Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ είναι η ηθοποιός Σάρα Μάιλς, πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως ο «Υπηρέτης» του Λόουζι και το «Blow-Up» του Αντονιόνι και υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την ταινία «Η κόρη του Ράιαν» του Ντέιβιντ Λιν. Ο πατέρας μου ήταν ο Ρόμπερτ Μπολτ, σεναριογράφος των ταινιών «Λόρενς της Αραβίας», «Δόκτωρ Ζιβάγκο» και «Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές», ενώ είχε κερδίσει δύο Όσκαρ και τρεις Χρυσές Σφαίρες.
Αυτό έκανε την παιδική μου ηλικία ασυνήθιστη, για να το θέσω ήπια. Εκτός από το Λονδίνο, μεγάλωσα σε διάφορα κινηματογραφικά σετ σε όλο τον κόσμο, από την Μπόρα Μπόρα στον Ειρηνικό, όπου γυριζόταν η «Ανταρσία του Μπάουντι» μέχρι την Αριζόνα, όπου η μητέρα μου γύριζε το γουέστερν «The Man Who Loved Cat Dancing».
Αυτό συνέβη το 1973 με το σκηνικό της ταινίας να αποτελεί και το σκηνικό ενός από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια του Χόλιγουντ: τον θάνατο του μάνατζερ της μητέρας μου, του Ντέιβιντ Γουίτινγκ, ο οποίος πέθανε στα γυρίσματα κάτω από συνθήκες που ήταν τουλάχιστον ύποπτες. Και 51 χρόνια μετά, θα έμπλεκα ξανά σ΄ αυτή την φριχτή ιστορία.
«Όπως τόσες πολλές ιστορίες του Χόλιγουντ, πρόκειται για μια πολύπλοκη, αμφιλεγόμενη και συνολικά τραγική ιστορία. Και στην καρδιά της, στο ρόλο του θύματος, βρίσκεται ένα πραγματικό πρόσωπο με μια οικογένεια πίσω του».
Εκείνη την εποχή, ήμουν τεσσάρων ετών και γοητευμένος από οτιδήποτε είχε να κάνει με την Άγρια Δύση και τα γουέστερν, μια εμμονή που αναμφίβολα ζυμώθηκε από τον ενθουσιασμό του πατέρα μου γι' αυτά. Δεδομένου αυτού, μπορείτε να φανταστείτε την αντίδρασή μου όταν έφτασα στα γυρίσματα στην Αριζόνα και συνάντησα τον Μπαρτ Ρέινολντς, ο οποίος πρωταγωνιστούσε μαζί με τη μαμά στην ταινία.
Θυμάμαι πολλές χαρούμενες, για μένα, στιγμές στα γυρίσματα, όλα αυτά όμως συνέβησαν πριν ανακαλυφθεί το πτώμα του Ντέιβιντ Γουίτινγκ. Ο Ντέιβιντ ήταν μια αρκετά τακτική παρουσία στη ζωή μου. Είχε προηγουμένως συνάψει δεσμό με τη μητέρα μου και ήταν ο τελικός καταλύτης του διαζυγίου των γονιών μου. Ένα χρόνο νωρίτερα μάλιστα τον είχαν στείλει να με προσέχει όταν νοσηλευόμουν στο νοσοκομείο, καθώς η μαμά και ο μπαμπάς μου γύριζαν την ταινία “Lady Caroline Lamb” πλάι στον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν και τον Λόρενς Ολίβιε.
Στην έρημο της Αριζόνα, έμενα στο μοτέλ Travelodge με τη νταντά μου σε ένα διπλανό, συνδεόμενο δωμάτιο από εκείνο της μαμάς μου. Στο μπάνιο της μαμάς, στις 11 Φεβρουαρίου του 1973, ήταν που βρέθηκε το πτώμα του Ντέιβιντ. Το πώς βρέθηκε εκεί, πώς πέθανε και δεκάδες άλλα ερωτήματα που σχετίζονται με εκείνη τη βραδιά, συζητούνται και αμφισβητούνται από τότε χωρίς να έχει δοθεί κάποια πειστική εξήγηση.
Η εκδοχή της μαμάς για τα γεγονότα έχει αλλάξει με τα χρόνια και είναι κατανοητό ότι ο χρόνος μπορεί να διαστρεβλώσει την αλήθεια. Αυτό που θυμάμαι εγώ καθαρά είναι ότι περίπου τέσσερα χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, ενώ ζούσα πάλι με τη μαμά στο Μπέβερλι Χιλς, ξαφνικά την είδα να αγχώνεται πολύ όταν είδε σε μια εκπομπή της τηλεόρασης να αναμοχλεύεται η υπόθεση.
Αυτό της προκάλεσε πανικό: παρότι κάποιες υποψίες είχαν στραφεί εναντίον του Μπαρτ την εποχή του θανάτου του Ντέιβιντ, φοβόταν ότι θα την παρασύρουν και την ίδια οι εικασίες. Τη νύχτα που πέθανε ο Ντέιβιντ, η μητέρα μου είχε βρεθεί στο δωμάτιο του Μπαρτ, μετά από έναν καυγά με τον Ντέιβιντ. Η μαμά ήταν στο πάρτι γενεθλίων του Μπαρτ, στο οποίο είχαν προσκληθεί λίγοι και εκλεκτοί, αλλά όχι ο Ντέιβιντ.
Όταν επέστρεψε, έχοντας διασκεδάσει για λίγο και με μια παρέα στο ξενοδοχείο, ο Ντέιβιντ, γεμάτος οργή και ζήλια, της επιτέθηκε σωματικά. Η μαμά φώναξε στη νταντά μου να φέρει τον Μπαρτ, ο οποίος τελικά ήρθε να τη σώσει, καθώς ο Ντέιβιντ εξαφανίστηκε μέσα στη νύχτα της ερήμου. Ο Μπαρτ έτρεξε να τον βρει, λέγοντας στη μαμά μου να καταφύγει στο δωμάτιό του, αλλά επέστρεψε λέγοντας ότι δεν μπορούσε να βρει τον Ντέιβιντ, οπότε θεώρησαν πιο ασφαλές να μείνει μαζί του.
Ο σκοτεινός θρύλος του Χόλιγουντ λέει ότι ο Μπαρτ Ρέινολντς δολοφόνησε τον Ντέιβιντ Γουίτινγκ, δεδομένου όμως του ότι ο ηθοποιός ήταν από τα πιο «καυτά» ανερχόμενα ονόματα στο Χόλιγουντ, προστατεύτηκε από το πανίσχυρο σύστημα των στούντιο. Το πρωί μετά τον θάνατο του Ντέιβιντ, πήγα να παίξω στο υπνοδωμάτιο της μαμάς. Το πτώμα του Ντέιβιντ βρισκόταν στο μπάνιο. Όταν εκείνη ανακάλυψε το πτώμα, η σκηνή έμοιαζε με μια τέλεια σκηνοθετημένη σκηνή θανάτου από υπερβολική δόση: χάπια διάσπαρτα γύρω από το πτώμα ενός ανθρώπου που ήταν μανιοκαταθλιπτικός.
Το πρόβλημα ήταν ότι όχι μόνο ο Ντέιβιντ φορούσε ένα καινούργιο, αφόρετο πουκάμισο, αλλά είχε και αρκετά τραύματα, μαζί με μια πληγή στο πίσω μέρος του κεφαλιού του που φαινόταν να ταιριάζει με κλωτσιά από σπιρούνι. Φέρεται επίσης να μην υπήρχαν αρκετά χάπια στον οργανισμό του για να έχουν προκαλέσει το θάνατό του, σύμφωνα με μια αυτοψία. Επιπλέον, το μπουκάλι με τα χάπια εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.
Ο θάνατος καταγράφηκε αρχικά ως αυτοκτονία, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε έρευνα για φόνο, πριν επανέλθει και πάλι σε αυτοκτονία. Επειδή και η μαμά ανήκε στη λίστα των υπόπτων, χρειαζόταν όσο το δυνατόν περισσότερες μαρτυρίες υπέρ της, και έτσι ζήτησε από τον μπαμπά να προσφέρει μία από αυτές.
Εκείνος δέχτηκε υπό τον όρο να του παραχωρηθεί η επιμέλειά μου, καθώς θεωρούσε ότι το Χόλιγουντ δεν ήταν μέρος για ένα παιδί (τα επόμενα χρόνια μου απέδειξαν πόσο δίκιο είχε), πόσω μάλλον με μια μητέρα μπλεγμένη σε μια έρευνα για φόνο.
Τελικά, τόσο η μαμά όσο και ο Μπαρτ βρέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, αλλά με την υποστήριξη των δικηγόρων του στούντιο, ήταν κάτι παραπάνω από αυτό που θα μπορούσε να διαχειριστεί ο τοπικός δικαστής, έναν υδραυλικό μερικής απασχόλησης, ο οποίος, σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες, φαινόταν ξετρελαμένος με τη μαμά. Δεν είχε καμία ελπίδα - αν και τρεις μήνες αργότερα ο Μπαρτ κλήθηκε να επιστρέψει στην Αριζόνα για να δώσει περαιτέρω στοιχεία. Πάντα αρνιόταν οποιαδήποτε ανάμειξη.
Όλα αυτά μου φαίνονταν πολύ μακριά, παρά τις έντονες αναμνήσεις από εκείνα τα γυρίσματα στην Αριζόνα, μέχρι μια πρόσφατη συνέντευξη της μητέρας μου, η οποία είναι τώρα 83 ετών και συνταξιούχος, σ΄ένα podcast, στο οποίο δήλωσε ότι ο λόγος που ξέρει ότι ο Μπαρτ σκότωσε τον Ντέιβιντ –μια πεποίθηση που διατηρεί σταθερά– είναι επειδή της το είπα εγώ, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να το είδα.
Δεν πιστεύω ούτε για ένα λεπτό ότι αυτό είναι αλήθεια – νομίζω ότι είναι απλώς αυτό που η μαμά ένιωσε ότι ήθελε να πει αυθόρμητα σ’ εκείνη τη συνέντευξη. Παρ’ όλα αυτά μπήκα πέρυσι σε ένα αεροπλάνο για να επισκεφθώ το ίδιο μοτέλ στην Αριζόνα, 51 χρόνια αργότερα. Έμεινα τη νύχτα στο ίδιο δωμάτιο όπου πέθανε ο Ντέιβιντ. Δεν συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Ίσως ήμουν απλώς πολύ μικρός για να έχω μια καθαρή ανάμνηση, ή ίσως υπάρχει κάποιο πολύ βαθιά ριζωμένο μπλοκάρισμα της μνήμης.
Ο Μπαρτ Ρέινολντς πέθανε το 2018, και μαζί του, η καλύτερη ευκαιρία για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ακόμα και γνωρίζουν τι πραγματικά συνέβη τότε. Όπως τόσες πολλές ιστορίες του Χόλιγουντ, πρόκειται για μια πολύπλοκη, αμφιλεγόμενη και συνολικά τραγική ιστορία. Και στην καρδιά της, στο ρόλο του θύματος, βρίσκεται ένα πραγματικό πρόσωπο με μια οικογένεια πίσω του.
Με στοιχεία από The Telegraph
