Γνωρίζουμε τα γεγονότα του 1972, έχουμε δει («Alive») και διαβάσει πώς επέζησαν οι επιβάτες στις χιονισμένες Άνδεις, συνεπώς τι προσθέτει ένας βετεράνος του τρόμου στη μακάβρια και πιο διαβόητη ιστορία ανθρωποφαγίας;
Ο Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα έκανε το ντεμπούτο του με το ατμοσφαιρικό και φοβιστικό «Ορφανοτροφείο». Το Χόλιγουντ κατάλαβε πως η δράση του εκλύει τρόμο: στο «Impossible» διέκρινε τον ηρωισμό στον μικρόσωμο Τομ Χόλαντ μετά την εντυπωσιακή αρχική σεκάνς καταστροφής· στο «Βασίλειο Έπεσε» κράτησε στέρεα την πολύτιμη σειρά «Jurassic Park», διατηρώντας τα προσχήματα αγωνίας, πριν την αποχαιρετήσουμε άδοξα· για την «Κοινωνία του Χιονιού» επέστρεψε στις ισπανόφωνες ρίζες του. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Σιέρα Νεβάδα και στη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένου και του τόπου του δυστυχήματος, όπου κατέπεσε το αεροπλάνο με τους παίκτες της ομάδας ράγκμπι Old Christians και κάποιους ακόμη. Όπως υποδηλώνει και το όνομα του συλλόγου, όλοι οι Ουρουγουανοί και Αργεντινοί επιβαίνοντες ήταν χριστιανοί καθολικοί, φανατικοί, σε μια εποχή στενότερης επαφής με τη θρησκεία.
Ο Μπαγιόνα δεν πιέζει το splatter, κρίνει σωστά τη δοσολογία και την αισθητική του λάθους, της πρόσκρουσης και του αποτελέσματος – βέβαια, κανείς δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την επική απόπειρα του Ντενζέλ Γουόσινγκτον να κουμαντάρει μεθυσμένος το σκάφος του στο «Flight» του Ρόμπερτ Ζεμέκις.
Το ένστικτο επέβαλε την επιβίωση με κάθε δυνατό τρόπο – σε συνέντευξή του, ένας από τους δεκαέξι που βρέθηκαν ζωντανοί προτιμά τη λέξη «ανθρωποφαγία» από τον «κανιβαλισμό» που δηλώνει τη βίαιη αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής με σκοπό την τροφή από τη σάρκα του ίδιου είδους.
Το δίλημμα ήταν σαφές και προφανές: είναι αμαρτία ή όχι; Το σώμα και το αίμα του Χριστού, αυτήν τη φορά εκτός συμβολισμών και παραβολής. Δισταγμοί υπήρξαν, κάποιοι ανένδοτοι επίσης. Ότι έγινε, έγινε. Τρεις ανέλαβαν τη δύσκολη αποστολή και από ένα σημείο κι έπειτα τα ονόματα αποσυνδέθηκαν από τα πρόσωπα. Φρικιαστικό ως concept, πολύ περισσότερο ως προς το ηθικό μέρος.
Σημασία για την ταινία έχει η συλλογική απόφαση, η συναίνεση που προέκυψε από τη συνεχή και αγαστή επικοινωνία των έντρομων νεαρών στο σύνολό τους – μια σύμπνοια αμβλεία, αν μιλήσουμε για τη δραματική ποιότητα.
Το ίδιο το δυστύχημα απεικονίζεται όσο πρέπει ανάγλυφα και περιγραφικά. Ο Μπαγιόνα δεν πιέζει το splatter, κρίνει σωστά τη δοσολογία και την αισθητική του λάθους, της πρόσκρουσης και του αποτελέσματος – βέβαια, κανείς δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την επική απόπειρα του Ντενζέλ Γουόσινγκτον να κουμαντάρει μεθυσμένος το σκάφος του στο «Flight» του Ρόμπερτ Ζεμέκις. Η κινηματογράφηση είναι στιλπνή, κόβοντας στρατηγικά από τα λίγα κλειστοφοβικά τετραγωνικά της ακάτου που απέμεινε στη λευκή κουβέρτα που τους περιέβαλλε.
Μετά το δυστύχημα, τα κοντινά πλάνα στην απελπισία και τον πόνο κυριαρχούν. Έτσι ξαναγνωρίζουμε τους πρωταγωνιστές, με τους περισσότερους από τους οποίους είχαμε συστηθεί πριν από την πτήση. Παρά τη μεγάλη διάρκειά της, η ταινία έχει πολλά πρόσωπα γύρω από τα οποία κινείται και ενδιαφέρον point of view.
Ο Μπαγιόνα κρατά πάντα το τέμπο της αφήγησης ζωντανό και εκεί που νομίζουμε πως δεν υπάρχει κάτι άλλο να προστεθεί στα δεινά μιας «συντροφιάς» δεμένης και περιστασιακά χαρωπής, έρχεται η χιονοστιβάδα από την απρόβλεπτη οροσειρά (εκεί όπου κανείς δεν είχε επιζήσει στο παρελθόν) ως ταφόπλακα για τις αναθαρρεμένες ελπίδες.
Κι ενώ η «Κοινωνία του Χιονιού», που αποτελεί επίσημη υποβολή της Ισπανίας για τα διεθνή Όσκαρ και ένα από τα μεγάλα φαβορί, μαζί με τη γερμανόφωνη «Ζώνη Ενδιαφέροντος» του Γκλέιζερ και το Ηνωμένο Βασίλειο, είναι από εκείνα τα καλοφτιαγμένα «δράματα δράσης» που λειτουργούν καθηλωτικά σε πρώτο επίπεδο, στις λεπτομέρειες και τους χαρακτήρες τους, η μεγάλη περιπέτεια στον πυρήνα της και το μακρόσυρτο κάλεσμα του θανάτου απουσιάζουν για χάρη της ευρύτερης ιδέας πως η φωτογενής πίστη καλύπτει την ασχήμια της βαθιάς μοναξιάς μπροστά στο τέλος. Ένα παγωμένο ικρίωμα, όπως θα έπρεπε να ήταν το κουφάρι σιδερικών με τα υποψήφια θύματα μέσα, και τα θαμμένα πτώματα στον χιονισμένο περίβολο μοιάζει με σκηνικό.
Η «Κοινωνία του Χιονιού» προβάλλεται στο Netflix.
