Ο ΣΤΙΒΕΝ ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ, ένας από τους πιο ισχυρούς δημιουργούς και παράγοντες του Χόλιγουντ, τοποθετήθηκε στην μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει τον τελευταίο καιρό σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να γίνονται αλλαγές εκ των υστέρων σε βιβλία, ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές προκειμένου να γίνουν τα έργα πιο εύπεπτα στις σύγχρονες ευαισθησίες, αποκαλώντας χωρίς περιστροφές τις αναθεωρήσεις αυτές «λογοκρισία».
Η συζήτηση που έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες έχει επικεντρωθεί στην αφαίρεση από τους εκδότες επίμαχων αναφορών στη φυλή και τη σωματική εμφάνιση των χαρακτήρων σε πασίγνωστα έργα αποθανόντων συγγραφέων όπως ο Ρόαλντ Νταλ, η Άγκαθα Κρίστι και η Ούρσουλα Λε Γκουίν. Τέτοιου είδους επεμβάσεις όμως δεν περιορίζονται στη λογοτεχνία. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει και σκηνοθέτες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Σπίλμπεργκ, οι οποίοι έχουν επίσης προβεί σε αναθεωρήσεις δημοσιευμένων έργων τους.
Τα τελευταία χρόνια, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου οι πλατφόρμες streaming έχουν αφαιρέσει το γυμνό, όπως έκανε το Disney+ «απαλείφοντας» τα οπίσθια της Ντάριλ Χάνα στην ταινία “Splash”, ή τα τσιγάρα από παλαιότερες ταινίες, ακόμα και από τις αφίσες τους.
Ο Σπίλμπεργκ είχε δηλώσει από το 2011 ήδη ότι μετάνιωσε που αντικατέστησε με γουόκι-τόκι τα όπλα των ομοσπονδιακών πρακτόρων στην 20η επετειακή έκδοση της ταινίας "E.T." και αργότερα τα επανέφερε για την 30ή επετειακή έκδοση. Και την περασμένη Τρίτη, στο πλαίσιο ενός φόρουμ δημιουργών που διοργάνωσε το περιοδικό Time, ο σκηνοθέτης προχώρησε ακόμη περισσότερο την σκέψη του πάνω στο ζήτημα, καταδικάζοντας συλλήβδην όλες τις αλλαγές αυτού του είδους στα έργα τέχνης.
«Καμία ταινία δεν θα πρέπει να αναθεωρείται με βάση το πρίσμα υπό το οποίο τώρα, είτε εκούσια είτε αναγκαστικά, την κοιτάζουμε», δήλωσε, προσθέτοντας ότι όλες οι ταινίες του παρελθόντος λειτουργούν ως «ένας οδοδείκτης για το πού βρισκόμασταν και πώς ήταν ο κόσμος όταν τις κάναμε».
«Για μένα είναι κάτι ιερό και απαραβίαστο», συνέχισε. «Είναι η ιστορία μας, είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά. Δεν πιστεύω σε τέτοιου είδους λογοκρισία».
Τα τελευταία χρόνια, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου οι πλατφόρμες streaming έχουν αφαιρέσει το γυμνό, όπως έκανε το Disney+ «απαλείφοντας» τα οπίσθια της Ντάριλ Χάνα στην ταινία “Splash”, ή τα τσιγάρα από παλαιότερες ταινίες, ακόμα και από τις αφίσες τους, όπως έκανε το HBO Max από την αφίσα της ταινίας “McCabe and Mrs. Miller” αφαιρώντας το πουράκι από το χέρι του Γουόρεν Μπίτι.
Σε κάποιες περιπτώσεις φορές, έχουν προβεί οι ίδιοι οι δημιουργοί σε μεταγενέστερες επεξεργασίες, όπως έκανε ο Τζορτζ Λούκας στη σκηνή ανταλλαγής πυροβολισμών μεταξύ του Χαν Σόλο και του Γκρίντο στην πρώτη ταινία του «Πολέμου των Άστρων». Το 2020, κατόπιν αιτήματος της ίδιας της Τίνα Φέι, αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία τέσσερα επεισόδια της κωμικής σειράς "30 Rock" όπου χαρακτήρες εμφανίζονταν με blackface, και πέρσι, η Beyoncé αναγκάστηκε να προσαρμόσει αναλόγως κάποιους στίχους από το άλμπουμ της "Renaissance" που είχαν θεωρηθεί ότι συνιστούν διάκριση εις βάρος ατόμων με αναπηρία.
Καθώς η ψυχαγωγία καταναλώνεται όλο και περισσότερο ψηφιακά, οι παραγωγοί μπορούν ευκολότερα να τροποποιούν το περιεχόμενο, γεγονός που μερικές φορές αφαιρεί από τους θεατές τη δυνατότητα να δουν την πρωτότυπη μορφή του έργου.
Το 2019, το Netflix διέγραψε μια «σκληρή» σκηνή από τον πρώτο κύκλο της σειράς "13 Reasons Why", δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της. Παρότι κυκλοφορούν τα DVD της σειράς χωρίς καμία επέμβαση, οι περισσότεροι θεατές είναι συνδρομητές του Netflix που δεν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν το πρωτότυπο.
«Αυτό που βρίσκω εξαιρετικά ανησυχητικό με τα ψηφιακά έργα είναι η ευκολία με την οποία μπορεί να ξαναγραφτεί η ιστορία», δήλωσε σε επικοινωνία που είχε μαζί μας ο Aaron Perzanowski, καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν με ειδίκευση σε ζητήματα ψηφιακής ιδιοκτησίας.
«Μπορεί να υπάρχουν καλές προθέσεις για τις επεξεργασίες και τις αναθεωρήσεις σε ορισμένες περιπτώσεις», πρόσθεσε, «από την άποψη όμως της διατήρησης του ιστορικού πλαισίου, πρόκειται για μια πολύ ανησυχητική τάση».
Πηγή: The New York Times
