOTEMPLE) ίδρυσαν την Πρεσβεία της Πειρατείας στη Σουηδία το 2003, ένα από τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά και πολιτικά κινήματα που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια στη Βόρεια Ευρώπη.
Συναντιόμαστε ένα σαββατιάτικο πρωινό στον εκθεσιακό χώρο της Breeder. Φτάνουμε και οι δυο μας κάπως καθυστερημένα στο ραντεβού. Αφού κάνουμε μία βόλτα από την έκθεση, καταλήγουμε στο καφενεδάκι που βρίσκεται απέναντι από την γκαλερί. Η Kristin μου μιλάει για την πειρατική πρεσβεία.
«Ξεκίνησε από μία δεξαμενή σκέψης, ένα think tank. Στο Pirate Bureau συζητούσαμε για θέματα όπως η κουλτούρα των remixes, η ψηφιακή επανάσταση, οι μελλοντικές τεχνολογίες και οι αλλαγές στους νόμους στη Σουηδία που έσπρωχναν τότε οι μεγάλες επιχειρήσεις. Η μουσική και η κινηματογραφική βιομηχανία ασκούσαν πιέσεις για αλλαγή στη νομοθεσία, έτσι ώστε να αποτρέψουν τη χρησιμοποίηση των νέων τεχνολογιών που μοίραζαν ελεύθερα γνώση και πληροφορία. Βλέπαμε ότι η αλλαγή στους νόμους θα δυσκόλευε τη δημιουργία της τέχνης και της έκφρασης. Ζούμε σε μια remix κουλτούρα, όπου τα πάντα χτίζονται πάνω σε πράγματα που έχουν γίνει από πριν. Δεν είμαστε μία μοναδική και ουδέτερη μονάδα, είμαστε ενωμένοι ο ένας με τον άλλον, με την ιστορία και το παρελθόν μας. Δεν κάνουμε κάτι ξαφνικά, από το πουθενά. Υπάρχει κάτι στο βάθος, μία γνώση η οποία καλλιεργείται σε όλη την ανθρώπινη ιστορία».
Η Kristin γεννήθηκε στη Σουηδία και ήταν από αυτά τα παιδιά που δεν ήξεραν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν. Είχε μια πιο ερευνητική φύση και της άρεσε να δοκιμάζει νέα, διαφορετικά πράγματα. Γελάμε δυνατά όταν μου διηγείται μια αστεία ιστορία από την παιδική της ηλικία, όταν την τσάκωσε η αδερφή της να φτιάχνει μια αυτοσχέδια βόμβα από καλώδια. «Νόμισε ότι ήταν βόμβα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν πυροτέχνημα», μου λέει, «και ήμουν μόνο τεσσάρων χρόνων!».
Όταν σπούδαζε Τέχνη και Παραγωγή στα media, μπήκαν στη ζωή της οι Πειρατές. Από εκεί ξεκίνησε να ασχολείται και πιο ενεργά με το sound art.
«Η δεξαμενή ήταν ένα αρκετά δημιουργικό περιβάλλον. Τότε αισθανόμασταν όλοι ότι κάναμε κάτι πολύ σημαντικό. Έπαιρναν μέρος στις συζητήσεις μας καλλιτέχνες, μουσικοί, φοιτητές, φιλόσοφοι, χάκερ, πολιτικοί, ακόμα και επιχειρηματίες. Συζητούσαμε ο καθένας από τη δική του σκοπιά. Υπήρχαν άνθρωποι που ήταν ακραία φιλελεύθεροι, υπήρχαν και κομμουνιστές. Αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον πράγμα. Από εκεί ξεκινήσαμε να οργανώνουμε διάφορα πρότζεκτ στα εικαστικά, στο θέατρο, στην κουλτούρα και στο Διαδίκτυο. Τώρα όλοι έχουν ξεκινήσει να κάνουν νέα πρότζεκτ. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ορισμένοι έφτιαξαν χώρους για χάκερ. Κάποιοι έφτιαξαν εταιρείες. Άλλοι κάνουν τέχνη. Τώρα βρισκόμαστε στη φάση που όλοι δημιουργούν. Αυτό που συνέβη με το Κίνημα των Πειρατών είναι ότι για ένα χρονικό διάστημα δεν γινόταν τίποτα και ξαφνικά πολλά πράγματα γινόντουσαν ταυτοχρόνως. Θα μπορούσες να πεις ότι τώρα έχει σωπάσει για λίγο. Στην αρχή ήμασταν πιο πολιτικοί και επικριτικοί με την κοινωνία. Νομίζω ότι ήταν πιο πολύ μια αντίδραση στο τι γινόταν τριγύρω μας σε σχέση με την πολιτική. Αναρωτιόμασταν αν θα υπήρχε κάποια αλλαγή και αν αυτή είχε σχέση με τη νέα τεχνολογία. Έτσι δημιουργήθηκε η δεξαμενή σκέψης και η συζήτηση συνεχίζεται από τότε που έγινε δυνατό να αντιγράφεις πράγματα. Ξεκίνησε από τις αρχές του 19ου αιώνα με τα αυτόματα πιάνα που έπαιζαν μόνα τους. Τότε ισχυρίζονταν ότι θα ερχόταν το τέλος για τους ζωντανούς πιανίστες και αυτό συνεχίστηκε με τις δημόσιες βιβλιοθήκες, που υποτίθεται θα απέτρεπαν τον κόσμο από το να αγοράζει βιβλία. Το ίδιο συνέβη με τις κασέτες».
«Τι σχέση είχαν, όμως, με το Pirate Bay και το Κόμμα των Πειρατών;»
«Στη δεξαμενή συμμετείχε και ένας από τους ιδρυτές του Pirate Bay, o Peter Sunde Kolmisoppi. Ορισμένοι, μάλιστα, θεωρούσαν ότι το Pirate Bay ήταν ένα έργο τέχνης, και μάλιστα είχε προσκληθεί να εκτεθεί ως έργο τέχνης στο Manifesta 7. Μία φορά, βέβαια, η Αστυνομία εισέβαλε στην έκθεσή μας στην Μπιενάλε της Βενετίας, επειδή νόμισαν ότι κρύβαμε μαζί μας τους σέρβερ του Pirate Bay. Ήταν πολύ αστείο. Το μόνο που βρήκαν ήταν χαρτιά και μπαλόνια με το λόγκο μας».
Με το Κόμμα των Πειρατών δεν είχαν ποτέ άμεση σύνδεση. «Ερχόντουσαν στις συναντήσεις της δεξαμενής, αλλά είχαν διαφορετική προσέγγιση από την αρχή. Το Ρirate Bureau πίστευε ότι έπρεπε να συμμετέχουν στο κίνημα άτομα με διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο, γενικά διαφορετικής προέλευσης, και δεν θέλαμε να αλλάξουμε αυτό το πιστεύω με κανέναν τρόπο. Στο Κόμμα των Πειρατών είχαν πιο παραδοσιακές ιδέες. Πίστευαν ότι η αλλαγή θα συμβεί μόνο μέσω του δημοκρατικού συστήματος και ότι μπορούσαν να αλλάξουν την κοινωνία με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας – που όντως έγινε με κάποιον τρόπο σε χώρες όπως η Αίγυπτος και η Τυνησία. Στο τέλος, όμως, κέρδισαν τον σεβασμό, ακόμα και από άτομα που ψήφιζαν κάτι εντελώς διαφορετικό».
Η Kristin τον τελευταίο ένα χρόνο ζει στην Αθήνα. Ήρθε από έρωτα, αλλά μου ζητάει να μη μιλήσουμε καθόλου γι' αυτό. Της αρέσει ο ήλιος και η θάλασσα που είναι τόσο κοντά στην πόλη. Από τη Σουηδία της λείπουν οι φίλοι της και το χιόνι τον χειμώνα. Βρίσκει την πολιτική κατάσταση απογοητευτική. «Είμαι σε μια κατάσταση που προσπαθώ να καταλάβω το σύστημα, το τι λειτουργεί ή, μάλλον, τι δεν λειτουργεί. Πιστεύω ότι χρειάζεται να γίνουν πολλά πράγματα για να δουλέψουν τα πάντα όπως πρέπει. Το πρόβλημα είναι οι πολιτικοί. Στη Σουηδία, αν είσαι πολιτικός και αγοράσεις έστω και μία σοκολάτα με τα χρήματα του κράτους, αμέσως είσαι εκτός της πολιτικής σκηνής».
Με τον Hope συνεργάστηκαν για πρώτη φορά μαζί σε ένα ηχητικό πρότζεκτ που ονόμασαν «Sosoon». Για τo NOTEMPLE έχει δημιουργήσει ένα επιβλητικό σάουντρακ, γεμάτο επικούς ήχους που ακροβατούν από το χάος μέχρι τη νοσταλγία.
«Το sound art είναι για μένα σαν να δημιουργείς εικόνες στο μυαλό των ανθρώπων. Ο ήχος είναι κάτι τελείως ελεύθερο, όχι κάτι άμεσο, που μπορείς να δεις. Ζητάει κάτι από το άτομο που τον ακούει, να φέρει τις δικές του εικόνες, και νομίζω πως αυτό προσπαθώ να κάνω με τον ήχο, να δημιουργήσω έναν ιδεατό κόσμο που ζει μόνο στο μυαλό μας. Έχουμε αυτή την ιδέα της ουτοπίας που είναι πολύ δύσκολο να τη δημιουργήσεις στον πραγματικό κόσμο».
σχόλια