ΗΤΑΝ ΤΟ 1959 και οι συνομιλίες μεταξύ του σωματείου των ηθοποιών (SAG) και των κινηματογραφικών στούντιο είχαν βαλτώσει. Οι ηθοποιοί ζητούσαν αναδρομικές πληρωμές από τα τηλεοπτικά κανάλια που επαναλάμβαναν ταινίες στις οποίες είχαν εργαστεί. Οι παραγωγοί, επιδιώκοντας υψηλότερα κέρδη από τα νέα μέσα, αρνιόντουσαν έστω και να διαπραγματευτούν. Έτσι, το σωματείο αποφάσισε να καλέσει κάποιον που είχε αποσυρθεί από την ηγεσία του συνδικάτου αλλά διατηρούσε τις διασυνδέσεις του στο σύστημα: Τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.
Ο Ρέιγκαν, ο οποίος δήλωνε Δημοκρατικός εκείνη την εποχή, είχε υπηρετήσει ως πρόεδρος του σωματείου των ηθοποιών από το 1947 έως το 1952, κερδίζοντας για τους ηθοποιούς της τηλεόρασης τις αναδρομικές πληρωμές που ζητούσαν οι ηθοποιοί του κινηματογράφου, βοηθώντας συγχρόνως να εδραιωθεί το Χόλιγουντ ως η νέα πρωτεύουσα της τηλεοπτικής παραγωγής.
Αφού συμφώνησε να επιστρέψει στην προεδρία του SAG το 1959, θα ηγείτο μιας απεργίας πέντε εβδομάδων που είχε ως αποτέλεσμα την δικαίωση των περισσότερων αιτημάτων των ηθοποιών της μεγάλης οθόνης. Οι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ πραγματοποίησαν επίσης απεργία τότε ζητώντας κι εκείνοι να αμειφθούν για τις ταινίες που προβάλλονταν στην τηλεόραση – η δική τους απεργία διήρκεσε 21 εβδομάδες.
Εκείνη την εποχή, οι δημιουργοί είχαν να αντιμετωπίσουν την μαζική διείσδυση ενός νέου μέσου, της τηλεόρασης. Τώρα αντιμετωπίζουν ένα παρόμοιο ζήτημα με τις πλατφόρμες streaming, συν τα υπαρξιακά ερωτήματα που εγείρει η τεχνητή νοημοσύνη.
Σε μια κίνηση που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται αυτό το καλοκαίρι, οι διπλές απεργίες του 1960 έφεραν συγγραφείς και ηθοποιούς στην πρώτη γραμμή των απεργιακών κινητοποιήσεων, προκαλώντας παράλυση στο Χόλιγουντ. Και ο Ρέιγκαν ήταν μεταξύ εκείνων που τις τερμάτισαν.
«[Η συμφωνία] εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τα μέλη», δηλώνει σήμερα στην Washington Post ο Γιούαν Μόργκαν, συγγραφέας του βιβλίου "Reagan: American Icon". «Ο Ρέιγκαν ήταν πολύ καλός διαπραγματευτής, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Αργότερα θα αστειευόταν ότι οι διαπραγματεύσεις με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ για τη μείωση των εξοπλισμών δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με τις αντίστοιχες με τους επικεφαλής των μεγάλων στούντιο».
Εκείνη την εποχή, οι δημιουργοί είχαν να αντιμετωπίσουν την μαζική διείσδυση ενός νέου μέσου, της τηλεόρασης. Τώρα αντιμετωπίζουν ένα παρόμοιο ζήτημα με τις πλατφόρμες streaming, συν τα υπαρξιακά ερωτήματα που εγείρει η τεχνητή νοημοσύνη - ένας εκρηκτικός συνδυασμός που οδήγησε σε άλλη μια διπλή απεργία, όταν την περασμένη Πέμπτη τα σωματεία SAG και AFTRA (η Αμερικανική Ομοσπονδία Τηλεοπτικών και Ραδιοφωνικών Καλλιτεχνών συγχωνεύτηκε με το σωματείο των ηθοποιών πριν από μια δεκαετία) ευθυγραμμίστηκαν με την απεργία της σεναριογράφων που είχε ξεκινήσει τον Ιούνιο.
Όταν ο Ρέιγκαν ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις, τα κινηματογραφικά στούντιο είχαν αρνηθεί ακόμα και να συζητήσουν για τα αιτήματα των ηθοποιών. Οι παραγωγοί υποστήριζαν τότε ότι οι ηθοποιοί είχαν πληρωθεί άπαξ για τη δουλειά τους και δεν θα έπρεπε να παίρνουν χρήματα ξανά και ξανά για την ίδια δουλειά. Μετά από ένα μήνα άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο Ρίγκαν προκήρυξε ψηφοφορία για την έγκριση της απεργίας τον Φεβρουάριο του 1960. Τα μέλη της SAG αποχώρησαν από τα πλατό ένα μήνα αργότερα, στις 7 Μαρτίου.
Ο Ρέιγκαν επωφελήθηκε από τις μακροχρόνιες σχέσεις που διατηρούσε στη βιομηχανία - μεταξύ άλλων και με τον μέλλοντα επικεφαλής των Universal Studios, Λιου Γουόσερμαν, ο οποίος ήταν ο ατζέντης του. «Κανονικά ο Ρέιγκαν το 1960 δεν θα έπρεπε με τίποτα να είναι επικεφαλής των διαπραγματεύσεων εκ μέρους του SAG, διότι δεν ήταν μόνο ηθοποιός, αλλά και παραγωγός εκείνη την εποχή», λέει ο Μόργκαν. «Αυτό έγινε γνωστό μόνο εκ των υστέρων».
Κριτική ασκήθηκε επίσης από τον συνάδελφό του και επίσης αξιωματούχο της SAG, τον γνωστό ηθοποιό Τζέιμς Γκάρνερ. «Ήμουν αντιπρόεδρος του σωματείου όταν ο Ρέιγκαν ήταν πρόεδρός», θα έγραφε ο Γκάρνερ στα απομνημονεύματά του. «Τα καθήκοντά μου συνίσταντο στη συμμετοχή στις συνεδριάσεις και στην ψηφοφορία. Το μόνο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι ο ‘Ρόνι’ δεν είχε ποτέ μια πρωτότυπη σκέψη και ότι έπρεπε να του λέμε τι να πει. Αυτός δεν είναι τρόπος να διοικείς ένα σωματείο, πόσο μάλλον μια πολιτεία ή μια χώρα».
Οι ηθοποιοί και τα στούντιο κατέληξαν σε συμφωνία μετά από πέντε εβδομάδες διαπραγματεύσεων. Οι ηθοποιοί θα αμείβονταν για ταινίες που παρήχθησαν μόνο από το 1960 και μετά. «Υπήρχε η αίσθηση ότι ο Ρέιγκαν είχε υποχωρήσει -και πάλι- υπό την πίεση της MCA [της εταιρείας που τον εκπροσωπούσε], επειδή η MCA ήθελε απεγνωσμένα να τερματίσει την απεργία», λέει ο Μόργκαν. «Υπήρχε η αίσθηση από ορισμένους από τους παλιούς αστέρες ότι όφειλε να είχε πιέσει περισσότερο».
Την ίδια περίοδο ο Ρόναλντ Ρέιγκαν απομακρύνθηκε από τις Δημοκρατικές του ρίζες και στήριξε στις προεδρικές εκλογές του 1960 τον Ρίτσαρντ Νίξον. Αμέσως μετά, έγινε και επίσημα μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.
Με στοιχεία από The Washington Post
