Φαίνεται πως, στην εποχή όπου το σεξ βρίσκεται παντού, έχουμε γίνει πλέον τόσο απαθείς, που δεν μπορούμε να εντοπίσουμε την ομορφιά σε εικόνες πάθους και πόθου.
Αφορμή για τον παραπάνω προβληματισμό στάθηκε η έκδοση ενός βιβλίου σύγχρονης "shunga", η οποία μετατρέπει μια αισθησιακή μορφή τέχνης στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα, σε άξεστο εφηβικό καλαμπούρι.
Μπάλες ποδοσφαίρου, φτερά και γελοία προσωπάκια εμφανίζονται να καλύπτουν τα επίμαχα σημεία των σκίτσων, που αποτελούν παρωδίες των αριστουργημάτων της Shunga. Για ποιο λόγο όμως σήμερα να καλύπτεται αυτό το οποίο ο κόσμος κάποτε απολάμβανε;
Κατά παράδοση, η ασιατική τέχνη ήταν πάντα πιο τολμηρή από την Ευρωπαϊκή. Στην Ευρώπη, ο Χριστιανισμός επέβαλε περιορισμούς, αποκλείοντας το σεξ από την τέχνη (μέχρι και τον 16ο αιώνα). Την ίδια στιγμή, στην Ινδία η τέχνη ήταν γεμάτη ερωτικές σκηνές, με θεούς γεμάτες ερωτικές καμπύλες, ενώ οι Κινέζοι ζωγράφοι αρτίωναν την τέχνη τους ζωγραφίζοντας πνευματώδεις εταίρες. Μία από τις πιο εκπολιτισμένες όμως εκδοχές πορνογραφικών σχεδίων εμφανίστηκε στην πρώιμη μοντέρνα εποχή της Ιαπωνίας.
Τα σχέδια της "shunga" παρουσιάζουν άνδρες και γυναίκες να απολαμβάνουν το σεξ, σε μία αποκαλυπτική μείξη γραφιστικών λεπτομερειών και καλλιτεχνικού εκλεπτυσμού. Μία από τις πιο γνωστές ξυλογραφίες του είδους παρουσιάζει μία γυναίκα στο βυθό της θάλασσας, που συνευρίσκεται ηδονικά με δύο χταπόδια.
Το «Όνειρο της γυναίκας του Ψαρά» δημιουργήθηκε το 1814 από τον Hokusai, έναν από τους σπουδαιότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες. Οι πιο ταλαντούχοι των καλλιτεχνών δεν είχαν πρόβλημα να σχεδιάζουν "shunga" -αντιθέτως! Και όμως, η ξυλογραφία αυτή – και οι σύγχρονες εκδοχές της – ίσως μας δίνει μία ιδέα του γιατί οι υποτίθεται περπατημένοι άνθρωποι του σήμερα κάλυψαν τα επίμαχα σημεία της με γελοιογραφίες, αφού η Wikipedia την περιγράφει ως «ξυλογραφία που συνδέεται με την ζωοφιλία»!
Ωστόσο, αυτό που χάνει ο σύγχρονος τρόπος σκέψης, κι έτσι αδυνατεί να συμβαδίσει με την ελευθεριότητα της "shunga", είναι η αλληγορική της δύναμη, η ενεργοποίηση της φανατασίας, που επιτρέπει κάθε είδους σεξουαλικούς συνειρμούς.
Ο Γάλλος ιστορικός Michel Foucault χαρτογράφησε αυτή την μεγάλη αλλαγή, στο βιβλίο του «Ιστορία της Σεξουαλικότητας». Πριν από την σύγχρονη εποχή, δεν υπήρχε ο όρος «σεξουαλικότητα», δεν υπήρχε η επιστήμη του σεξ, ούτε και κλινικοί ορισμοί που να καθορίζουν "κανονικότητες" και "". Τα πάντα ήταν δυνατά και μπορούσαν να συμβούν, όπως και συνέβαιναν μέσα στην τέχνη της "shunga".
Σήμερα, ορίζουμε τι είναι σεξ, το αναλύουμε και το «εξημερώνουμε». Το αισθησιακό όνειρο στην ξυλογραφία του Hokusai μετατρέπεται στη σύγχρονη εποχή σε εικόνα ζωοφιλίας, και τα επίμαχα σημεία του κλασσικού Ιαπωνικού πορνό καλύπτονται, μην τυχόν και οδηγήσουν την φαντασία μας στα βαθιά, επικίνδυνα νερά μιας αχαρτογράφητης επιθυμίας.
_________
Τα στοιχεία από την Guardian
